Vriendje


Vriend

Ik heb een speciaal vriendje, die ik meer dan alleen gewoon maar ‘aardig’ vind. Een vriendschap die me heel wat waard is. En een vriendschap die ik ook heel wat op de proef heb gesteld.

Mijn vriend en ik gaan al lang met elkaar om. Van jongs af aan kan je wel zeggen. En we voelen elkaar met een hoop dingen goed aan. Meestal is het zo als je dan naar het middelbaar onderwijs vertrekt dat je elkaar onbewust uit het oog verliest. Bij ons is dat niet gebeurt. En onze vriendschap was al hecht en hechter geworden sinds mijn ziek zijn.

Ondanks dat we toch héél verschillend zijn hebben we gewoon lol met elkaar en als ik hem een week niet gesproken heb of zo, moet ik gewoon weten hoe het met hem is, (ik zeg wel een week, maar dat is eigenlijk al te lang). En andersom is dat geloof ik ook zo.

Verschillend zijn we omdat we qua geaardheid anders zijn. Mijn vriend is overtuigd homo en ik ben net van de andere kant (al twijfel ik daar wel eens aan bij mezelf). Verschillend omdat mijn vriend enorm kan uitgaan en mij dat net niet zo boeit. Verschillend omdat we een totaal andere smaak voor kleding hebben. Mijn vriend is altijd goed verzorgt qua kapsel, kleding en zo terwijl ik het allang best vind. Verschillend omdat we allebei van verschillende soorten muziek houden. Wat mijn vriend onwijs cool, onwijs gaaf vindt daar denk ik het mijne van, (meer een aanslag op je gehoor). En mijn vriend heeft dat hetzelfde met mijn smaak.

Overeenkomsten hebben we ook. Ongeveer hetzelfde gevoel voor humor. Zelfde ideeën over een goede film, (veel bloed, hak en smijtwerk). En allebei zijn we toch wel sportief. Mijn vriend met voetbal en ikke met zwemmen. En we vinden allebei een sportschool ook leuk, alleen gaat mijn vriendje mee om iets andere motieven dan ik heb. Met eten hebben we ook een favoriet gerecht, niet een MacDonalds hap of zo, wel een lekkere uitgebreide Chinese rijsttafel. Het leuke is dat we wel eens samen koken ook, (sinds niet zo héél lang).

Ik vind het grappig zoals er wel door mensen wordt gereageerd als we elkaar begroeten, (we hebben een iets andere stijl dan alleen maar ‘hoi’ tegen elkaar zeggen).

En waar ik mijn vriendje dankbaar voor ben is, dat ‘ie, me niet anders is gaan bekijken sinds mijn bekentenis dat ik kick op het dragen van luiers en zo. Ik heb een verschrikkelijke stomme streek uitgehaald wel eens. Dat ik hem ook zover probeerde te krijgen dat hij ook luiers en luierpakjes ging uit proberen. Ik kon me op dat moment niet beheersen en mijn verstand zat op dat moment meer in me lul dan in me hoofd. Daar heb ik onze vriendschap enorm mee onder druk gezet. En ik heb me voorgenomen omdat nooit en nooit meer te doen. Dat is het allemaal niet waard.

Ik ben benieuwd als hij dit stukje leest wat ik aan hem heb opgedragen. Misschien verbaas ik me daar wel over!

Peter


Terug