Vertellen


Ik zal proberen te vertellen hoe en waarom ik mijn ouders mijn 'luier' gevoel heb verteld. 

Ik ben niet over één nacht ijs gegaan en ik  heb hierbij hulp gehad. Ik had het denk ik niet alleen klaar gespeeld.

Historie;

Je bent als je mijn site hebt gelezen een hoop over me te weten gekomen. En wat ik verteld heb, ik ben tijdens het schrijven een hoop over mezelf te weten gekomen.

Ik heb nu voor mezelf het gevoel dat dit hoofdstuk ontbreekt.

Ik heb veel hulp en steun gehad aan en van mijn 'vriend'. Hoe de vriendschap is ontstaan is, (denk ik) niet zo belangrijk om te vertellen. Maar wel dit!

Het is een verschrikkelijke roerige tijd waarin een hoop gebeurt. Sla een krant open en je hebt grote kans dat er een geval van seksueel misbruik in staat. Dit zijn nare en verschrikkelijke berichten. En helemaal omdat ik het gevoel heb dat de daders van deze delicten met meer zorg en respect benaderd worden dan de slachtoffers! Zulke daden zijn naar en onvergeeflijk! Helemaal wrang is het als er 'minderjarigen' bij betrokken zijn als slachtoffer. Ik heb een reden om 'minderjarig' tussen aanhalingstekens te zetten. Ik ben dat ook namelijk minderjarig. Ik was net 15 dat ik de relatie begon. Ik wist misschien niet goed in te schatten hoe het verloop van deze relatie zou worden. Ik wist wel wat ik wilde en besefte héél goed wat ik aan het doen was. Ik heb een hele lieve vriend getroffen die zelfs bang van me was. Bang om me te kwetsen en bang dat ik de relatie niet aankon.

Wat ik bij mijn ouders niet had, had ik wel bij mijn vriend. Ik durfde het aan om mijn diepste gevoelens te vertellen. Dat was schrikken voor mij; omdat  nadat ik één en ander geschreven en verteld had schrok van mezelf, over hoe ik in elkaar zat en zo. En voor mijn vriend; omdat hij schrok van hetgeen ik hem schreef en vertelde. Helemaal onbekend was het niet voor hem. De twijfels en onzekerheden die me bezig hielden kon hij goed begrijpen omdat hij deze gevoelens waar ik mee worstelde (en nog wel eens worstel) nog niet helemaal vergeten was.

Dat gegeven was een basis voor een vriendschap, maar tegelijkertijd een verschrikkelijke hoge muur. Een vriendschap is héél wat meer dan 'alleen' maar een band met elkaar hebben omdat je beiden 'luiers dragen erg fijn en opwindend' vindt. 

We hebben een diepe vriendschap en respect voor elkaar gekregen. Ik merk dit aan de manier waarop mijn vriend met mij omgaat. En aan mezelf, hoe ik naar mijn vriend kijk en hoe ik over mijn vriend denk. Ik kwam in een soort van tweestrijd. Ik begon het te accepteren voor mezelf en de hekel aan mezelf raakte een beetje weg. Het andere kwam daarvoor terug. Ik vond mezelf niet eerlijk tegenover mijn ouders.

Daar ben ik over gaan praten met mijn vriend en we hebben argumenten gezocht om het wel of juist niet te vertellen. Mijn vriend zag wel in dat ik het van mezelf moest vertellen aan mijn ouders. Hij hield me er niet vanaf maar hij waarschuwde me wel voor een paar dingen en drukte me op mijn hart om goed, héél goed na te denken. Ik kon en begon net weer een beetje normale verstandhouding te krijgen met vooral mijn vader. Er werd me gezegd om rust in de tent te houden. En mijn vriend is toen zelf 'figuurlijk' met zijn billen bloot gegaan. Hij is gaan praten met mijn ouders en heeft hun voorzichtig en heel omslachtig verteld van zijn babyverlangen. Consternatie alom natuurlijk en ik had moeite om mijn mond dicht te houden. Wat wilde ik graag meteen vertellen over mijn gevoel. Ik had beloofd om dat niet te doen. (ik was niet bij dat gesprek)

Ik moest nog geduld opbrengen. Alles moest bezinken en bij stukjes en beetjes hoorde ik wel het hele verhaal. En toen kreeg ik een mailtje dat als ik het nog wilde vertellen er nu niet te lang mee moest wachten. Mijn vriend heeft een heleboel obstakels voor me weggehaald. En waar ik naar uit had gezien heb ik weer goed overdacht, voor de zekerheid opgeschreven en na twee slechte nachten te hebben geslapen. Heb ik me zo op lopen pompen, me zo opgepept dat ik het lef had om het te vertellen. Het ging me niet makkelijk af

Zweet stond in mijn handen. En wat ik daarna verwachtte bleef uit. Ik had gedacht dat wordt een huis met ruzie en nooit meer naar mijn vriend. Mijn vader en moeder hebben toen een soort van 'time-out' voorgesteld. 

Na verloop van een week hebben we nog eens om de tafel gezeten en ik kreeg héél indringende vragen te beantwoorden. Ik heb ze beantwoord en daarna kwam nog een periode waarin over luiers bijna niet werd gesproken. Toen kwamen de spelregels en waarin ik eerst alles verschrikkelijk heb uitgebuit, stel ik me nu héél bescheiden op.

Ik heb gelukkig ouders die me zo kunnen accepteren. Het is een strijd geweest meer voor mijn ouders dan voor mezelf. En alles wat erna is gekomen van ziek worden en geopereerd moeten worden. Het heeft ons sterker gemaakt.

Peter ©2000


Terug