Peter


Peter

Mijn eerste ervaring met luiers overkwam me op ongeveer twaalfjarige leeftijd en zal ik niet licht vergeten. Ik begon net te ontdekken hoe fijn gevoel het gaf om te masturberen. Er was een Duits gezin een paar weken terug bij ons in de buurt komen wonen. Vader moeder en een jongen. Peter genaamd, binnen korte tijd waren wij beste maatjes geworden. Overal waar ik was, was Peter en andersom. Gekscherend werden we de siamese tweeling genoemd. Van zijn vader weet ik dat hij veel op reis is en zijn moeder is streng. Niet onaardig maar erg strikt. Het is wel een knappe vrouw net zo oud denk ik als mijn moeder heel goed verzorgd (mijn moeder ook trouwens) en ze mag me graag. Ondanks dat ze iets met een accent praat is het bijzonder goed te volgen wat ze vertelt en vooral wat ze bedoelt. Ze laat beslist niet met zich spotten. Er heerst bij Peter thuis ook een beetje andere cultuur. Peter is gehoorzaam en bijna op het enge af beleefd. Ik heb ervaren hoe dat komt. Ik heb aan den lijve meegemaakt hoe de opvatting van Peter's moeder is over ondeugend en ongehoorzaam zijn. Het wie niet luisteren wil moet maar voelen heb ik zeer strikt meegemaakt.

Het verhaal begint op een vrijdagmorgen. We kregen een telefoontje met de boodschap dat een broer van mijn vader onverwachts was overleden. En mijn ouders maakten plannen om af te reizen en dat er enige haast bij was laat zich raden natuurlijk. Ik moest gewoon naar school en zag een heerlijk weekend voor me. Geen ouders en een weekend het hele huis voor me alleen.

Dit liep allemaal heel anders. Mijn ouders vonden me niet 'volwassen' genoeg om een weekend op mezelf te passen. En ondanks mijn aandringen was er geen zicht op dat ik alleen thuis kon blijven. Ik moest maar een weekendje logeren gaan, bij Peter. Hier had ik ook wel vrede mee. Alles ging zo snel eigenlijk dat ik voor er goed en wel erg in had met mijn moeder bij Peter op de stoep stond. Koffertje mee met andere kleding en een toilettas. Het was totaal geen probleem om een weekend te logeren bij Peter. De moeder van Peter wreef me door mijn haar drukte me tegen haar aan. En ik rook de heerlijke parfum. Ik kreeg nog (ondanks mijn afweren) een kus van mijn moeder en de waarschuwing vooral 'lief' te zijn.

Onderhand door alle commotie was het tijd om naar school te gaan en Peter en ik liepen gezamenlijk, net als altijd eigenlijk naar school. Klaar om wat te leren en vooral om veel avonturen te beleven. Het werd niet echt een avonturentijd, het was zelfs saai. Maar goed, de laatste dag van de week en dan een heerlijk weekend in. Twee dagen geen school, dat is altijd een lekker vooruitzicht.

We waren na schooltijd nog wat aan het spelen en ineens raakte Peter helemaal buiten zinnen. Hij wilde naar huis, hij werd angstig en raakte in paniek. Ik snapte niet goed waarom. Op een rennen zette Peter het en ondanks dat ik best sportief ben had ik veel moeite om Peter bij te houden. Thuisgekomen beefde hij als een riet. We werden geroepen door zijn moeder en die was helemaal niet te spreken over ons gedrag.

"Peter," vroeg zijn moeder op dwingende manier en met Duits accent, "was hebben wir afgemacht?"

"Eerst thuiskomen en dan gaan spelen mama." Was het bedeesde antwoord van Peter.

Ik stond zo eens die hele voorstelling te bekijken en wist helemaal niet wat ik er van denken moest. Ik begreep wel dat Peter lichtelijk in de nesten zat. En ik kon niet begrijpen waarom, een half uurtje nu zoveel uitmaakte. Maar ik merkte wel een heel gespannen sfeer.

"Ga maar wieder met dier spel." Opgelucht haalde Peter adem. Ik proefde wel dat Peter doodsbenauwd voor zijn moeder.

En het hoe en waarom kwam heel snel. Ik snapte wel aan de reactie van Peter dat er met zijn moeder niet te spotten viel. Die middag verliep een beetje gespannen. Peter was uiterst gehoorzaam als zijn moeder alleen maar zuchtte keek Peter al verschrikt.

Tegen etenstijd kwam er een heerlijk geur uit de keuken en ik kreeg een verschrikkelijke honger. Een heerlijke lucht verspreidde zich door het huis. Peter werd door zijn moeder geroepen en net zoals ik verwachtte sprong hij op en gehoorzaamde direct. Iets wat ik niet gewend was en om te doen en om te zien. Ik grinnikte een beetje, ik bedacht wat zal mijn moeder schrikken als ik me zo zou gedragen. Om te plagen moest ik het toch maar eens doen.

Ik werd geroepen en moest mijn handen wassen en aanschuiven aan tafel. Peter's moeder had een heerlijk maal bereid. Het smaakte fantastisch. En onder het eten praatte ze en vroeg ons naar school en met interesse luisterde ze naar onze belevenissen. Ik paste er wel voor op om geen dingen te zeggen waar Peter mee in de problemen zou komen.

We moesten allebei helpen met afruimen en de vuile vaat in de afwasmachine zetten. Peter's moeder ging de krant uitspellen en wij mochten spelen op de slaapkamer van Peter. Voor dat ik er erg in had was het bedtijd. We moesten ons uitkleden en wassen, tanden poetsen de normale routine.

"Je moet je goed wassen," zei Peter, "ook je billen en je piemel." Ik dacht bij mezelf wat nou weer? Zal ik het nou beleven dat Peter wat met mijn piemel wil doen?

Dat was helemaal niet de bedoeling en ik kwam daar snel achter. Als kleine jongens werden we door de moeder van Peter gecheckt van top tot teen. Ik stond het met verbazing te bekijken. Peter zijn oren werden nagekeken, achter zijn oren, zijn voorhuidje van zijn piemel. Tussen zijn tenen hij kreeg een complimentje en toen was het mijn beurt. Ik had me ook goed gewassen volgens de moeder van Peter en gaf me een pets op mijn blote kont en ik kon verder mijn pyjama aandoen. Beneden mochten we nog even wat naar de tv te kijken we moesten plassen en werden naar boven gestuurd.

We stoeiden nog even en op bed lag ik te denken over de vreemde vrijdag. Ik verbaasde me over de gehoorzaamheid, de blinde gehoorzaamheid van mijn vriendje. Zijn angst om straf op te lopen. Ik raakte er van overtuigd dat er grappen te maken vielen met de moeder van Peter. Ik praatte nog wat met Peter tot dat de moeder van Peter van onder aan de trap riep dat het nu slaaptijd was geworden. En weer die gehoorzaamheid van Peter die me maande om stil te zijn en te gaan slapen. Met gemengde gevoelens viel ik in slaap. Er waren zoveel dingen gebeurt die me zo vreemd voorkwamen. En vooral die angst van Peter om iets verkeerd te doen. Ik werd eigenlijk wel benieuwd naar die straf. Die zou toch niet mis wezen bedacht ik me. Anders was Peter niet zo gehoorzaam als een knipmes. Dat vond ik wel vreemd allemaal.

Na een betrekkelijk onrustig nachtje te hebben geslapen werden we wakker gemaakt door de moeder van Peter en we moesten opschieten dan gingen we wat leuks doen zei ze. We maakten haast om als eerste onder de douche te komen en terwijl met zijn tweeŽn in de douche stonden haalde de moeder van Peter onze bedden af en hing deze te luchten over de reling van het trapgat.

"Opschieten jongens." Maande ze, en we maakten haast om ons aan te kleden. We maakten er een beetje competitie van. En bijna gelijk stormden we fris gedoucht de trap af en de keuken binnen. Daar was de tafel al gedekt en we werden heerlijk volgestopt met warme toast en vruchtensap. Jongens die nog in de groei zijn moeten goed eten. Vooral voedzaam was het motto. We kregen nog een paar taken te doen, we moesten gras maaien en wat boodschappen doen. En voor de rest een prettige ochtend en we gingen op het middageten af.

Tafel dekken en dat we aan tafel zaten en het eten werd opgediend verstijfde Peter. Hij keek vragend richting zijn moeder en die zei hem:

"Ik weet liebe jungen das dit nicht helemaal je smaak is." Peter haalde diep adem en toen ik kreeg opgediend liep het water me in de mond. Vis, heerlijk! Ik begon met smaak te eten en Peter zat bijna over te geven. Hij priegelde wat met zijn vork en probeerde een stukje te eten en het lukt hem gewoonweg niet. Ik schoof mijn bord naar hem toe en dankbaar begreep hij wat bedoeling was en hevelde snel de vis over op mijn bord.

