Onvolwassen II


Dit is net zo een stomme 'onvolwassen' blunder, gelukkig is het goed afgekomen allemaal.

Ik heb in eerder stukje geschreven dat het best moeilijk is om je te 'outen'. Dat het moeilijk is om aan anderen te vertellen dat je erotische gevoelens hebt bij het dragen van luiers. En dat je moet uitkijken tegen wie en vooral hoe je het vertelt.

Voor de zomervakantie is mijn kameraad een paar dagen bij ons blijven logeren. Hij is een verschrikkelijk aardige en vriendelijk jongen en je hoort hem nooit praten over anderen en wij beiden zijn een behoorlijke tijd bevriend.

Tijdens mijn 'ziek' zijn is hij trouw drie keer per week op bezoek geweest en ik heb daar héél véél aangehad. Je kunt dan wel spreken over een echte vriendschap, zo mag je dat noemen als je een vriend hebt die zelfs komt kijken op minder prettige momenten, om je even op te beuren!

Ik besloot het aan mijn vriend te vertellen. Niet over mijn bedplassen maar eerlijk zeggen dat ik luiers dragen kicken vind. "Dat meen je niet", riep mijn kameraad en wist niet wat te doen. Geloven of er maar verder niks over zeggen. Hij koos voor het laatste en dat was natuurlijk helemaal niet naar mijn zin.

"Ja, ja, neem effe een ander in de maling",  was het op mijn aandringen. Ik besloot de koe maar bij de hoorns te vatten en liet hem een luierpakje zien en een luier en een plastic broek. "Huh", was het antwoord en scheel kijk hij naar me, "dit meen je niet, Peter?" en ik werd overmand door een gevoel van geilheid en liet me leiden door mijn lul. Verstand had ik niet meer, héél omstandig begon ik te vertellen hoe lekker dat allemaal wel niet zat en wat een geil gevoel het gaf. Ik kreeg hem zelfs zo gek dat hij die avond ook met luier om ging slapen. 

Hij had er natuurlijk een héél ander gevoel bij dan ik en dat we 's avonds in bed lagen had ik me daar een lul niet gewoon meer. En mijn vriend stapte in zijn slaapzak en de volgende natuurlijk een rood hoofd op de vraag of hij geplast had. Hij jankte bijna van kwaadheid, en in één keer stond ik met mijn volle verstand weer op aarde. Ik kon mezelf wel wat doen zo stom was ik bezig geweest ik bleef maar aandringen en aandringen tot hij eindelijk toegaf.

Ik had dat nooit mogen doen natuurlijk, En ik heb er voor op mijn klote gehad en dat was ook wel terecht, niet van mijn ouders die wisten dit niet wel van mijn vriend die me verschrikkelijk uitfoeterde. Ieder woord wat hij zei sneed bij me. En diep! En terecht.

Gelukkig heb ik het met hem uit kunnen praten bij mijn 'foster-parents' (weer op mijn donder gehad die vonden me wel heel sukkelachtig!)  en gelukkig is het nog steeds, mijn kameraad, Eind goed al goed. 

Maar  erg dom was het wel van me!

Peuter ©2001


Terug