Een regenachtige dag


Een regenachtige dag

Ik was me behoorlijk aan het vervelen. Alles wat ik deed gebeurde eigenlijk gedachteloos. En niet alleen dat, maar volgens mijn moeder werd ik ook knap vervelend. En herhaaldelijk kreeg ik de opmerking ‘of ik me niet anders kon gaan vervelen’. Ik kreeg er handigheid in om gewoon lekker te zeuren en zo over ‘hoe ik me wel niet aan het vervelen was’.

‘Ga dan met je broertje spelen’, was het antwoord van mijn moeder hierop. Pfffffffffff, spelen met mijn broertje, kinderachtig met blokken spelen en autootjes spelen en kleuren?? Verzuchtte ik. ‘Nou, je gedrag is niet echt veel anders dan je kleine broertje’; zei mijn moeder. ‘Je lijkt zo nog meer op een baby dan je broertje, met je gezeur’.

Ik keek zo eens naar mijn broertje en zag hoe hij aan het spelen was en zich helemaal niet leek te storen aan het feit dat ik me vreselijk aan het vervelen was. Mijn broertje, een lopertje, was op zijn manier druk bezig met speelgoed en ik, ik wist me niet te vermaken. Alles wat er gebeurde boeide me niet, mijn vrienden op vakantie. Buiten regenen een boek wat ik al honderd keer had gelezen. En een moeder die me op de hielen zat met allerlei opdrachten om me toch maar niet te laten vervelen. Ik begon te saboteren, gewoon uit verveling. Ik moest helpen met opruimen en het helpen wat ik deed wekte alleen nog maar meer ergernis op. Mijn moeder voor der voeten lopen en alles gewoon bewust verkeerd doen.

De bom barstte toen mijn broertje met een vieze luier aanliep. Mijn moeder die met mijn broertje liep om hem te gaan verschonen, en ik aan het afwassen was. Nou ja afwassen, was ondertussen ook de keuken aan het dweilen leek wel. Ik ging nogal heftig tekeer met het afwaswater en echt afwassen, nee hoor. Ik was aan het zieken. Gewoon flink uitgebreid aan het zieken. Ze keek de keuken in en terwijl ze me bezig zag was dat de druppel.

‘Nu ben je sinds je opstaan zo vervelend aan het doen, als ik wat vraag een mopperend antwoord’. ‘Ik ben je gedrag zat jongeman’. Mijn moeder keek me aan met een blik, net het spreekwoord, als blikken konden enz.....

‘Nu ben ik je zat ook, als je dan zo laat zien dat je alleen maar een vervelend klein rotjongetje wilt wezen’. ‘Dan moet je het maar voelen ook, MEEKOMEN MISTER"!!!!! en ze stak haar hand naar me uit en gek genoeg gaf ik haar net als mijn broertje een handje. En zo liepen we naar het slaapkamertje van mijn broertje. Alleen was ik er helemaal niet gerust op wat er zou volgen. Ik vertrouwde het niet. Mijn broertje werd verschoond en even in zijn bed gelegd. En ik moest bij mijn moeder komen. Zonder omwegen knoopte ze mijn broek los. Ik wist niet wat me overkwam, ‘Maaaaaham, ik ben geen baby hoor’; zeurde ik.

‘Lieverdje, tot je hebt laten zien dat ook jij een groot jongetje kan zijn, ben je nu weer ff mijn babytje, net zoals je broertje’. En ze tilde me op en ik lag tot mijn schrik op de commode, mijn onderbroekje stroopte mijn moeder naar beneden. En tot mijn grote schrik voelde ik hoe mijn moeder me aan het verzorgen was net zoals mijn broertje. En het meest schrok ik van het feit dat ik het nog een aangenaam gevoel vond ook.

Alle herinneringen uit mijn peutertijd kwamen weer naar boven. Terwijl mijn moeder mij een pamper van mijn broertje probeerde aan te doen. ‘Dit past niet erg meer bij je, gelukkig heb ik nog grotere katoenen luiers, die zal ik maar gaan gebruiken voor je’.

Het klinkt raar, maar ik kreeg zo een gevoel van rust over me heen. En ondanks dat ik dan bijna dertien was voelde ik me lekker klein.

Ik wilde eigenlijk wel net zoals mijn broertje op een speentje zuigen, maar durfde er niet goed om te vragen. Het leek alsof mijn moeder aanvoelde wat ik hebben wilde en zonder omwegen kreeg ik een nieuwe speen in mijn mond, met de boodschap om even rustig te blijven liggen. Dan zou mijn moeder een katoenen luier voor me vouwen. Ik keek richting mijn moeder en zag hoe mijn moeder niet één maar meerdere luiers uit de kast pakte en dat geheel aan het vouwen was naar een soort van pamper vorm. Hoeveel luiers mijn moeder aan het vouwen was had ik niet echt door wel dat het een dik pakket werd.

