Winkelen


Niet echt een hobby van me. En helemaal niet als het om winkelen om te winkelen gaat, of zoals mijn vriendin dat zo leuk kan zeggen. Eens kijken of er leuke spulletjes zijn. Ik probeer me daar vaak aan te onttrekken. En niet altijd kom ik er onderuit. En als het dan zover is dat ik mee moet! Dan kost het me wel eens moeite om gedurende zo een ‘clinic’ niet te laten merken dat ik het niet naar me zin heb. En vooral kost het me een moeite om vriendelijk te blijven kijken en zonder teveel opvallend te mopperen en laten blijken dat ik het helemaal niet naar me zin heb en glimlachend instemmend te antwoorden op de vraag ‘wat leuk hé?’ (er wordt dan mee bedoeld dat het fijn is om met zijn tweeën winkel in en uit te sjokken).

Maar ja, je bent jong, wilt wat van het weekend (twee duimen opsteken en dan vriendelijk vragen aan Yvonne terwijl je tegen haar aanstaat, ‘welke duim voel je’?) dus moet je wel eens inbinden en erg meegaand zijn. Anders zou het wel eens gedaan kunnen zijn met al die woeste bedspelletjes die ik al een week had lopen te bedenken.

De stad in, erg warm weer, erg druk en ik meer in de weer zijn om mezelf moed in te praten; (‘tis wel leuk, tis wel leuk, je moet het alleen even willen zien’) maar hoe ik ook mijn best deed om het vooral leuk te vinden het ging me erg moeilijk af!

En ineens stonden we op de babyafdeling van C&A, op mijn vraag wat we hier nu moesten doen kwam het logische antwoord, ‘even kijken of er nog iets leuks bij zit voor Rick’ (mijn neefje). En dan merk je dat smaak heel persoonlijk is. Ik ben in een rek gaan zoeken en kwam daar een erg leuk broekje (een broekje met als bovenkant model tuinbroek, als broekjes model, model plastic luierbroekje, anders kan ik het even niet uitleggen) tegen. En Yvonne in een ander rek en kwam daar volgens haar ook een schattig broekje tegen. We lieten aan elkaar zien wat we leuk vonden voor Rick. Ik had een broekje uitgezocht wat gewoon lekker babyachtig is. En nog in de aanbieding ook, maar het kon de goedkeuring van Yvonne niet wegdragen. Het broekje wat ze zelf had uitgezocht zou hem veel leuker staan. En wat had Yvonne uitgezocht; een stoere spijkerbroek. Ik zei tegen haar dat ik dat helemaal geen leuk broekje vond. Waarom moet je nou een peutertje meteen op een klein volwassen mensje laten lijken. Dit past veel beter bij Rick en liet haar mijn keuze zien. Een broekje (model plastic luierbroekje) met een bovenstuk (model tuinbroek). ‘Dit is een leuk broekje voor een klein jongetje’ zei ik tegen Yvonne. Yvonne keek me een beetje smalend aan en zei me ‘je hebt totaal geen verstand van leuk en niet leuk’. Maar ja, niet alleen wij lopen op zo een afdeling rond. En ons gekissebis over wat nu wel en niet een leuk broekje was werd een beetje glimlachend gevolgd door een jong echtpaar wat daar ook een beetje liep rond te kijken voor kleertjes. ‘Rick zou er een trauma aan overhouden om anno 2002 nog zo een broekje te moeten dragen’, zei Yvonne tegen me. En ik weer als antwoord terug; ‘Ik heb zulke broekjes gedragen en kijk wat er van me geworden is’. Helaas kreeg ik niet het antwoord terug wat ik verwachtte, ze keek me aan en een beetje plagend liet ze erop volgen, ‘dat hoef ik niet duidelijk meer te maken, toch’??? ‘Lief klein knulletje van me’???

Ehhhhhhhhhhhhh, tijd voor een kopje koffie en vooral een time out. Yvonne had de gevoelige snaar geraakt zeg maar bij me en ik hing het broekje terug in het rek. Achter hoorde ik iemand tegen me zeggen, "Blijven lachen jongen, blijven lachen"!

Ik kon even niets anders bedenken van iets in de trant ‘zal me best doen’! Maar we waren er nog niet, er zijn nog veel meer zaken met babykledingafdelingen en Yvonne was voornemens zeg maar om die allemaal te gaan bezoeken. En dan valt het helemaal op dat de enigen die op zulke afdelingen aan het rondneuzen zijn, jonge echtparen zijn, moeders, oudere mensen. Mensen zoals Yvonne en ik en dan is het ineens erg vreemd om bij de HEMA een jongen (zo te merken jonger als ik) tegen te komen die precies weet waar de flanellen luiers liggen! En dan bedoel ik welke plank en zo. En enigszins verbaasd merkte ik op dat die jongen een beetje schichtig om zich heen keek, de kortste weg naar de kassa wilde nemen en me bijna omver liep.

‘Hoeveel luiers gebruik je nu per keer’? En ik zag die jongen verschieten van kleur, héél onzeker worden en hoorde hem stamelend zeggen ‘Wat bedoel je’?

‘Nouhou, je weet precies wat je hebben wilt en om voor vader door te gaan ben je net iets te jong’. En hoopte op een leuk antwoord. Alleen gooide Yvonne weer een beetje roet in het eten, "niet iedereen die luiers koopt gebruikt ze zelf Peter!!!!".

‘Peter’???? ‘EHHHHHHHHHHHH die van de peuter site’??? Ik knikte instemmend!

‘Ehhhhhhhhhhhh drie luiers per keer’ stamelde hij en maakte benen richting dichtstbijzijnde kassa. Om drie pakketjes katoenen luiers af te rekenen. en zonder op of om te kijken richting uitgang te lopen.

Verbaasd staarde ik hem na en riep nog ‘Mailen mag hoor’!

"Moest dat nou"? Vroeg Yvonne een beetje vermanend aan me?? "Moest dat nou"?

Nee, bedacht ik mezelf, het moest niet maar ik hou wel mijn mailbox in de gaten de komende dagen! En verder meegesjokt, winkel in en uit!

Peter© 23-06-02


Terug