Alleen pech voor Peter hij kreeg een nieuwe portie opgeschept van zijn moeder en nu bleef ze naast hem zitten om te kijken hoe Peter 'smulde' van zijn middageten. Het zweet brak Peter aan alle kanten uit en weer lukte het hem niet om de vis weg te krijgen.

"Ik heb geen honger meer mama." Probeerde Peter.

"Eet een flink stukje vis jungen. Ik weet dat Paul je vorige portie heeft opgegeten." Sprak zijn moeder dreigend, en ze wees op mij. Peter kon het niet helpen en zat lijkbleek naar de vis op zijn bord te kijken en het lukte hem niet om de vis naar binnen te werken.

"Je weet wat dit voor je betekent?" Bijna wanhopig probeerde Peter een stukje vis te kauwen en spuugde het weer uit.

"Nu is het over!" Sprak zijn moeder en stond op en trok Peter bijna van zijn stoel af.

"Baby's die nog met hun eten prieken en spelen, zich niet kunnen gedragen als grote jongens, moeten dat ook maar voelen." Peter werd huilend meegenomen naar boven en smeekte bijna om dit keer niet gestraft te worden. Zijn moeder wenkte me en zei

"Paul, kom jij meteen maar mee, dan zie je wat er met grote baby's gebeurt die niet braaf zijn." Met gemengde gevoelens liep ik mee en ik was zenuwachtig. Een benauwd gevoel gaf het me. Peter werd meegenomen naar zijn slaapkamer en hij moest zijn broek uitdoen. Hij huilde bijna en vroeg nogmaals om geen straf te krijgen. Zijn moeder liep onverstoorbaar naar de kledingkast van Peter en haalde er wat lappen uit en iets van plastic. Peter begon zacht te huilen en terwijl zijn moeder van de lappen iets op bed aan het vouwen was kon ik dat plastic ding zien. Met een schok realiseerde ik me dat zijn moeder een luier voor Peter aan het vouwen was. En dat plastic was een broekje die gebruikt worden bij baby's.

Ik begon te begrijpen wat de reden was van de absolute gehoorzaamheid van Peter. Dit was dus zijn straf. Het duizelde me enigszins en ik stond verstijfd te kijken hoe Peter moest komen liggen op bed. Hij werd bij zijn enkels beetgepakt en als toetje kreeg hij nog een paar flinke patsen voor zijn blote billen. Ze verkleurden zelfs naar rood...

"Dat krijg je ervan als je ongehoorzaam bent." Peter snikte en leek wel gebroken. Zijn moeder leek wel een dubbele luier om te spelden bij Peter en aan de routine te zien waarmee het gebeurde, gebeurde dit vaker. De plastic broek werd over zijn enkels geschoven en hij werd van bed getild en zijn broekje verder opgehaald. Hij zag er belachelijk uit. Een jongen van 12 en dan op deze manier te worden aangekleed. Zijn luier was zo dik dat zijn spijkerbroek er niet eens over heen kan bedacht ik me. Peter moest zich omdraaien en de moeder van Peter controleerde haar werkstukje en controleerde meteen of de luier strak omzat en alles van het plastic broekje over de luier zat.

"Zo." Zei zijn moeder, terwijl ze Peter even over zijn billen wreef. "Misschien doet mij wel meer pijn als jij, maar lieverdje ik doe dit voor je eigen bestwil." Ze wreef door Peter's haar en met haar zakdoek droogde ze zijn tranen. Bijna tegenstrijdig teder. Ik wist helemaal niet wat ik moest denken. Ik was zo verschrikkelijk ergens anders met mijn gedachten. Peter's moeder liep van de slaapkamer af en ik wilde een hoop vragen aan Peter maar het lukt me niet vanwege een droge mond. Ik begon te stotteren. Ik was verrast, geschrokken en ik had een verschrikkelijke medelijden met Peter.

Peter zat een beetje zacht na te snikken en met betraande ogen keek hij me aan. Ik stotterde iets van kan ik wat doen voor je? En Peter knikte zachtjes van nee.

"Ik hoop alleen dat dit tussen ons blijft". Ik knikte, het kwam niet eens in me op om hier over grappen te maken. Peter's moeder riep en zoals te verwachten viel maakte we haast om beneden te komen. Ik omdat ik beslist niet in de problemen wilde komen. En Peter omdat hij niet verder in de problemen wilde raken. En ondanks dat ik het niet wilde kon ik mijn ogen niet van Peter afhouden. Op de een of andere manier intrigeerde me die luier. Ik was me aan het voorstellen hoe dat moest voelen. Hoe dat moest wezen om op zo een manier straf te krijgen. Straf was voor mij trouwens helemaal iets waar ik niet kon putten uit eigen ervaring. Niet omdat ik zo een braaf boontje ben. Mijn ouders dreigen wel eens met straf maar puntje bij paaltje, heb ik nog nooit straf gehad. Ik had daar vreselijke ideeŽn over. En wat ik nu zag, dat was erger dan ik me ooit kon voorstellen.

De luier zat strak en dik om het lijf van Peter heen. En vooral die plastic broek was een vreemd gezicht.

"Zo jongen." Knikte de moeder van Peter, terwijl ze haar zoon aankeek. "Voorlopig blijf je even de baby tot je weer volwassener wordt."

"Ja mama." Was het zachte antwoord van Peter.

"Gaan jullie maar spelen." Ik keek Peter aan en Peter wenkte om naar de bank te gaan en een beetje tv te kijken. Ik kon mijn ogen niet van de luier afhouden. En plots werd ik geroepen! Paul, ik was verbaasd over me eigen reactiesnelheid. Je moet nog even terug naar de winkel, ik vind het heel naar maar ik ben wat vergeten, wil jij dat even halen? Met een zucht van verlichting en superbeleefd antwoordde ik dat het geen helemaal geen probleem voor me was, om even een boodschap te doen.

Ik wilde wel even weg, de sfeer was gespannen ik wist niet hoe ik het aan moest pakken met Peter. Ik wilde wel normaal doen en niet op zijn luier letten. Alleen het lukte niet. Die luier heeft me daar een aantrekkingskracht op mijn ogen. Ik kan me geen voorstelling maken hoe dat aan moest voelen. Ik vond het wel even lekker buiten. Het waaide flink en het leek net of mijn gedachten wegwaaiden met de wind. Ik deed de boodschappen die me waren opgegeven en weer terug naar huis. Daar aangekomen werd er door Peter opengedaan en weer ondanks dat ik het niet wilde viel mijn blik meteen weer op de onmogelijk dikke luier. Ik vroeg me af hoe vreemd dat wel niet moest zitten tussen je benen en zo.

Ik kreeg een complimentje omdat ik snel terug was gekomen en de goede boodschappen had gedaan. Peter was ondertussen naar zijn kamer geslopen en in zijn kledingkast aan het zoeken naar een broek. Ondanks dat er nu dan een broek over heen zat viel het me nog op, je zag zo duidelijk de contouren van de luier.

De middag verliep natuurlijk ook heel anders dan we ons beiden voorgesteld hadden. We wilden naar buiten, we wilden nog naar de bioscoop. Maar ik kon heel goed begrijpen dat Peter aan heel iets anders dacht. Iedere stap die hij zette leek er net of er een kussentje op zijn billen was geplakt dat doorliep tussen zijn benen naar voren richting buik. En in principe is dit ergens ook zo.

En dat viel me nu op, het broekje leek wel wat te kraken ook. Kraken is misschien iets overdreven maar je hoorde duidelijk geritsel. En als je wilde of niet je werd toch naar die luier getrokken met je ogen. Peter leek onderhand wat minder overstuur. En ik durfde wat meer te vragen. Ik vroeg of dit een 'normale' straf was. En Peter antwoordde:

"Voor mij wel." Ik knikte maar wat en werd verschrikkelijk nieuwsgierig wat er nu moest gebeuren als hij moest plassen, offeeehhhhhhhh nog erger. Peter draaide er niet om heen en zei dat daar de luier voor was. Ik rilde een beetje bij de gedachte.

We waren wat aan het lezen en de luier van Peter begon me zelfs wat minder op te vallen. Ineens gaf Peter me een zet en al gauw waren we in een wild stoeipartijtje verwikkeld. En ik had de kans om duidelijk bij Peter voelen hoe dik zijn luier wel niet was. Ik voelde niet eens waar zijn bilnaad was. Door het stoeien begon ik aandrang te krijgen om te plassen en Peter had dat ook want hij stond op en ging een beetje wijdbeens staan en kleurde tot diep in zijn nek en haalde hulpeloos zijn schouders op. Ik wist en Peter wist dat we allebei wisten dat hij in zijn broek stond te plassen.

