Een gedachte


Wat lopen er toch een gekken rond!

Het is niet een alledaags verlangen. En net zoals véél mensen die hetzelfde voelen, wist ik me in het begin geen raad. Van jongs af aan wordt je in je oor gefluisterd dat kleine kinderen nog in bed plassen en in hun broek. Kleine kinderen moeten luiers om, jij niet want jij bent een grote jongen!

Dat ik er al jong achter was dat ik een luier dragen opwindend vond. De enigste manier om die luier te kunnen blijven dragen is dan consequent in bed plassen.

Misschien  wel omdat ik voelde van jongs af aan, dat het 'vreemd' gevonden werd. En dan neem ik alleen mijn familie als voorbeeld! Mijn ouders en mijn broer die wisten het. Mijn vader die praatte er  nooit over! Mijn broer die kon me er verschrikkelijk mee plagen. Héél fijn van die steken geven. Van die opmerkingen dat je hoopte dat hij eindelijk eens zo zijn tong verbrandde of op een andere manier bezeerde dat hij nooit meer zou kunnen praten. Mijn moeder die maakte er echt geen heibel of kabaal over en heeft me ook lang geholpen met mij me luiers omdoen en zo. Mijn oma die was het er helemaal niet mee eens! Mijn moeder heeft wat commentaar gehad van mijn oma over mijn 'bedplassen'. Ze zei zelfs de indruk te hebben dat ik het wel lekker scheen te vinden als een baby rond te lopen. (Hier heeft mijn oma wel gelijk in gehad)

Er bleef wel eens een neefje slapen of zo en dan mocht ik bij mijn ouders op de kamer! Neefje bij mijn broer en zo kwam er nog niemand achter. Want wat dan héél anders als normaal ging, ik moest me direct na het wakker worden gaan wassen 's ochtends en de luier ging dan af! Er werd niet veel over gesproken maar je voelt toch héél duidelijk aan dat er iets niet helemaal in de haak is.

(Dat was super ouderwets, voor die tijd al, maar supergeil, ).  De luierwas werd altijd op zolder te drogen gehangen. Dat werd  verborgen gehouden! Er werd ook niet het woord 'luier' gebruikt maar 'nachtgoed'! Dan moest ik even kijken of mijn nachtgoed al droog was en even naar mijn pyjama kijken en zo. Het synoniem voor luier was bij ons thuis nachtgoed! Als ik is eens boven moest kijken hoe het stond met mijn 'nachtgoed', als het droog was. Moest ik dus aan mijn luiers voelen. En je voelde over de stof heen van de luier en voelde het plastic broekje. Ik kon daar niets aan doen ik werd daar alleen al heel erg opgewonden van. Nu nog heb ik dat wel! Wel wat minder maar toch kan ik het een geweldige sensatie vinden als ik mijn voel.

Maar ik proefde wel de teleurstelling bij mijn moeder. En er werd niet gevraagd of mijn luier droog was, nee er werd gevraagd of ik een snoepje kon pakken! Als ik droog had geslapen (wat een dood enkele keer wel eens gebeurde) mocht ik uit een speciaal potje een snoepje nemen zonder te vragen. Dat was  een teken dat ik 'droog' was. Verder werden er geen worden aan vuil gemaakt.

over straf geven het volgende; Ik geloof niet dat dat goed is! In mijn geval heb ik de luier nooit als straf ervaren. Ik heb wel van zoveel kanten mail gehad waarin dit wel gebeurde. Het is niet goed om een kind te straffen voor iets waar het kind niets aan kan doen.

Nu kijken we er heel anders tegen aan, urine was vroeger een gebruiksartikel het werd gebruikt in de leerlooierij. Zelfs in deze tijd wordt er nog urine gebruikt, uit de urine van zwangere vrouwen worden stoffen gewonnen. Wat verwerkt wordt in medicijnen om vrouwen die wat meer moeite hebben om zwanger te raken het laatste zetje te geven. 

Als je gewoon gezond bent is je urine zelfs helemaal niet vies. Het is zelfs helemaal steriel. Goed er zitten afvalstoffen die je lichaam wil afscheiden omdat ze opgebruikt zijn. Daarom heeft het een beetje gele kleur, ruikt het niet naar water. Ongezond is het niet. Mensen kunnen zich zelfs in leven houden door in geval van nood hun urine op te vangen en weer te drinken. 

En poep? een betere mest kan je niet krijgen heb ik me laten vertellen.

De meest mooie moppen zijn die moppen waar toch een vleugje "poep en pies" bij te pas komt. En zodra het in de toiletpot ligt willen we er helemaal niets meer mee te maken hebben.

Het is voor jezelf ook vaak naar. Je merkt iets bij jezelf wat je niet kunt benoemen. Je voelt je héél alleen met die gevoelens. Dat heb ik wel zo ervaren. En ondanks dat je niet gek bent, ga je toch twijfelen aan jezelf. Je kunt namelijk niet snel je gevoelens tonen. Ten eerste aan wie? Aan je ouders? Dan moet je een partij lef hebben om dat te doen. Het klinkt allemaal zo eenvoudig. Je stapt op je ouders af en zegt, ik wil ergens over praten? Dat is bij mij niet zo gegaan. Ik heb wel vaak op het punt gestaan om te vertellen wat mijn gevoelens waren. Maar ik brak af, ik durfde niet verder te vertellen. Achteraf denk ik wel eens ik had er niet mee moeten blijven lopen. Maar de andere kant van het verhaal is dat het zo onbekend is, er zijn wel eens programma's op tv geweest, denk maar eens aan Jerry Springer show. Ik weet ook een stukje 5 uur show voor mijn geest te halen waar in een uitzending  over een 'babyhotel' in Engeland werd gesproken. Wel een heel speciaal hotel voor 'volwassen' baby's, het was een héél kort stukje. We hebben een programma gehad van Jan Lenferink, waar  luierfetisjisten hun verhaal kwijt konden. En de reacties daarop waren zoals te verwachten viel; lacherig, niet serieus en dat zijn nog maar milde benamingen. Niet echt een aanmoediging dus om uit de kast te kruipen. Vooral niet in deze maatschappij waar ogenschijnlijk de tolerantie hoogtij viert maar als puntje bij paaltje komt,  je als een paria beschouwd wordt als je alleen maar te kennen geeft dat je wat andere gevoelens hebt? Ik zeg dit niet zomaar! Mijn beste vriend heeft homofiele gevoelens, ik zie om me heen dat mensen het moeilijk vinden om hem zo te accepteren. Hoe moet de reactie wel niet worden als ik mijn bekentenis zou doen, luiers! Ik heb in hele korte tijd een hele hoop meegemaakt, ik heb daar best wel wat van opgestoken. Het fijnste is weer dat ik naar mezelf kan lachen als ik in de spiegel kijk. Dat is een hele, hele tijd niet meer gebeurt. 


Terug