Rick


Met enige en gepaste trots kan ik vertellen dat ik 'oom' ben geworden. Op maandag 27 november 2000 hebben mijn broer en schoonzusje een kindje gekregen. Ondanks dat er ik er niks mee te maken heb gehad, ik bedoel ik heb geen 'bijdrage' aan de voorbereiding geleverd, ben ik er heel blij mee.

Als je zo naar zo een klein propje mens kijkt, wat nog zo klein en hulpeloos is, is het een wonder dat hij helemaal compleet is. Wonderlijk om te beseffen dat alles helemaal compleet is. Het is een mooie baby! Klein, teer en breekbaar. Het is een onwijs zalig gevoel om dat mannetje op schoot te hebben. Om er tegen te praten. Om hem zijn flesje te geven. Hij kan je zo 'wezenloos' verbaasd aankijken. Het is een heerlijk gezicht om hem in bad te zien spartelen. Hij past nog bijna in mijn hand. (beetje overdreven uitgedrukt) Een bijzonder gezicht als je ziet hoe dat kleine lichaampje dan beweegt spartelt, geluid maakt. Ook al slaapt het jongetje veel en gebeurt er dan verder niks, het is de mooiste film om naar te kijken!

Het verwondert me iedere keer weer hoe klein alles aan dat jochie is. En tegelijkertijd hoe veel kracht dat hij al heeft. Als hij je toevallig aan je haren vastheeft en even trekt moet het een krachtpatser van jewelste worden!

"Dit wordt jullie toekomst" zei mijn vader tegen Yvonne en mij, terwijl hij Rick knuffelde. "Jullie worden op termijn papa en mama". Op mijn gevatte antwoord, dat we al druk aan het 'oefenen' waren, kreeg ik eerst een vernietigende blik en daarna een knuffel met "doe nog maar rustig aan met dat 'geoefen' aan half werk heb ik een hekel".

Maar om kort te gaan, Welkom op deze aardkloot Rick, lief klein neefje van me ik hoop en wens je toe dat het je goed gaat!

Een Dikke Kus, Oom Peter!

 


Rick (ondertussen anderhalf)


Ondertussen is mijn neefje anderhalf. En het overkomt ons wel eens dat we op hem mogen passen. Laatst zijn mijn ouders en broer en schoonzus samen een weekend weggeweest en toen hebben wij (Yvonne en ikke) op Rick gepast.

En helemaal aan den lijve ervaren dat kleine jongetjes knap vermoeiend kunnen wezen. We hebben wel veel plezier gehad met dat mannetje. Hij begint een beetje te praten en kan héél goed aangeven wat hij wil en vooral wat hij niet wil!

Vreselijk verongelijkt kijken als er iets gebeurt wat hij nou net anders had bedacht voor zichzelf. We zijn het ook niet gewend om op een echte peuter te passen. Dus met eten meneer aan tafel geschoven in zijn kinderstoel. Netjes slab omgebonden en zo. Broodje in hapklare brokken gesneden en de grote fout gemaakt om hem zelf alleen te laten eten. Echt honger scheen Rick niet te hebben want het was meer spelen dan eten leek wel. En vooral omdat ie zelf wilde eten. 'Ik kan zelf',  was de opmerking die het mannetje maakte als reactie op de pogingen die we ondernamen om hem te helpen.

De finale kwam met zijn drinken, ik nog heel netjes de tuit op zijn tuimelbeker zetten, Rick heeft het truukje door dat als je de tuit ervan afhaalt dat je sneller kan drinken en dat gebeurde ook. Rick had binnen no time de tuit van zijn beker af en voor we er erg in hadden zette hij zijn beker aan zijn mond en sloeg de inhoud van de beker in één keer naar binnen. Alleen het meeste kwam naast zijn mond terecht. Dus een puinzooi niet mooi meer. De hele keukenvloer nat.

Die moet dan droog gemaakt worden en vanuit een kinderstoel een voorzichtig stemmetje; 'Ik wil uit???'  Tjsa, daar hadden we even geen tijd voor, we kwamen erachter dat er ook het meeste van zijn eten op de vloer terechtgekomen was dus daar hadden we toch wel even werk aan. Het duurde meneertje duidelijk te lang en ineens een pets met zijn bordje op het blad, resoluter en dwingender 'IK WIL UIT' en om het geheel wat kracht bij te zetten vreselijk boos kijken.

De uitleg van ons dat hij er nog even niet uit kon maakte totaal geen indruk en een oorverdovend gekrijs vanuit de hoek van de keuken. 'Laat maar even brullen' was mijn antwoord als wijze opvoeder. 'Als Rick merkt dat hij met gebrul alles voor elkaar krijgt hebben de rest van het weekend geen deel van leven'. Ik vond het van mezelf een vrij pedagogisch verantwoorde oplossing. En niet kort erop stopte Rick ook met toeteren en weer vragend 'ik wil uit???' Nou, we waren klaar met de bende dus Rick uit zijn stoel en Rick zocht meteen weer het grote avontuur op. Spelen, wat waggelend lopen, melden dat hij 'dost' had.

En dan komt er een moment dat het mannetje toch eens nodig voorzien moet worden van een droge luier. Dat is dus ook een waar monnikenwerk. Ik kom armen te kort om hem stil te laten liggen. Zo enorm bewegen dat het haast niet te doen is om hem te verschonen. Spartelen, willen draaien en geen moment stilliggen. Ik had moeite om zijn luier goed dicht te krijgen. En van je vriendin te horen krijgen, "goh, Peter, je krijgt er al handigheid in'??

Zweet stond op mijn voorhoofd. Pffffffffffffff,  een leeuw temmen is makkelijker.

Avondeten precies zo een tafereel als het middagmaal, alleen nu zo erg dat Rick meteen, met kleding en al kon worden doorgeschoven in de wasmachine. Tjonge, wat heeft die ons beziggehouden zeg. Maar gelukkig was hij zelf ook moe geworden en na zijn bad gaf hij zelf aan moe te wezen en dat Rick in zijn mandje lag was Klaas Vaak meteen in de buurt. Rick moest nog worden toegedekt en hij sliep al en heeft de hele nacht zonder één kick te geven doorgeslapen. Al zijn Yvonne of ik herhaaldelijk wezen kijken.

In bed elkaar aangekeken en ik denk dat we allebei hetzelfde dachten.

Blij dat ie slaapt!

En de volgende dag weer zo een feestdag met hem meegemaakt, vreselijk lief jochie maar ontzettend vermoeiend en ik was blij dat ik de volgende dag naar college kon. Uitrusten!


(en ondertussen stormt onze kleine alweer naar zijn vierde jaardag)

Terug