Het stoeipartijtje had de aandacht gewekt van Peter's moeder gewekt en door alle tumult die we maakten hadden we niet gemerkt dat ze Peter's kamertje was binnengeslopen. Ze riep Peter en verkrampt liep hij op zijn moeder af.

"Hoe is met mijn baby's luier?" Peter stond zoals te verwachten viel zeer ongelukkig te kijken. Zijn moeder liep op Peter af en voelde bij Peter aan de voorkant van zijn broek.

"Ik denk dat het tijd is om de luier wat strakker aan te zetten." Peter moest uit zijn broek stappen en kreeg meteen het leuke bericht dat hij maar beter in zijn luier kon rondlopen. Anders werden zijn broeken zo uit model getrokken. Ik weet wel een andere oplossing, zei zijn moeder. Ondertussen ging zijn plastic broekje naar beneden en ik zag nu dat de luier zwaar tussen de benen van Peter hing. De veiligheidsspelden werden stuk voor stuk losgemaakt en de luier strak getrokken en daarna gingen de spelden weer stuk voor stuk op zijn plaats. Een voor een! En het plastic broekje werd weer op zijn plaats gehesen.

Peter moest zijn trui uitdoen en Peter's moeder haalde uit de kleerkast van Peter een soort van T-shirt leek het wel. Alleen er zaten aan de onderkant grote flappen. Tranen schoten bij Peter in zijn ogen en hij smeekt bijna.

"Alstublieft niet mijn luierpakje". Peter's moeder leek het helemaal niet op te merken en zonder al teveel op het gejammer van Peter te letten en tikte hem tegen de binnenkant van zijn benen. Voor Peter een teken om wijdbeens te gaan staan. Helaas was de behandeling nog niet helemaal klaar want ze rolde een soort van panty uit waar Peter in moest stappen. En toen ik goed keek was het geen panty maar een maillot. Hij kreeg er zelfs bretels bij aan. Zijn trui werd weer aangedaan en Peter's liep de kamer af en Peter stond daar met een verschrikkelijke dikke kont. En met geen mogelijkheid kon hij verbergen dat hij een luier om zijn billen had.

Peter wist niet goed wat te doen. Ik kon me voorstellen dat hij zich zeer ongelukkig voelde. En ik kon er niets aandoen. Die luier intrigeerde me. Ik wilde weten hoe dat aanvoelde en Peter wilde daar niets over zeggen. Het liefst wilde hij dat ik gewoon deed en helemaal niet op zijn luier lette. En dat was voor mij een onmogelijke opgave. Die luiers was zo heel duidelijk aanwezig. Het was voor ons beiden een nare situatie. Peter schaamde zich rot en ik wilde gewoon doen. Maar dan merk je weer dat, dat juist zo heel erg overdreven gaat. Het gaat zo verkrampt. Je kunt niet net doen of je niets merkt. Daar ritselde zijn plastic broek te erg voor en was zijn luier te dik. Ik had al verscheidene keren op de klok gekeken maar het schoot allemaal niet op. En wat we beiden probeerden om de spanning weg te nemen, het lukt niet. Integendeel zelfs, door dat verkrampte gedoe leek het er eerder op dat de spanning alleen maar werd opgevoerd. Gelukkig werden we geroepen en dat we beneden kwamen kregen we allebei wat te drinken. En mochten op de bank naar de tv kijken. Het leidde heel erg af. Peter had even geen tijd om na te denken in wat voor een situatie hij zat. En ik moest naar wat anders kijken dan die dikke luier.

De tijd ging nu heel wat sneller en loep naar etenstijd toe. Ik rook een verschrikkelijke lucht. Een lucht die ik niet goed kon onderbrengen en keek eens verwonderd naar Peter.

"Hij zal toch niet met een volle luier zitten?" Vroeg ik me af. Maar de lucht kwam uit de keuken en ik werd me er goed van bewust dat ik nu wel eens in de narigheid terecht zou kunnen komen. Want het leek erop dat de moeder van Peter kippenlevers aan het bakken was.

"Het water loopt me in de mond." Zei Peter met een verlekkerd gezicht. "Kippenlevertjes gaan we eten denk ik zomaar.". De angst sloeg bij mij ineens erg toe. Kippenlevertjes vind ik helemaal niet lekker. En dat is licht uitgedrukt, ik walg daarvan. Ik maakte me vreselijke zorgen. Ik zou toch niet straf oplopen. Ik zag mezelf ook al met een luier om. Een angstbeeld doemde op. De tv interesseerde me niet erg meer. Ik kon dat angstbeeld maar niet kwijt raken. Peter's moeder kwam de kamer weer binnen en begon te tafel te dekken. En onbewust was ik aan het aftellen. Ik maakte me zorgen.

We werden geroepen en Peter moest bij zijn moeder komen en ze controleerde of zijn luier nog omzat. Het luierpakje werd losgemaakt en er werd even bij hem aan de binnenkant van zijn plastic broekje gevoeld of de luier nog strak genoeg omzat. Met een tevreden gezicht drukte zijn moeder het pakje weer dicht en we moesten onze handen gaan wassen en aan tafel gaan zitten. Peter zat verheerlijkt te kijken en verheugde zich op het gerecht en ik bad in stilte. Het mocht alles zijn maar alsjeblieft maar geen kippenlever. Daar kwam zijn moeder uit de keuken met een dampende pan en de geur?

Verschrikkelijk, wat vies! De pan werd op tafel gezet mijn bord werd gepakt en kreeg een verschrikkelijk grote hoop 'derrie' op mijn bord. Ik zat bijna te kokhalzen. En zoals dat verging met de vis was het nu andersom. De tranen schoten in mijn ogen en ik zat een beetje te prikken maar ik kon het niet in mijn mond krijgen. Peter keek me aan en voelde dat het helemaal mis ging.

"Proberen Paul," moedigde hij aan, "anders zit je in de problemen." Ik keek hulpeloos naar Peter en hij schoof zijn bord naar me toe. Ik begreep de bedoeling en dankbaar hevelde ik mijn portie over. En net op het moment dat ik met de laatste lepel bezig was kam Peter's moeder binnen.

"Was zie ich?" Dreigend keek ze me aan. "Opeten jungen." Zei ze. En wat ik probeerde, het lukte niet. Met een laatste wanhopige poging probeerde ik wat in mijn mond te krijgen, maar ik spuugde het tegelijk weer uit. Ik kon het niet verdragen.

"Ik merk dat ik met twee babies zit opgescheept? Gelukkig heb ik genoeg luiers voor jullie." Ze liep naar me toe hielp me een beetje hardhandig uit mijn stoel en ik voelde dat mijn lot bezegeld was. Ik moest haar een handje geven en ze nam me mee naar boven naar Peter's slaapkamer. Precies zo zoals ik eerder die middag had zien gebeuren met Peter. Ik liep als in een roes mee. Ik had een verschrikkelijke droge mond en ik voelde mijn hart bij mijn slapen flink tekeer gaan. Ik werd naast het bed van Peter gezet en ik moest me uitkleden. Terwijl zijn moeder naar de beruchte kast liep stond ik te treuzelen. Ik kon niet eens mijn broek los krijgen. Zo zenuwachtig was ik. Ik zag dat zijn moeder een pakket luiers aan het vouwen was en maande me om op te schieten.

Het duurde duidelijk te lang en onder gemopper werd ik uitgekleed. Ik werd angstig en gilde bijna dat ik het wel zou zeggen tegen mijn moeder.

"Das moest dich vooral doen. Dir mami heeft al gevraagd aan mir waar ze luiers kan kopen." Ze keek triomfantelijk en ik kon niets meer uitbrengen. Ik stond voor haar in mijn blootje en een flinke pets op mijn billen maakte me duidelijk dat er even niet te spotten viel. Ik ging op bed liggen en voelde hoe ze mijn enkels beetpakte en ik werd opgetild. De greep was zeer krachtig en spartelen had helemaal geen zin. De luier werd onder me geschoven en mijn billen werden van een laag poeder voorzien en zalf. Ik werd neergelaten en benen uit elkaar geduwd. En nu was de voorkant aan de beurt. Ik voelde hoe mijn ballen en liezen in de luierzalf gezet. De luier werd tussen mijn doorgetrokken en vastgezet met 4 spelden. Het voelde allemaal zeer strak aan. En ik voelde hoe er een plastic broekje over mij enkels werd getrokken. Ik werd opgetild en op mijn benen gezet en voelde heel duidelijk hoe dik de luier zat tussen mijn benen.

Het broekje werd opgehaald en ik voelde heel duidelijk het strakke beenelastiek van het broekje. Er werd gecontroleerd of de luier goed onder het broekje zat en ik keek naar beneden en toen pas viel het me op dat het broekje een babyprint had.

