Metamorfose


Verbazen

Ik vind van mezelf dat ik veranderd ben in vergelijking met een tijd terug. En die veranderingen wil ik best wel onderkennen. En toegeven dat ik vroeger best een vervelend rot jochie ben geweest. Ik hoef daar geen moeite voor te doen, ontkennen van die periode is jezelf voor de gek houden. Ik zou er wel veel voor over hebben om daar niet (al teveel meer) aan herinnerd te worden. Ik denk dat we allemaal wel zo een periode hebben gehad.

Ik ben niet bijgedraaid, maar radicaal omgedraaid wordt er wel eens gezegd in mijn omgeving. En daar luister ik wel graag naar. En het leeft makkelijker! Tis niet meer zo dat als ik opsta dat ik meteen met iedereen op gespannen voet sta.

Verbaasd me dat ik zo een naar donker kantje heb. Maar aan de andere kant is het ook wel een stukje zelfkennis. En niet dat ik dat donkere kantje wil ontkennen, ik wil wel zorgen dat, dat donkere kantje niet al te vaak naar de oppervlakte komt.

Het heeft me enorm veel geholpen om de site te schrijven. Ik heb daardoor veel na moeten denken over mezelf, vooral wat ik nou eigenlijk wilde. En mezelf regelmatig een spiegel voorhouden. Zie het als een neetje therapie of zo. Gewoon veel van je af schrijven en tegelijk kijken of je daar je voordeel mee kunt doen.

Tis al heel belangrijk dat ik niet voor mijn gevoelens op de loop hoef, of dat ik mijn gevoelens niet mag uiten. Met schrijven moet je denken hoe je één en ander wilt verwoorden. Wat later weer makkelijker om het ‘verbaal’ onder woorden te kunnen brengen. Als het gesprek tenminste op dit onderwerp komt.

Mijn ouders hebben wel gemerkt indertijd dat ik met iets liep waar ik moeilijk over kon praten. En ze zochten dat ik homo zou zijn of zo. Dat ik daar niet over durfde te praten, de voorzetjes die dan gegeven werden maakten me helemaal zo onzeker. Als dit onderwerp ter sprake kwam was ik niet goed bij machte om het gesprek te sturen dat daar het probleem niet zat. Maar dat mijn gevoelens bij het hebben van een fetish lagen.

Weet nog wel hoor dat mijn moeder me probeerde duidelijk te maken als ik met een vriendje thuis zou komen dat ze dan blij voor me zouden zijn. Zweet brak me dan aan alle kanten uit. En dan zat ik gewoon vast, ik kon wel zeggen dat ik geen homo was, of tenminste dat daar mijn gevoelens niet lagen. Maar niet dat mijn gevoelens bij wat anders lagen. Daar kwam ik niet aan toe. Veel later, vlak na mijn bekentenis, heeft mijn vader me wel eens toevertrouwd dat hij er minder moeite mee zou hebben als ik homo zou zijn dan nu met die hele (voor hem) vreemde luiergevoelens.

Begrijp me goed, mijn vader had daar geen gemene bedoeling mee of zo, maar was ook gewoon in een fase waarin hij ook erg moest wennen aan het idee. Ik heb hem toen echt vreselijk aan zijn kop gezeurd of hij maar een stukje wilde schrijven.

Al die dingen hebben er toe bijgedragen dat ik me makkelijker begon te voelen. En me ook rustiger begon te voelen en zo. Met meer dingen voor rede vatbaar ben.

Daar ben ik allemaal wel blij om! Dat vind ik zelf een hele positieve ervaring!


Terug