Let's talk about


Als je dan aan het ‘sjetten’ bent. Het gebeurt meer dan eens dat je dan of hoort dat er meer gevoelsgenoten zijn, of daadwerkelijk te spreken komt.

En eigenlijk komen de verhalen vaak op hetzelfde neer. Je voelt een heftige verwarring over jezelf. Ik heb gemerkt dat de verwarring die ik heb gevoeld. De onzekerheid over mijn gevoelens. Het bang wezen om vanwege die gevoelens afgewezen te worden. Om kort te gaan dat ik niet alleen ben met al die twijfels. Dat heeft me wel gesterkt. In die zin dat ik er nu best voor uit durft te komen dat ik deze gevoelens heb. Ik heb er alleen geen behoefte aan om dat luid en duidelijk rond te bazuinen. Ik heb dan het idee dat er zoveel krachten loskomen waar ik geen grip meer over heb.

Tis niet zo dat ik nou constant geplaagd word door die angst, twijfel. Maar zo nu en dan kan het me aardig bezighouden.

Wat me dan verbaasd is, dat er zoveel mensen zijn die soortgelijke gevoelens hebben. En dat er betrekkelijk weinig mensen zijn die er rond voor uit kunnen/durven komen.

Het valt me op, dat er toch meer als ik heb durven dromen, leeftijdgenoten deze gevoelens hebben. En als ik die verhalen wel eens hoor zijn er weinig jongeren die er op dezelfde manier mee om kunnen/durven gaan als ik. De angsten die ik dan een beetje achter me heb kunnen laten zoals, ‘wat zullen ze zeggen’. Veel, teveel mensen (jongeren zijn tenslotte ook mensen) zitten hierdoor nog steeds in een diepe put. En voelen zich gevangen. Gevangen in een web, waar ze meer en meer verstrikt in raken en er met geen mogelijkheid uit kunnen komen. Ook mensen die dan helemaal gesetteld zijn, getrouwd zijn, soms al volwassen kinderen en een diep geheim/verlangen met zich meedragen waar ze niet of nauwelijks mee overweg kunnen.

Zelfs in deze tijd, waar toch, als je iedereen zo mag geloven, je uit kunt komen voor je gevoelens.

En ergens verbaast me dat dan weer dat er zo weinig over bekend is. Dat het gezien wordt als; een niet alleen vreemd verlangen, maar vaker als een gevaarlijk verlangen.

Ik peil wel eens reacties als ik aan het surfen ben en min of meer toevallig op mijn eigen site terechtkom. Vaak zijn de reacties niet echt negatief maar meer verwonderd. En soms heb ik wel eens de url van de site doorgegeven aan mijn buurman of vrouw. En het verbaast me dan weer een beetje dat ze niet meteen gillend weglopen. Een paar stukjes lezen en dan eens diep zuchten. Niet meteen negatief zijn en juist zou je op deze momenten een gesprekje moeten aangaan, zo in de trant, ‘je zal die gevoelens maar hebben’. Misschien komt dat ooit nog maar nu ben ik nog niet zover. Ik durf dat nog steeds niet goed te doen.

Bang dat ik me een beetje verraad of zo. Of dat ik ineens vreselijk onzeker word en dan door het 'ijs' zak en een nat pak oploop.

Peter ©2002