"Zo laat me je eens goed bekijken." Ik moest een rondje draaien en tevreden bekeek de moeder van Peter het resultaat. Ik was er nog niet helemaal want ik moest mijn armen uitsteken en voor het goed tot me doordrong was de moeder van Peter bezig om de drukkertjes in mijn kruis vast te maken. Ik had dus ook een luierpakje aan.

"Waag het niet om aan je luier te komen." En om nog een keertje extra te benadrukken waar ik niet aan mocht komen streek ze me over de voorkant van de luier. Het voelde allemaal vreselijk dubbel! Ik mocht zelf mijn truitje aantrekken. En ik kon weer naar mee naar beneden. Ik voelde met lopen heel duidelijk de luier tussen mijn benen zitten en het hinderde me een beetje met lopen. Ik voelde me zielig maar vooral belachelijk. Beneden mocht ik naast Peter op de bank gaan zitten en die keek me aan en wist hoe ik me voelde.

"Nu weet je hoe dat aanvoelt een luier." Peter zei dit op een toon zonder spot of hoon. Maar iedere beweging die ik maakte werd ik eraan herinnerd dat ik een luier om had. Niet alleen het gevoel om mijn billen en tussen mijn benen. Maar ik het geritsel van het plastic broekje. Ik knikte en stilletjes gaf ik als antwoord dat ik dat nu wel wist. Peter's moeder kwam naar beneden en keek ons aan en zei:

"Jungens die zich als baby gedragen moeten ook zo maar aangekleed worden." En verder werden er helemaal geen woorden aan vuil gemaakt. We kregen wat drinken en over de luier werd helemaal niet gesproken. We wilden naar boven om wat te spelen. Maar misschien vooral omdat we daar een beetje in beschut terrein waren.

"Jungens," waarschuwde Peter's moeder, "niet spelen met jezelf of met elkaar. Laat ik dat niet merken". Dat waren helemaal niet van plan. Maar we waren ons wel goed bewust dat we beter niet verder in de narigheid terecht konden komen. Het was een opluchting om weer oven te wezen, zonder de priemende blikken van Peter's moeder. Boven waren we een beetje aan het lezen en verder helemaal niets bijzonders. We zaten allebei in hetzelfde schuitje. En zowel ikzelf als Peter voelden ons niet helemaal lekker. Ik moest zelfs een beetje wijdbeens zitten vanwege de dikte van de luier.

We hoorden de voetstappen van Peter's moeder en ze riep me. Onderhand was ik 'handtam' geworden en liep een beetje beschaamd op haar af. Er werd aan de luier gevoeld of deze nog droog was en ik kreeg een dik compliment. Ik wilde weglopen maar dat was niet de bedoeling. Mijn luierpakje werd losgemaakt en het luierbroekje ging naar beneden en de luier werd strakker vastgezet. Ondanks dat ik nog niet lang de luier om mijn billen had zitten was deze wat ruimer gaan zitten. Zonder verdere opmerkingen werd mijn luier weer goed strak vastgezet. Peter keek me aan en hij knikte naar me als een soort van verstandhouding. Mijn plastic broekje ging omhoog en het pakje werd dichtgemaakt. Ik voelde nog even de handen van Peter's moeder over mijn geluierde billen en ze controleerde weer of het broekje goed over de luier zat. Ik kreeg er een tikje tegen en kon weer doorgaan met dat waar ik mee bezig was.

Ik pakte een boekje uit Peter's boekenkast en ging op mijn buik op de grond liggen lezen. Ongemerkt was Peter naast me komen liggen en beiden waren we aan het lazen uit hetzelfde boekje. Vreemd gezegd misschien maar ik werd overdekt door een gevoel van rust. De luier vond ik niet echt onprettig zitten en voor we er erg in hadden was er meer als een uur verstreken. We werden geroepen en moesten beneden komen. Blijkbaar vertrouwde de moeder van Peter de hele situatie niet zo en had ze ons liever in de woonkamer zodat ze makkelijk een oogje op ons kon houden. De televisie werd aangezet en we gingen tv kijken. Alleen er was gewoon niets aan en verveeld zaten we op de bank.

Jungens zei Peter's moeder we gaan een parteitje sjoelen. Ik had nooit gedacht en durven dromen dat dit zo leuk kon wezen en we waren helemaal in de wedstrijd. Het gevoel van de luier hinderde me helemaal niet integendeel. Als je staat voel je duidelijk de luier tussen je benen zitten en met het draaien van je lichaam voel je iedere keer dat je een heerlijk gevoel bij je onderbuik hebt. En soms liepen we een knuffel op. Al met al een zeer genoeglijk avondje. En het onvermijdelijke kwam natuurlijk ook het voelen van een aandrang om te plassen. Ik begon een beetje onrustig te worden en ik kon het gewoon niet meer ophouden. Peter stond te kijken hoe ik probeerde mijn plas in te houden en ik voelde zelfs mijn nieren opgezwollen raken. Ik wilde koste ten koste niet in de luier plassen. Maar hoe meer ik hier aan dacht des te groter werd de aandrang. Toen er nog een glas cola werd geserveerd kon ik niets anders doen dan in mijn broek plassen.

Ik stond een beetje wijdbeens en probeerde me ongemerkt te ontspannen maar dit werd opgemerkt door de moeder van Peter. Ze streek me door mijn haar en zei tegen me dat ik een 'Liebe JŁngen' was. Ik voelde de warme plas in de luier stromen. Eerst een beetje aarzelend maar kort hierop een flinke straal. Met opluchting voelde ik me weer ontspannen worden. En waar ik bang voor was bleef achterwege. Ik had gedacht dat zullen wel vervelende opmerkingen worden.

"Maar goed dat je een luier draagt." Deze opmerkingen waar ik ook niet echt op zat te wachten werden me bespaard. Maar ik zag aan Peter's gezicht dat hij dondersgoed wist dat ik net als hij met een natte luier omliep.

Peter's moeder keek op de klok en zei dat hij zo een beetje bedtijd was voor kleine jongens en ik keek ook en het was ver over negenen. We moesten de sjoelbak opruimen en de tafel terugzetten en zo. Ongemerkt raakten we in een stoeipartijtje terecht we lagen over de grond te rollen en toen ik het hele gewicht van Peter over me heen voelde en natuurlijk in mijn luierstreek kon ik het niet helpen dat ik een beetje opgewonden begon te worden. Een teken voor de moeder van Peter om ons uit elkaar te halen.

We moesten mee naar boven en terwijl we in de badkamer onze tanden moesten poetsen werd door Peter's moeder twee luier pakketten klaar gelegd. Als eerste was Peter aan de beurt en hij ging op zijn bed liggen. Toen ik hem aankeek werd hij zenuwachtig en kleurde tot diep in zijn nek. En weer net zo als ik de eerste keer heb gezien was Peter verschrikkelijk zenuwachtig. Niet omdat hij een luier om kreeg maar omdat zijn luier werd verschoond. Ik wist echt niet wat ik moest denken van de situatie. En het begon ook een beetje tot me door te dringen dat ik ook een natte luier aan had die hoogstwaarschijnlijk verschoond zou worden. Ik voelde me behoorlijk zenuwachtig worden en kreeg het koud en warm tegelijk.

Het verschoningsritueel gebeurde snel en geroutineerd. Ik zag hoe het luierpakje werd losgemaakt hoe het plastic broekje werd uitgetrokken en de luier werd losgemaakt. Zijn enkels werden beetgepakt en zijn billen gingen van de luier af. De luier werd onder zijn billen weggetrokken en Peter lag met zijn handen voor zijn ogen het hele gebeuren te ondergaan. Een soort van struisvogelpolitiek leek wel. Peter voelde ik denken: 'ik zie jou niet, dus jij ziet mij niet'. Helaas voor Peter was daar geen sprake van. Ik voelde van zenuwachtigheid een plasje opkomen en ongemerkt liet ik het lopen. Het hele gebeuren verliep eigenlijk in stilte. Peter's moeder praatte niet en Peter evenmin. En ik wist niet wat ik zeggen moest.

Peter werd aangekleed en toen was het mijn beurt. En net zoals Peter verschoond werd gebeurde het bij mij ook. Alleen met dit verschil Peter's moeder vertelde allerlei lieve woordjes tegen me onder het verschonen. Ik voelde hoe er een dikkere luier werd vastgemaakt bij me en amper kon ik mijn knieŽn bij elkaar krijgen. Peter's moeder liep naar de kledingkast en haalde er twee pyjama's uit. Alleen met dit verschil er zaten en voetjes aan! Peter werd als eerste in zijn pyjama geholpen e een betere beschrijving als een soort van overall kan ik niet geven. Wel een soort van overall met een beetje vreemde sluiting namelijk op je rug. Dus je kunt wel begrijpen dat je onmogelijk de pyjama zelf uit kon krijgen. Ik was de volgende voor een pyjama en dat de sluiting op de rug werd dichtgemaakt sloot het strak aan. En helemaal was duidelijk de vorm van de luier te zien. We kregen allebei een nachtzoen en moesten naar bed. Ik liep langs een spiegel en duidelijk kon ik mijn verdikte achterkant zien. Het was een stom gezicht en zo voelde ik me ook.