Mijn moeder kwam op me af lopen en met een huivering voelde ik hoe mijn enkels weden beetgepakt. Ik werd zo opgetild en voelde hoe de dikke katoenen luier onder mijn billen werden geschoven. En ondertussen was mijn moeder net zo aan het keuvelen met zoals ze normaal doet als ze mijn kleinere broertje verzorgt.

En ineens hoorde ik mijn moeder héél erg duidelijk zeggen terwijl ze mijn luier strak bij me vastspeldde. ‘Lekker zo een dikke luier’?? En ze wreef even over de voorkant van de luier wat een waanzinnig gevoel bij me gaf. ‘Nou geef eens antwoord’?? Terwijl ze door bleef gaan met wrijven. Ik murmelde wat, dat ik het allemaal niet zo erg vond. En mijn moeder lachte een beetje naar me en zei tegen me dat ze wel wist wat kleine jongens prettig vinden. ‘Nu nog even een plastic broekje aan en dan kan je er even tegen’ en ik voelde hoe er een broekje over mijn enkels werd geschoven. Ik werd van de commode afgeholpen en op mijn eigen benen neergezet en pas toen voelde ik werkelijk hoed dik de luier aanvoelde tussen mijn benen. En gek genoeg vond ik het nog een fijn gevoel ook.

Ik keek hoe de handen van mijn moeder het luierbroekje over de luier heentrok. En zag een dat het broekje een babyachtige print. ‘Gelukkig maar dat ik extra grote beschermbroekjes voor je heb, anders zou je nog dik in de problemen kunnen komen als je aanstonds een plasje moet’.

Hier schrok ik een beetje van, die luier en er dan nog in plassen ook? Dat vond ik een beetje nare gedachte en tegelijk had ik er een dubbel gevoel over.

‘Zo eens kijken waar je beer is, dan ben je ook net als broertje weer lekker klein’; zei mijn moeder. Ik wilde eigenlijk nog een broekje aan, ik zag het ergens niet zeggen om alleen zo te blijven rondlopen. Alleen een kort t shirt aan en die luier en dat beschermbroekje met baby print. Het leek weer of mijn moeder mijn gedachten kon raden want ik moest blijven staan terwijl ze even op zoek ging naar en geschikt bovenbroekje want met die dikke luier aan zou ik met geen mogelijkheid meer in mijn spijkerbroek passen.

Terwijl mijn moeder in mijn kledingkast keek voor een beetje ruime korte broek was ik op de kamer van mijn broertje een beetje aan het rondlopen en zo voelde ik echt die luier. Lekker dik gevoel tussen mijn benen en lekker zacht en ik kon het niet nalaten om zelf ook over de voorkant van mijn luier te wrijven. Ik schrok een beetje toen me moeder me riep vanuit de deuropening. Ik werd in mijn broekje geholpen en ik voelde me echt reuzeklein.

En aan alle kanten duizelde het in me kop. Dat waanzinnige veilige en lekkere gevoel. Iets wat ik voelde als een sensatie.

‘Tot je jezelf weer kan gedragen als een groot jongetje blijf je even lekker klein’; was de opmerking van mijn moeder terwijl ze mijn bovenbroekje goed schoof. En me een klap voor mijn geluierde bips gaf. Wat niet alleen een fijn gevoel gaf maar ook een leuk geluid. Net als je met je hand op een kussen slaat ‘ploef’ zo een gesmoord geluid.

Ik mocht alvast naar beneden en mijn moeder kwam vlak achter me aan met mijn kleine broertje op der arm. En in de huiskamer mochten we ‘lief’ gaan spelen samen.

En nu helemaal het dolle, ik had er helemaal geen hekel aan! Ik verveelde me niet meer, dat nare lome gevoel van nergens zin in hebben was er niet meer en ik vermaakte me prima met mijn broertje en dat samen spelen??

Beetje moest ik lachen bij de gedachte, ik vond het helemaal niet erg. Ik voelde ineens een aai door mijn haar en kreeg een babyflesje drinken. En heb het net zoals mijn broertje leeggedronken. Dat het flesje leeg was voelde mijn moeder tussen mijn benen aan de luier en ik liep nog een complimentje op dat ik nog zo een grote jongen was. Ik voelde dat ik een kleur kreeg. En nog erger toen ik een kusje opliep van mijn moeder en een regen aan knuffeltjes.

‘Je vermaakt je nogal mannetje’??? vroeg mijn moeder aan me. En ik wist niets anders te doen dan met een rood hoofd te knikken en mijn moeder in mijn hart een beetje gelijk te geven.

Mijn moeder drukte de tv aan en ging op de bank zitten om het nieuws te kijken. Dit werd opgemerkt door mijn broertje en die trok me mee naar mijn moeder. zelf kroop ie bij der op schoot en ik kroop spontaan tegen haar aan en voelde een rustig gevoel over me heen zakken en helemaal toen mijn moeder haar arm om me heen sloeg en me vasthield.

