Terugblik 2002


Inleiding; Dit stukje tekst mag zeker niet ontbreken in deze site. Peter was een jongen met verwachtingen. En een bijzonder goed gevoel voor relativeren. Al is het dan enigszins gedateerd, uit dit stukje spreekt een stukje twijfel en tegelijkertijd een verschrikkelijk stuk optimisme.

MvH ©2004


 

Zo aan het einde van een jaar wordt je meestal om de oren geslagen met jaaroverzichten. En in het jaar wat bijna achter ons ligt is er veel gebeurt. Een politiek die hard roept dat waarden en normen weer terug moeten komen onderhand lekker rollebollend over straat gaan liggen vechten. Politici die maar al te graag honderduit praten over hoe WIJ als gemeenschap ons dienen te gedragen. En zelf een misselijk voorbeeld geven hoe het toch helemaal niet hoort. Deze eerste keer stemmen was voor mij niet echt een hoogtepunt. Andere gebeurtenissen waar veel over is geschreven, ‘het’ huwelijk, de toch al maar meer opkomende gevallen van zinloos geweld, overlijden van bekende mensen. En natuurlijk de sport, niet meedoen aan WK voetbal, de opkomst van een geweldige dames turnploeg.

En over die dingen die best belangrijk zijn en een grote invloed hebben gehad op ons dagelijks leven, wie herinnert zich de uitspraken van Pim Fortuyn niet; de moord en daarna het hele ‘circus’ er omheen niet? Daar wil ik het niet over hebben.

Ik heb ook een jaar gehad waarin veel gebeurt is. Een jaar waarin hoogte en dieptepunten elkaar afwisselen. En die gedachten, die zo een beetje opborrelen wil ik wel vertellen.

Voor mij zijn er ook hoogte en dieptepunten geweest dit jaar. Begin voorjaar ben ik weer voor de zoveelste keer opgenomen geweest in het ziekenhuis, alleen nu eens met een hele andere uitslag. Een hele positieve uitslag. Het kwaaltje wat ik heb is goed onder controle te houden met medicijnen en nu eindelijk na drie jaar lijkt het evenwicht te zijn gevonden en heb ik (bijna) geen enkele beperking meer. Ik hoef niet uit te kijken met eten en drinken. Ik kan gewoon weer sporten en dat is dan wel ff minder. Hoezeer ik mijn best doe, lijkt mijn vroegere vorm niet terug te willen komen. Ik sport nu voor recreatie, het lukt ff niet om goed op niveau te komen.

Afgelopen jaar heb ik een paar heerlijke logeerpartijtjes gehad. Ik heb daar wel eens over geschreven op deze list. En ik kan naar zo een weekend toe leven. Ik kan me behoorlijk verheugen; dat ik over zo en zoveel dagen te logeren ga. En wat dan eerst thuis een paar fronsende wenkbrauwen opleverde, krijg ik nu de boodschap mee om vooral lief te wezen!

Ik ben er vreselijk blij om, dat ik me thuis heb uitgesproken over mijn verlangen. En dat ik het niet constant hoef weg te duwen. Ik heb wat tijd nodig gehad om een evenwicht te vinden zeg maar. Tis nu eenmaal niet zo dat je luiers en babykleding kunt dragen wanneer ik daar behoefte aanheb. En thuis hebben ze er toch minder moeite mee op de momenten dat ik in het ‘pak’ loop. Als ik zo eens mijn speciale kast in kijk en vergelijk wat er ligt aan luier-setjes, luierpakjes, babypakjes en zo sta ik er wel eens verbaasd van. In die zin dat ik meer luierpakjes lijk te bezitten dan normale T shirts. Meer luiers in de kast heb liggen dan gewoon ondergoed.

Leuk is ook geweest de keer dat ik met mijn vader bij mijn fosters te logeren ben geweest. Had niets met luiers te maken wel met een evenement waar mijn vader en mijn fosters graag heen wilden. Prachtig weer geweest die bewuste dag en het bier vloeide rijkelijk en later met nog meer sterke drank. Waanzinnig om ze de volgende dag helemaal uit het lood geslagen aan de ontbijttafel te treffen. En ze waren ziek, doodziek van de drank die ze daags tevoren zo héél flink hadden ingenomen. Ik was die dag de BOB dus ik heb genoten van ze. En dan zeggen ze dat ik ondeugend kan zijn?

Een ander feestje wat ik niet gauw zal vergeten is de onaangekondigde bruiloft van mijn fosters. Onder het mom van een gezellige verjaardag vieren zijn ze in het huwelijksbootje gestapt. En op wat een manier. De schijnheilen hadden dus helemaal niks gezegd een massa mensen uitgenodigd. Een stal fietsen gehuurd en een fietstochtje uitgezet langs allerlei cultuurmomenten (lees uitspanningen) en bij de finish verschenen de gastheren in pak en met de uitnodiging om getuige te zijn van hun huwelijksvoltrekking. Sta je daar voor Jan Joker met een bezweet T shirt aan uithijgend en sportkleding aan. Maar ik was gelukkig niet alleen die er zo overdacht er waren tachtig anderen met dezelfde mening. We hebben ze ff hartgrondig vervloekt. Maar het tuinfeest was echt buitengewoon en een super barbeknoei.

Met studie heb ik op alle kanten mijn studiepunten binnen. Alleen heeft dat een wat andere reden, ik heb me begraven in studiewerk. Om reden, onmin met mezelf en het uitraken van mijn ‘verkering’. Een relatie van drie jaar. Ik heb bij mezelf gemerkt dat ik jongens ook leuk vind. Ik zeg niet leuker dan meisjes maar, een leuke jongen wil ik best wel eens nastaren en me nog wel eens omdraaien ook. Ik heb dit een tijd verdrongen, ik vond mezelf zo al genoeg, gevoelens hebben voor luiers en babykleding en dan dit er bij. Doe nou maar gewoon dacht ik bij mezelf. Bloed kruipt waar het niet gaan kan en verdringen van die gevoelens loste voor mezelf niet veel op. Met knikkende knieën heb ik dit verteld aan mijn vriendin.

En als je dan aan me vraagt wat was je verwachting nu van dit allemaal?

Niet dat de vlag naar buiten ging, ook niet dat het als kennisgeving werd aangenomen. Ik heb het ook niet verteld om de aandacht op me te vestigen of zo van kijk mij nou.

Ik heb het ook niet verteld om mijn vriendin te kwetsen. En het ging precies zo zoals ik verwachtte, de stekker werd even uit de relatie getrokken. En nu zo af en toe maken we weer contact. En durven we allebei te zeggen dat we elkaar missen en dat we elkaar toch wel erg lief vinden. Komende oudjaar viering komt ze in ieder geval om een leuke avond te vieren.

Op de drempel van het nieuwe jaar heb ik me aantal voornemens gemaakt. Toch wel eerlijk blijven tegenover mezelf, dan lukt dat vaak beter naar andere toe. En vooral werken aan mijn relatie en eerlijk zijn tegenover mijn vriendin.

Dit zijn in vogelvlucht mijn herinneringen aan een jaar die ik volgend jaar net zo wil beleven.

Peter. ©2002


Terug