We werden nog ingestopt en we werden alleen gelaten. Peter in zijn bed en ik in mijn slaapzak. Het voelde allemaal erg vreemd. Een pyjama die strak aansloot om mijn lijf. En vooral die luier met toebehoren zeg maar. Het voelde enorm dik aan. Mijn benen kon ik niet goed sluiten en zodoende was ik een beetje gedwongen om op mijn rug wijdbeens te liggen. En het onvermijdelijke ik voelde een plasje opkomen. En hoe meer ik aan dit ongemak dacht des te erger de aandrang. Ik knapte haast zo een gevoel had en ik werd er onrustig van.

"Is er wat?" Hoorde ik vragen en benepen gaf ik als antwoord dat ik moest plassen; "WAT NU?" Peter zei niets en ik begon onrustig te draaien en te snikken. Het werd me allemaal iets teveel.

Je moet je omdraaien op je buik en op je handen en knieŽn gaan zitten en je blaas ontspannen. Dan kan ik het makkelijkst in mijn luier plassen, je kunt toch niet naar het toilet. Ik probeerde te doen wat Peter me zei. Ik draaide me op mijn buik en probeerde op handen en knieŽn te gaan zitten en na wat gestuntel en een keer vallen lukt dat dan eindelijk.

Ik probeerde me te ontspannen en eindelijk voelde ik hoe mijn blaas zich begon te ontspannen eerst een paar druppeltjes urine en niet kort hierop leegde mijn hele blaas zich in de luier. Ik voelde een aangename warmte bij mijn luierstreek opkomen. Peter vertelde me blijf even zo staan zodat je luier je hele plas goed kunt opnemen. Anders heb je kans dat je gaat lekken. Ik bleef zo even in deze houding zitten en kon voelen dat de luier zijn best deed om de hele plas op te nemen. En opgelucht voelde ik me op mijn buik zakken. Met een vreemde wel aangename warmte aan mijn billen. Ik viel in slaap maar echt lekker slapen ging niet. Ik maakte zorgen over de volgende ochtend. Hoe moest ik dat verklaren die natte luier.

Vroeg was ik al wakker. Terwijl ik Peter rustig en regelmatig hoorde ademhalen lag ik een beetje onrustig te woelen in de slaapzak en weer voelde ik aandrang om te plassen. Net zo als eerder draaide ik me op mijn buik ging op handen en knieŽn zitten en liet mijn plasje gaan. En anders dan de vorige keer ging ik niet liggen maar staan. Ik voelde nu duidelijk de natte luier om me heen zitten en het begon een beetje onaangenaam te worden de luier hing zwaar tussen mijn benen en ik had het gevoel of de luier wilde gaan afzakken. Ik stapte weer terug in de slaapzak en doezelde nog een beetje na. En net op het moment dat ik slaap begon te krijgen kwam Peter's moeder de slaapkamer in.

Ze deed de gordijnen open. Ik was al wakker maar Peter bleef nog rustig doorslapen. De moeder van Peter kwam naar mijn slaapzak ritste deze open en gebaarde me op te staan waar ze voelde aan mijn luier.

"So mijn lieber schat, hest du fijn geslapen"? En onder tussen maakte ze de rugsluiting los van de pyjama en maakte het luier pakje los. Ik hoopte stilletjes dat de luier uitging. Maar de luier werd alleen wat strakker aangespeld. Het oncomfortabele was weg maar de schaamte van de natte luier bleef.

"Maar goed dat je een dikke nachtluier aan hebt gehad anders was je wakker geworden in een zwembad." Grinnikte ze een beetje. Ik had het gevoel of mijn hoofd in brand stond. Hierna maakte ze Peter wakker en hetzelfde ritueel gebeurde. Pyjama los luierpakje los en de luier wat strakker. We moesten in de badkamer onze handen wassen en mee naar beneden voor ons ontbijt.

Het was een vreemde sensatie om zo met een dikke luier te lopen die zelfs nat was. Bij iedere beweging voelde je een herinnering tussen je benen. Het hinderde je een beetje en soms had ik moeite met mijn evenwicht omdat je door de dikte van de luier iets anders moest lopen. Het ontbijt was heerlijk en we aten met smaak. En eigenlijk bleef achterwege waar ik me ongerust over maakte, vervelende opmerking over de natte luier.

Peter's moeder vroeg of we ons lesje hadden geleerd. Om niet met eten te knoeien. Allebei gaven we braaf als antwoord om niet meer te prieken met eten en ons maal gewoon zonder morren op gingen eten. Ook als we het niet echt lekker vonden. Peter's moeder keek ons eens peinzend aan.

"Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd jongens, ik heb besloten om jullie vandaag nog maar in babygoed te laten lopen als extra motivatie om niet te vergeten wat er gebeurt als jullie weer besluiten om met eten te gaan knoeien." Peter zat er na deze mededeling verslagen bij en ik wilde het liefst naar huis. Peter moest als eerste bij zijn moeder komen en werd uite zijn pyjama geholpen en toen was het mijn beurt. We weerden naar boven gestuurd en Peter en ik liepen zwijgend achter elkaar in ons blootje richting badkamer en de moeder van Peter volgde ons. Ze liet het bad vollopen en beiden moesten we in bad. We werden gewassen. Je leest het goed we mochten ons niet zelf wassen maar we werden gewassen. Een heel vreemde sensatie. Anders kan ik het niet noemen. Ik voelde zoveel emoties opkomen, ik was opgewonden en tegelijk verward. We werden afgedroogd en moesten mee naar de slaapkamer. Peter's moeder liep weer naar de kast en pakte twee luierpakketten voor ons uit de kast.

"Goed dat ik zoveel luier heb ingeslagen dat ik twee babies in de luiers kan houden." Zei ze met een vreemde glimlach om haar mond.

"Alstublieft," smeekte Peter bijna, "laat ons in gewone kleren naar de zondagsbijeenkomst gaan". Dit viel helemaal niet goed bij de moeder van Peter en ze pakte hem beet nam hem over de knie en gaf er een paar fikse klappen op.

"Wat denkst dŁ wel niet, eerst knoeien met essen en dan daarna nog commentaar"? En hij moest in de hoek waarna het mijn beurt was om een pak billenkoek te krijgen.

"Waarom?" Snikte ik. "Waarom krijg ik slaag terwijl ik helemaal niets doe?"

"Was goed is voor de een is ook goed voor de ander." Met dat commentaar moest ik het doen. Ik hoefde alleen niet in de hoek maar kon meteen op het bed gaan liggen van Peter waar ik net zo als ik onderhand gewend was geraakt een luier omkreeg. Ik voelde de zachte handen van Peter's moeder over mijn billen en bijna liefdevol voorzag ze mijn billen en de rest van een laagje luierzalf en babypoeder.

"Daar ga je lekker van ruiken." Ik werd weer vastgepakt in een ijzeren greep bij mijn enkels en voelde hoe ik werd opgetild. De luier werd onder mijn billen geschoven en werd tussen mijn benen naar voren getrokken en een voor een werden de luierspelden weer in de luier geschoven en ik had de luier weer superstrak om.

"Omdat het zondag is krijgen jullie ook een zondags plastic broekje aan." Ik kon bijna niet geloven wat ik zag. Peter's moeder had een geel broekje van plastic in haar handen bedrukt met een print van spelende beertjes. En om het geheel nog kinderachtiger te maken had het broekje een drukknoopsluiting.

Hierna was het de beurt aan Peter en terwijl ik naar mezelf stond te kijken kreeg Peter ook een luier om. Ik had zelfs het idee dat de luier net zo dik was als vannacht aan het gevoel tussen mijn benen te merken. Ik kon bijna niet gewoon lopen. Niet omdat de luier vervelend omzat of zo. Wel omdat de luier zo enorm dik zat tussen mijn benen dat ik wel een beetje gedwongen was om wijdbeens te lopen.

Peter was ook intussen voorzien van een luier en terwijl ik hem aankeek kon ik me niet voorstellen dat ik er ook zo bij liep. Het was een verschrikkelijk raar gezicht. Een dikke luier en dan nog een zeer kinderachtig broekje aan. Ik werd geroepen en als eerste werd ik verder aangekleed terwijl Peter een beetje stond toe te kijken. Ik kreeg zonder dralen verder een luierpakje over mijn hoofd met op de voorkant een beertje net zo een beertje als die van mijn plastic broekje. Het pakje werd dichtgeklikt en ik kreeg een t shirt aan en ik moest in een korte tuinbroek stappen. Zelfs dit broekje had een drukkertjes sluiting in het kruis. Ik moest zelf mijn sokken aandoen en inderdaad ook met die verdomde beertjes. Ik voelde een beetje aan mijn broekje en tot mijn schrik voelde ik dat er wat luier vanonder de pijpjes leek vandaan te komen. Ik zag hoe Peter werd aangekleed en heel duidelijk zichtbaar was de luier die onder die broek zat.