Af en toe een kusje in mijn haar of in mijn nek. En ik hoorde mijn moeder zeggen ‘dat ze twee lieve knulletjes had’. Mijn broertje die was zelfs aan het bedelen om een kusje bij der. Iets wat ik zelfs begon te doen en het een ongelofelijk fijn gevoel vond te merken dat er werd gereageerd op mijn bedelpartijtje.

‘Jullie gaan zo lekker een slaapje doen en dan ga ik het eten voor vanavond voor bereiden’ terwijl mijn broertje werd opgetild moest ik mijn beer pakken en mee naar boven. Eerst werd mijn broertje ingestopt en even later werd ik op dezelfde manier ingestopt door mijn moeder. en ik viel in slaap en werd wakker omdat mijn moeder later aan mijn arm schudde, de dekens wegtrok en ik voelde hoe mijn luier werd gecontroleerd. En beschaamd merkte ik dat ik zelfs onbewust in mijn slaap had geplast! Ik lag met een natte luier, ik had zo zonder erg, in mijn bed geplast.

Ik werd nu op mijn eigen bed verschoond en dezelfde dikte van luier aan.

Ik mocht weer naar beneden en daar nog even gespeeld met mijn broertje. En ik hoorde een bekend geluid aan de voorkant van het huis en hoorde mijn broertje zeggen ‘Papa’!!!!!!!!!!

Even later de sleutel in het slot van de voordeur en mijn vader kwam binnen stappen. Eerst werd mijn broertje uitgebreid geknuffeld en toen wenkte mijn vader naar me terwijl hij nog steeds met mijn kleine broertje aan stoeien was. En al heel gauw lagen we alledrie met elkaar te stoeien en die luier? Er werd helemaal niets over gezegd, iets waar ik wel bang voor was.

Er werd een kopje koffie voor mijn vader ingeschonken. En ondertussen moest ik de tafel dekken. Want ondanks dat ik er bijliep als een klein jongetje kon ik wel even meehelpen.

Natuurlijk, onder het lopen voelde ik héél erg duidelijk mijn luier tussen mijn benen zitten. En ik vond dat een heerlijk gevoel. Een veilig gevoel. Die dikke prop tussen mijn benen wat me een beetje hinderde met lopen maar het gevoel is super opwindend!

De tafel gedekt mijn moeder klaar met koken mijn broertje en ik moesten onze hand(jes) wassen. En zo aan tafel. En helemaal kicken net zoals mijn broertje kreeg ik een slab aan. En mijn broertje werd geholpen met eten door mijn moeder en ik door mijn vader. Ik hoefde helemaal niks te doen, alleen zo nu en dan mijn mond open te doen, braaf te kijken en op tijd mijn mond weer dicht te doen en te kauwen. En te slikken.

‘Tsjoeke, tsjoeke, tsjoeke daar komt het treintje aan, mondje open’, ik voelde me waanzinnig klein, ik schaamde me een beetje maar dat schamen vond ik een fijn gevoel. Ik had zowaar een stevige erectie leek wel.

Na het eten kroop mijn vader op de bank om even te liggen en zoals normaal, mijn broertje kroop heel snel naast hem. Ik werd ook geroepen, mijn broertje kreeg een ander plekje en ik kon zo naast mijn vader liggen en werd stevig vastgehouden door hem. En af en toe liep ik een knuffeltje op.

Sesamstraat begon en ik heb me nooit kunnen bedenken dat ik, nota bene ik, de stoerste jongen van de klas, wat zeg ik, van de hele wereld hier ingespannen naar zou kijken.

Na afloop van Sesamstraat was het bedtijd volgens mijn moeder. ik moest mijn vader een kusje geven, iets wat ik lange tijd niet meer had gedaan, grote jongens van dertien immers die zoenen niet meer met mannen. En dat ik een kusje terug kreeg van mijn vader en een tik op mijn luierkontje en de boodschap ‘lekker gaan slapen jongen’ mijn dag kon gewoon niet meer stuk.

Met mama mee naar boven en daar kreeg ik mijn pyjama aan. Alleen kreeg ik eerst nog een schone nachtluier aan en deze leek heel wat dikker aan te voelen tussen mijn benen dan de luier die ik overdag had gedragen en die was al knap dik!

Ik werd ingestopt voor de nacht en kreeg mijn beer naast me en die moest goed op me passen zei mijn moeder tegen mijn knuffel.

De volgende ochtend bij het wakker worden vroeg mijn moeder aan me af ik weer een ‘groot en normaal’ jongetje kon zijn. Ik knikte van ja en kreeg weer mijn normale kleren aan.

En zo nu en dan wil ik wel weer eens knap vervelend, zeurderig en lastig zijn. Gewoon omdat ik het fijn vind om zo nu en dan eens lekker klein te zijn!

En ik ben al lang geen dertien meer!

Peter!


Terug