Oom en Tante


Oom en Tante

Niet dat ik ooit betrapt ben door familie (ooms tantes) met luiers of babykleding of zo, tis wel een keertje kantje boord geweest. Tis kort geleden gebeurt dat er onverwachts bezoek binnen kwam, mijn moeder achter de naaimachine zat terwijl ze met een heel groot gedeelte van mijn uitzet in de kamer zat. Dat was een hele vervelende situatie. En dat valt ook bijna niet uit te leggen. Mijn moeder was op dat moment bezig om een paar katoenen luiers voor me te maken. En was net van plan om met een babypakje voor te beginnen en kwamen mijn oom en tante binnen stappen.

Ik was ook in de kamer en ik had ze evenals mijn moeder nooit zien of horen aankomen. Ik kon wel door de grond zakken zo vreselijk schamen deed ik me op dat moment. Er lagen meerdere pakjes, echte babypakjes en een tweetal die al zo goed als klaar waren in mijn maat. En natuurlijk er viel een pijnlijke stilte. Ik wist niks anders te doen, dan me alleen maar schamen (en niet eens met een opwindend gevoel). Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik het vreselijk zou vinden als mensen in mijn omgeving (ouders, vriendin, broer, vrienden) zouden worden aangesproken op mijn gedrag. In dit geval deden ze dat niet meteen, maar de blikken vertelden meer als een zin van honderd woorden. Verbazing, ongeloof maar ook iets van walging. Een stilte die zo meer vertelde dan dat er gewoon gepraat werd. Een stilte die verschrikkelijk verlammend aanvoelde. Helemaal niets wat dat kon doorbreken.

Je kijkt in de ogen van mensen die helemaal geen moeite hoeven doen om het allemaal maar héél erg raar te vinden.

(Later heb ik me wel eens bedacht wat je op zulke momenten zeggen. Hoe je kunt reageren. Maar dat is allemaal verschrikkelijk koffiedik kijken. Ikzelf heb altijd dat ik me ongemakkelijk voel als het praatje sex aan de orde komt. Klinkt misschien raar, ik kan mezelf dan niet goed een houding geven. In dit geval dus ook niet. Helemaal niet, dat is misschien wel beter uitgedrukt. Beetje stuntelig kijken en meer verder dan dat kwam ik niet.)

"Eeeeeeeeeehhhhhh hebben we iets gemist" vroeg mijn tante terwijl ze wees op die luiers en babypakjes in aanbouw. ‘Peter ruim jij even je spulletjes weg’, vroeg mijn moeder me. Dus in dat geval was ik iets gered door de gong maar ik moest niet wegblijven en meteen weer naar beneden komen. Dat naar boven gaan en mijn spulletjes opbergen ging me héél makkelijk af. Ik heb ze met zorg en aandacht weggeborgen, (om tijd, veel tijd te rekken). Maar toen dat punt om weer naar beneden te gaan. Ik voelde me echt misselijk. Misselijk van de zenuwen.

En dan kom je beneden, je kijkt een beetje in de ogen van je moeder waar duidelijk het verwijt in te lezen viel "waar bleef je nou zo lang"? En dan begint het. Eerst een aarzelende vraag wat dat nou allemaal was en dan een stuntelig antwoord van mij dat ik het eigenlijk wel eens lekker vind om zo nu en als een klein jongetje rond te lopen. Een antwoord wat duidelijk meer vragen opwerpt, dan dat er als antwoord werd gegeven. En ik had op dat geen ander antwoord. Achteraf zeg ik dan weer dat het makkelijker was geweest om te zeggen dat die kleding bestemt voor een feestje of zo. Maar dat is weer achteraf. Héél voorzichtig kwam er dan een beetje gesprek op gang. Het ging echt vreselijk stroef allemaal. En zoals ik dit nu op schrijf, op dat moment had ik echt een vreselijke moeite om me goed verbaal uit te drukken. Om goed onder woorden te brengen wat ik had voor een gevoel. Een tante die (naar mijn idee) aan het kakelen was dat ze er wel meer over had gehoord en zo. Een oom die het wereldrecord dom uit het raam kijken probeerde te verbeteren. Maar dat was dus inderdaad mijn idee. Ineens een opmerking van mijn oom, "dus jij hebt een fetish zoals dat genoemd wordt". Ik kon niets anders doen dan alleen maar een beetje scheel kijken. "Wat heb je dan voor een gevoel"? En er kwamen dus gauw meer vragen. En ik voelde me erg ongemakkelijk en mijn moeder nog meer! En toen kwam er dus een ommekeer in het gesprek "zal ik het dan ook vertellen", vroeg mijn tante aan mijn oom. Waarop ik weer naar mijn moeder keek en het helemaal niet meer begreep. Mijn oom die ineens een beetje ongemakkelijk begon te draaien diep te zuchten, en we moesten de verzekering geven dat het niet overal rondgebazuind zou worden. En mijn oom met de bekentenis dat hij ‘iets’ had met rubber. "Zo hebben we allemaal wat, mijn jongen". "Wees gelukkig met wie je bent en wees blij dat je vanwege je gevoel niet voor jezelf hoeft te vluchten".

Maar goed de rest van de middag verliep gemoedelijk en ondanks dat ik me werkelijk vreselijk schaamde in het begin, ben ik er nu wel weer achter dat ook in de beste families vreemde eendjes in de bijt kunnen zitten (ehhhhhhhhhhhh zwemmen).

Een oom die graag rubber/latex kleding draagt, ik die graag babykleding draagt, beetje gekke familie dus.

Peter.

(ik heb dit stukje laten lezen aan mijn oom en tante en gevraagd of ik het mocht plaatsen op mijn site)


Terug