Peter's moeder hield Peter zijn sokken voor en hij trok ze aan. En ik keek zo pardoes tegen zijn luier op. Met geen mogelijkheid viel te verbergen dat hij een luier omhad. We mochten ons bekijken in de spiegel en met enige trots vroeg de moeder van Peter hoe we het zelf vonden. Ik kon met geen mogelijkheid een jongen zien. Ik keek naar een uit de kluiten gewassen peuter met een dikke luier om.

De bedden werden afgehaald en over de reling van de trap gehangen om te luchten. We mochten nog even blijven spelen op de kamer van Peter en eigenlijk was ik heel angstig om hetgeen wat komen ging. Ik hoorde Peter eerder die ochtend iets zeggen over een 'zondagsbijeenkomst'. Ik vroeg hem wat dit inhield. En hij antwoordde dat er iedere zondag een bijeenkomst werd gehouden van de Duitse gemeenschap. Dan werd er alleen maar Duits gesproken en er was een soort van school waar Duitse les werd gegeven. Zijn moeder ging naar de vrouwengroep om te praten met andere Duitse vrouwen en de kinderen kregen dan Duitse les.

We werden geroepen en dat we beneden waren in de keuken moesten we allebei drie grote glazen vruchtensap drinken. En meer kreeg ik ook echt niet weg. 'Omdat het zulk schŲn weer is, hoeven jullie allebei geen jas aan'. En we moesten onze schoenen aandoen. Ik was zenuwachtig en Peter kon van zenuwen bijna niet zijn schoenen strikken.

Dit was een hele vreemde en enge ervaring. Om buiten te lopen met zulke kleding aan. Ook al was het een klein stukje naar de auto, ik was verschrikkelijk bang dat ik gezien zou worden met deze vreemde kleding aan. En Peter liep helemaal te trillen van zenuwen. Peter was dit net zoals ik dus niet gewend. Ik was verschrikkelijk bang om bekenden tegen te komen. Als je een bekende tegenkomt en die merkt dat je net als een klein kind bent aangekleed wat moet je dan zeggen? En dan hield het me bezig waar we naar toe gingen. Als we hier bleven was de kans natuurlijk helemaal groot dat ik een vriend tegen het lijf zou kunnen lopen. Ik voelde me zo belachelijk. Ik liep ondanks dat het warm was te trillen en had kippenvel op mijn armen. En ik keek eens naar Peter en die liep ook net zo vertwijfeld in de rondte te kijken als ik. Onbewust voel ik met mijn hand langs de rand van de pijpjes en duidelijk voelde ik de luier zitten en het gladde van het plastic broekje.

Gelukkig lopen we naar de auto en niet vlug genoeg konden de portieren open. Als ik eerst maar in de auto was bedacht ik me. En als we met de auto gingen was het in ieder geval zo dat we verder weg gingen dan je zou kunnen lopen. En dus de kans minder dat je een vriend of zo tegen het lijf zou kunnen lopen.

Ik zat op de achterbank in de auto en Peter zat naast me met een paar verwilderde ogen. Ik had het gevoel dat ik op een soort kussentje, een soort verhoging zat. En strikt genomen is dat zo natuurlijk. Ik voelde heel duidelijk de luier om mijn billen zitten en vooral het gevoel van die luier tussen je benen. Zo duidelijk, zo heel dik. Ik kon het niet uit mijn gedachten krijgen. In de auto werd er eigenlijk niet gesproken en we reden ondertussen al op de snelweg.

"Ik moet even tanken jŁngens." Zei de moeder van Peter en draaide de afrit naar een benzine pomp op. Ik zag allemaal jongens van onze leeftijd en een paar meisjes die op een soort van uitje waren. Verderop stond een bus en ik vermoedde zoiets van een dagje uit van een club of zoiets. In ieder geval was het er druk en vooral bij de ijs-uitstalling.

De moeder van Peter merkte ook het ijs stalletje op en vroeg ons of we een ijsje wilden. Peter keek mij aan en ik Peter. Ik wilde wel een ijsje en verkeerde in de veronderstelling dat ze die wel mee zou nemen. En ik knikte instemmend van ja en verwachtingsvol keek ik naar het ijsje uit.

"Gaan jullie maar fijn een ijsje uitzoeken." Zei de moeder van Peter tegen ons terwijl ze Peter al in een ijzeren greep uit de auto sleurde. Tegenspartelen had geen zin en gedwee stapte ik ook de auto uit. Ik was doodsbenauwd dat het opgemerkt zou worden en probeerde zo onopvallend te lopen. Ik denk dat ik, juist door mijn onopvallende lopen de aandacht trok. En voor we bij de ijskar waren werden we al aangestaard. Er werd niets gezegd maar alleen een beetje gegrinnikt en gewezen. Terwijl we stonden te wachten op onze beurt heb ik de opmerkingen gehoord. Ik kon wel door de grond zakken vooral toen er een duidelijk jonger meisje me aankeek en glashelder opmerkte:

"Mijn broertje draagt ook luiers, maar dat is nog maar een baby, waarom heb jij een luier om"? Ik wist even niets te zeggen en ik kon wel oplossen in het niets. Het leek wel een kettingreactie te worden. En toen er een meisje van mijn eigen leeftijd aan me vroeg of ik nog een grote jongen was? Ik hoorde het gegiechel van haar vriendinnen was ik blij dat ik aan de beurt was een ijsje kon uitzoeken en snel weg kon komen. Er werd me nageroepen om vooral op tijd mijn luier te laten verschonen.

In de auto, weer terug in een beetje afgeschermde omgeving voelde ik me weer wat rustiger worden. En Peter kwam ook hard aangehold. Op deze manier was het helemaal geen geheim meer dat hij een luier om zijn billen had zitten. Hij liep er zelfs raar van, komt ook natuurlijk door die prop tussen je benen. Toch was het ijsje wel lekker en ongemerkt had ik zelf een erectie opgelopen. Wat een bijzonder opwindend gevoel gaf. Ik liet alles nog eens over me heen komen en ik had het idee dat mijn erectie sterker en sterker werd. Ik zat er zelfs onrustig door. Daar het geschuif van mijn luier tegen mijn stijve piemel begon er een gevoel te komen dat ik niet gewoon stil kon blijven zitten en het bewegen bracht weer een kettingrectie op gang. Ik had het gevoel dat ik op exploderen stond. Ik voelde me behoorlijk vernederd en het leek wel een eeuwigheid te duren voor Peter weer terug was.

"He, Paul?" Riep hij. "Doe het portier open." Ik keek vanwaar het geschreeuw kwam en zag peter aan komen lopen. Het was een belachelijk gezicht, je zag heel duidelijk die luier onder zijn broek zitten en vooral de vorm van de luier viel niet te verbergen. Ik zag wel dat Peter zich verschrikkelijk schaamde, een hoogrode kleur en dit kwam beslist niet van het harde lopen. En vooral de voorkant van zijn broek viel op. Het was niet ongewoon dik maar ook die prop tussen zijn benen en door de dikte van de luier moest Peter wel een beetje 'wijdbeens' lopen of hij wilde of niet. Dus het valt niet echt moeilijk te bedenken dat en een gillend jochie en zo aangekleed wel de aandacht moest trekken. Peter werd behoorlijk nagewezen. En uitgejoeld en juist dat bonkte door mijn kop heen. Iedere opmerking die werd gemaakt over (weliswaar) Peter's luier kwam bij mij als een hamerslag aan. Misschien omdat ik er net zo bijliep? En het misschien nu pas tot me doordrong dat ik ook die opmerkingen kreeg?

De eerste vuurproef heb ik gehad bedacht ik me terwijl ik een bezwete en angstige Peter aankeek. Erger kan het toch haast niet worden bedacht ik me. Dat ik me behoorlijk aan het vergissen was kwam ik later pas achter. Intussen was de moeder van Peter klaar met tanken en betalen en op haar dooie gemak kwam ze terug wandelen naar de auto. In plaats dat ze meteen aanstalten zou maken om weg te rijden opende ze het achterportier en gebaarde ons uit de auto te komen. Ik stapte als eerste uit niet omdat ik zo heel graag wilde, maar meer met de gedachte om het vooral om de situatie niet nog meer uit de hand te laten lopen. Ik kon maar beter gehoorzamen en me schikken hoe vervelend ik het ook vond. En Peter dacht er net zo over. We keken elkaar tenminste aan met een blik van, wat gaat er nu weer gebeuren?

Enonder het oog van die bus vol met meiden werden we uitgebreid bevoeld aan de luiers of we nog grote jongens waren. Ik was zelfs zo 'gelukkig' dat mijn broek werd opengemaakt bij de drukkertjes sluiting in mijn kruis ik moest zelfs mijn broekje een beetje omhooghouden zodat mijn luierpakje goed te zien was. Ik voelde me reuze ongemakkelijk en ik had er erg veel voor overgehad om dit aan een ander te hoeven laten. En ondanks dat het helemaal niet koud was had ik het kippenvel op mijn armen staan. Ik kreeg een complimentje omdat ik nog een grote jongen was en mijn broekje werd dichtgemaakt, als een speer zat ik weer in de auto.

Hierna was Peter aan de beurt en ik keek naar dezelfde beweging en weer voelde ik de rillingen. Peters broekje werd opengemaakt hij moest zelf zijn broekje ophouden, het leek zo net een soort van rokje wat hij aanhad en ik voelde me verschrikkelijk klein worden. Ik was het daarnet die zo te kijk stond en de volle omvang van deze vernedering drong nu tot de volle omvang tot me door. Het was heel duidelijk te zien dat onder het luierpakje een dikke luier zat. En zelfs het bedrukte plastic scheen een beetje door het luierpakje heen. Het leek wel een uur te duren. En ik hoorde van de overkant een gejoel. Die meiden leken er met volle teugen van te genieten. Er werd heel wat geroepen. Van 'Wat een lekker luierkontje' tot aan 'IK ZOU ZIJN LUIER WEL WILLEN VERSCHONEN'. En arme Peter, de tranen stonden in zijn ogen. Zijn broekje werd dichtgemaakt en ook deze kwelling was 'even' over.

"Ik vond het verschrikkelijk." Zei Peter tegen me weer in de auto. Hij fluisterde dit in mijn oor en ik kon heel goed begrijpen dat hij zich reuze ongelukkig voelde. De moeder van Peter stapte eindelijk in en er kwam langzaam beweging in de auto. Ze draaide behendig de auto de snelweg op en voegde weer makkelijk in de almaar niet aflatende stroom auto's. Ik had wel een ijsje maar proefde eigenlijk niet wat ik naar binnen aan het werken was.

En na een vlotte reis kwamen aan bij de plaats van bestemming. Het was er druk en ik begon me al minder op mijn gemak te voelen. Veel mensen met kinderen liepen het gebouw in en uit. En ik werd een beetje angstig om wat er te gebeuren stond. In ieder geval zou ik het niet snel vergeten en met een vragende blik van wat gaat er nu weer gebeuren? Keek ik Peter aan en het enige wat ik als antwoord kreeg een beetje hulpeloos schouder ophalend terug kijken.

"Zo jŁngens," hoorde ik, "we zijn er." En nog duidelijker voelde ik mijn luier om mijn billen en en tussen mijn benen zitten. Peter's moeder stapte uit de auto en maakte het achterportier open en gebaarde ons om uit de auto te komen. Een naar gevoel bekroop me. Veel mensen in de buurt en dan zo aangekleed lopen is niet echt heel prettig en de vruchtensap begon een beetje te werken. Met andere woorden ik kreeg een aandrang om te plassen. Ik kon het nog wel ophouden maar daar was alles ook mee gezegd. We werden allebei meegenomen en als kleine jongens werden we aan de hand meegenomen en mee naar binnen. Peter links en ik aan de andere kant. Ik voelde onder het lopen heel duidelijk de luier tussen mijn benen zitten en het plastiek broekje wat ik aanhad ritselde duidelijk onder het broekje. Onder het lopen voelde ik een beetje onder de pijpen van mijn broekje en probeerde de luier ver naar boven te duwen want ik had voor mezelf het idee dat onder het lopen de luier erg zichtbaar was. Gelukkig was het binnen een beetje schemerig en vielen onze dikkere broeken niet echt op.

Dat we een bekijk hadden hoef ik niet uit te leggen natuurlijk. We werden verschrikkelijk aangegaapt en nagestaard en je hoorde gemompel achter je en voelde ogen in je rug prikken en ik voelde me hoogst ongemakkelijk. Vooral omdat ik mijn plasje echt niet meer op kon houden.

Ik voelde hoe de plas door de luier werd opgenomen en toch ondanks de schaamte lekker warm en prettig aanvoelde. Onder het lopen was ik aan het plassen en omdat de luier stevig zat omgespeld voelde ik de warmte van mijn plasje heel goed. Ik hoorde gemompel en ondanks dat niet goed kon horen en verstaan voelde ik dat het over ons ging.

Plotseling leek de moeder van Peter naar iemand te zoeken. We stonden stil en de moeder van Peter keek om zich heen terwijl ze ons aan de handen stevig beet had. We konden niet weglopen (al was ik dat toch niet van plan want waar moest ik heen?). Minuten leken wel uren te duren en terwijl we nu in het midden van de hal stonden van het gebouw en veel mensen met kinderen voorbij liepen werden we aangekeken. En het viel op vooral omdat ik een beetje aan mijn broek aan het voelen was. Zo onder de pijpjes naar het randje van mijn luierpakje en plastic broek. Plots liet ze Peter los en gaf mij een tik op mijn geluierde kont wat geen pijn deed maar het geluid dat leek wel te galmen door het hele gebouw en net op een maniet of het zeggen wilde:

"KIJK ALLEMAAL HIER STAAT EEN JONGEN VAN BIJNA DERTIEN MET EEN DIKKE LUIER OM." Ik moest Peter een handje geven en zo moesten we mee verder met de moeder van Peter. Ik keek Peter een met een blik van:

"Wat is hier de bedoeling van?" Peter begreep het en zei me:

"Ik heb iedere zondag hier Duitse les en mijn moeder zal wel zoeken naar de lerares Duits, om haar te vertellen dat we er zijn." Lekker bedacht ik me; kijk eens juffrouw hier zijn Uw klein jongetjes, maar ze zullen u wel niet veel last bezorgen vandaag denk ik. Het logeerpartijtje was allang niet meer leuk voor me en zenuwachtig stond ik een beetje aan mijn broek te plukken tot de blikken van de moeder van Peter en mij zich kruisten. De blik en vooral het woordje PAULTJE, (de manier waarop het werd uitgesproken), de bestraffende manier waarop dat gesproken werd maakte dat ik ineens geen jeuk meer had en helemaal niet angstvallig naar mijn luier aan het voelen was.

De juffrouw was gevonden en het was een wonderschone, bloedmooie vrouw van ik denk hooguit twintig jaar. Ze begroette de moeder van Peter allerhartelijkst en zowaar kwam er een lachje rond de mond van Peter's moeder. Ze leek bijna even 'mens' te worden. Ze spraken wat met elkaar onverstaanbaar voor me en ik keek Peter aan die een hoogrode kleur kreeg. Kort daarop waren we helemaal het hoofdonderwerp van gesprek leek wel en zo te zien aan de reactie van Peter. We werden aangekeken en ik werd er helemaal week van, het was een beetje spottende blik die me helemaal opnam van top tot teen, en weer van teen naar top waar de blik iedere keer even bleef rusten op het gedeelte waar de luier verborgen zat. Ik voelde het bloed bij mijn slapen kloppen en ik voelde me onprettig om zo aangestaard te worden. Alles liever, ik had liever klappen opgelopen of een nare opmerking of zo dan zo zwijgend aangekeken te worden. Het leek of ze gedachten kon lezen.

"Zo, vandaag heb ik eens voor de verandering twee broekenplassertjes in de klas?" En ze keek Peter aan en toen mij. Hebben de 'heren' het droog weten te houden en ze liep naar me toe en met een vlugge beweging voelde ze aan de voorkant van mijn luier.

Ik wist niet goed waar ik moest kijken, ik voelde een kleur opkomen tot diep uit mijn navel. Ze keek me aan en schudde haar hoofd en liet me verder met rust maar die blik waarmee ze me aankeek was gewoon verschrikkelijk. Ik voelde me hoogst ongemakkelijk. Hierna liep ze op Peter af en bij hem hetzelfde, een hand aan de voorkant van zijn luier en dezelfde reactie van Peter. Een kleur tot diep in zijn nek. Peter liep daarna op me af en zei me:

"Het is de kleuterjuffrouw!" Ik wist niet goed wat ik hiervan denken moest. Aan de reactie te zien van Peter was het niet veel goeds. Ik was vastbesloten om het allemaal maar te laten gebeuren. Terwijl de kleuterjuffrouw en de moeder van Peter in een geanimeerd gesprek waren, waar ik helemaal niets van verstond, betrok het gezicht van Peter meer en meer. Niet helemaal een fijn vooruitzicht dus. Plotseling werd aan de hand gepakt en Peter ook, we moesten mee. Op naar het feest dacht ik sarcastisch.

Ik had al zoiets verwacht, vooral na de mededeling van Peter dat het de 'kleuter' juffrouw was. Je snapt het wel we werden meegenomen naar de kleuterklas. Om nog even de nadruk te leggen op het feit dat we luiers aanhadden gaf de moeder van Peter ons allebei een afscheidsknuffel en een tik voor onze geluierde billen. Wat natuurlijk de aandacht opwekte van de daar aanwezige kleuters die het allemaal zeer amusant vonden en zeer nieuwsgierig naar ons waren.

Ik stond 'peentjes' te zweten. Ik schaamde me eigen rot. Om zo aangekleed te staan tussen een clubje kleuters. De juffrouw klapte in haar handen en er ontstond een bedrijvigheid om ons heen en de aandacht verslapte naar ons toe een beetje. De juffrouw kondigde een kringgesprek aan en we moesten een stoeltje pakken en in een kring gaan zitten. Tot overmaat van ramp moesten we beiden naast de juffrouw zitten. De aandacht van de kleuters was op de juf en vooral op ons. Door de kleuters werden we nieuwsgierig geobserveerd (ik wilde zeggen aangekeken, maar dat is niet het goede woord). Het was ze natuurlijk helemaal niet ontgaan dat we er waren en vooral de wijze waarop we aangekleed waren had hun aandacht.

De juf leek wel te genieten van het tafereel. Ongemakkelijk zaten Peter en ik een beetje te schuifelen op onze stoelen. We probeerden zo onopvallend mogelijk te doen en net te doen of we gewone kleren aanhadden. Dit was een volkomen onmogelijke opgave. Doordat we juist zo onopvallend probeerde te doen vestigden we juist de aandacht op onze aanwezigheid. Je zag bij sommige kinderen pretlichtjes in hun ogen. Ze vonden het maar een vreemd gezicht en dat lieten ze blijken door een beetje gegeneerd te gaan zitten lachen en wijzen naar onze broekjes. Eindelijk begon juf te praten, alleen wat ze te zeggen had kwam als mokerslagen zo hard aan. In accentloos Nederlands begon ze ons voor te stellen.

Kinderen zei ze, dit zijn Peter en ze wees op mijn vriendje. En dit is Paul, en ze wees op mij. Zoals jullie zien hebben deze kinderen vandaag luiers aan, dit omdat ze thuis een beetje stout zijn geweest en zich als hele kleine kinderen hebben gedragen. (waar vetgedrukt geschreven is legde ze een extra nadruk om zoals het leek het nog net iets erger te maken)

De juf gebood ons om op te staan en we moesten ons aan alle kinderen voorstellen. Iedere kleuter een netjes handje geven en zeggen hoe we heten en hoe oud we waren. Hilariteit in de klas dus. Ik voelde mijn dikke luier duidelijk tussen mijn benen zitten en ik had het gevoel of er onder het lopen een stukje van mijn luier onder mijn broek vandaan kwam. Het huilen stond me nader dan het lachen. Eindelijk was ik de hele kring kinderen langs geweest en mocht weer naast de juf gaan zitten. Ze keek me aan en weer moest ik gaan staan en tot mijn grote schrik stopte ze haar hand onder mijn broek. Ze keek me meedogenloos aan en zei, ik denk dat het beter is om even zonder broekje te lopen jongeman, je bent al aardig nat aan het worden en het zou jammer zijn als je luier aanstonds gaat lekken en er allemaal natte plekken in je broekje komen. Als in een boze droom liet ik de juf begaan en ik mocht weer in mijn verwenste luierpakje op de stoel gaan zitten. Hierna was Peter aan de beurt voor hetzelfde en wat mij lukte, lukte Peter niet. Hij begon te huilen. Droge snikken en je zag zijn schouders schokken. De kleuters hadden een reuze pret.

Het kringgesprek begon en wij waren het hoofdonderwerp. Ik weet allemaal niet meer wat er gezegd is en gevraagd. Ik heb het allemaal in een waas over me heen laten komen en wat gaat de tijd toch snel als je het naar je zin hebt. (maar niet heus)

Mijn luier begon me vreselijk te irriteren. Ik moest bij de juf komen en tussen haar benen in komen staan en ze controleerde mijn luier. Ik stond daar te kijk voor een hele kleuterklas en helemaal de ramp! Ik moest zelf mijn pakje ophouden wat de juf had losgemaakt. Het vreselijk kinderachtige plastic broekje en dan die natte luier. Ze tikte tegen de voorkant van mijn luier maakte het pakje dicht en gaf m,e een pets tegen mijn luierkontje. Ik zal je zo verschonen lieverd, dan voel je, je lekkerder als je een fijne droge kont hebt.

Hierna was het Paul zijn beurt en hij huilde nog steeds zachtjes. Hij werd op schoot genomen en geknuffeld door de juf. Onderwijl ook zijn pakje los en de luier bevoelen. We werden aan het handje meegenomen naar de verzorgingsruimte voor baby's en eindelijk ging mijn natte luier uit. Heerlijk voelde het aan om gewassen en verschoond te worden. De juf had er duidelijk plezier in om me te verzorgen. En ik zelf vond het ook wel leuk. In ieder geval weer en fris gevoel. Die natte luier begon me behoorlijk te irriteren. Het zit klam je hebt het gevoel ondanks dat de luier strak aanzit toch door het gewicht van de urine gaat zakken.

De juf pakte mijn enkels en schoof geen katoenen luier onder mijn billen maar een pamper. Deze leek zo op het eerste gevoel dunner aan te voelen. De luier werd uitgespreid en tussen mijn benen doorgetrokken. De plakstrips werden vastgemaakt en het luier pakje werd dichtgemaakt. Zo zonder verdere plichtplegingen. Hetzelfde gebeurde bij Peter. En we gingen weer mee terug naar de klas. De kleuters begonnen een beetje te wennen aan ons en er werden verder geen opmerkingen over onze luiers gemaakt.

De ochtend verliep verder gladjes en zonder erg kwam het einde in zicht. We werden geroepen door de juf en onze broekjes kregen we ook weer aan. Kort hierop werden we uit de klas gehaald door de moeder van Peter. Deze vroeg nog of we lief waren gewest en nog grote jongens waren. De juf mengde zich in het gesprek dat we ons 'voorbeeldig' hadden gedragen. We kregen allebei nog een knuffel van de juf en kregen in een doorschijnende plastic zak allebei onze natte luiers mee. Een raar gezicht is dat een verfrommeld pakketje nat katoen en dat plastic broekje. We moesten elkaar een handje geven en we liepen achter de moeder van Peter aan naar buiten. Vlug de beschermende auto in.

Thuisgekomen bij Peter werden we weer gecontroleerd op de luiers en we moesten naar boven. Ik keek Peter aan en hij bekende zachtjes dat hij weer een natte broek had. Ik was er hetzelfde aan toe. De moeder van Peter kwam naar boven en rommelde wat in de kast van Peter en weer kregen we allebei een dikke katoenen luier om, plastic luierbroekje en we mochten gaan spelen in alleen ons pakje.

We werden geroepen voor het middageten en tijdens het eten werd er aan de deur gebeld en mijn moeder stond voor de deur om me af te halen. Ik dacht nu komt het, ze zal wel vragen waarom ik zo aangekleed ben en de moeder van Peter wel een paar scherpe vragen stellen.

Groot was mijn verbazing en teleurstelling dat ze er helemaal niets over zei. Maar me een beetje aanhaalde en aan de moeder van Peter vroeg of ik me netjes had gedragen. Ik was heel erg lief geweest en de luierstraf had me goed gedaan zei ze.

Ik moest mijn bordje leeg eten en mocht met mijn moeder mee naar huis. Bij het afscheid kreeg ik een gemeende hartelijke kus op mijn voorhoofd en de moeder van Peter streek me over mijn rug, over mijn geluierde billen en fluisterde me toe lief wezen mijn schatz.

Ik moest mijn schoenen zoeken en aantrekken en terwijl ik dat aan het doen was kreeg mijn moeder (zag ik vanuit mijn ooghoeken) een tas en blij verrast was mijn moeder er mee leek wel. Mijn moeder kwam op me af en verrukt zei ze tegen me:

"Kijk eens jongen." Ze hield de tas open en ik wist niet wat ik zag. Een tas vol met luiers en andere artikelen. Beetje met schaamte liep ik achter mijn moeder aan naar huis. Ik liep behoorlijk te kijk in alleen dat luierpakje met een kort jack er overheen maar ik was vol met andere gedachten. Zelfs de dikte leek ik niet op te merken die toch wel duidelijk te voelen was.

Thuisgekomen was mijn vader bezig om een heel houten geval op te stellen in de kamer. Helemaal erg voor me, kom maar jongen, mijn vader pakte me op zette me in een box neer en ik mocht zoet gaan spelen. Het einde was dus nog lang niet in zicht.


Terug