Betrapt


 

Plots schrok ik wakker. Ik hoorde stemmen en die klonken me wel vertrouwd maar niet vriendelijk. Ik deed mijn ogen open en keek in de gezichten van mijn ouders. Rekte me eens goed uit en grote paniek!  Ik voelde heel duidelijk geen dekens, maar wel een luier tussen mijn benen. Helemaal grote paniek omdat mijn dekbed niet op me lag. Maar anders om ik lag op het dekbed te kijk voor mijn vader en moeder die behoorlijk te keer gingen. En mijn kleinere broertje die een beetje sloom de boel aan het bekijken was.

Ik kon wel door de grond zakken. “Wat heeft dat te betekenen”? Mijn vader in de bocht, hij kwam niet uit zijn woorden van kwaaiigheid en wees een beetje op mijn luier. Mijn moeder ook nog een keer hetzelfde vragen. Ik wist helemaal niet wat ik moest zeggen. Ik zat op bed en ik keek een beetje naar de grond van mijn slaapkamer. En allerlei gedachten flitsten door mijn kop.

Ik was er aan toe had ik mezelf gezegd voor ik naar bed ging. Ik heb een ‘bergplaats’ voor mijn spulletjes. Ik heb er lang over gedaan om deze spullen bij elkaar te krijgen. Omdat mijn neefje die bedplasser is wel eens komt logeren. En  luiers mee heeft en plastic broekjes, weet ik dat er dus luiers en zo zijn. Ik heb geen luiers daar gebruik ik een badlaken voor. Die speld ik dan net als een luier aan. En ik heb wel echte plastic broekjes! (gejat, ehhhhhhhhhhhhh geleend is een beter woord van mijn neefje)

Een heel heerlijk gevoel dat ik mezelf verzorgde. Lekker mijn billen insmeren met zalf en de geur alleen al. Dat deed mijn piemel reageren. Ik had zelfs moeite om mijn luier goed om te krijgen. Mijn piemel werd maar niet slap en ik hoe langer hoe meer opgewonden.

Eindelijk zat de luier aanvaardbaar om me heen. Lekker mijn plastic broekje aangetrokken en mezelf bekeken in de spiegel van de badkamer! Ik kwam er bijna van klaar. Spannend, spannend, ik neem dan risico’s om te lopen van mijn kamer naar de badkamer, tanden poetsen en weer terug. In dat stukje zitten een hele hoop gevaren verborgen. Je kan iemand tegenkomen of zo. Een loslopend broertje, of nog erger één van je ouders!

Ik was heerlijk mezelf masturberen en moet daar wel een beetje voorzichtig mee zijn. Niet teveel ademen en zo en niet te wild trekken. Ik kon me zo een voorstelling hoe dat moet zijn om verzorgd te worden als een kleine jongen. Ik werd hoe langer hoe meer opgewonden. En niet lang daarna een heerlijk hoogtepunt. Voldaan lekker nagenieten en wat ik anders nooit doe ben ik zo gaan slapen.

Met dit resultaat dus. Twee overspannen ouders aan mijn bed.

“Nou, geef eens antwoord?” Ik kwam weer terug naar de werkelijkheid en het drong echt heel goed tot me door in wat voor een hachelijke situatie ik me bevond. “Ik weet niet”; dat was het enigste wat ik uit kon brengen. Ik realiseerde me ook nog dat ik een natte broek aanhad en voelde me behoorlijk ongemakkelijk.

“Nou ga je maar wassen en doe die troep uit” zei mijn moeder. Ik stond op en ik voelde me héél belachelijk. Ik werd aangestaard door mijn ouders en mijn broer en ik liep langs mijn moeder. Ze vroeg terwijl de hand van mijn moeder naar mijn luier ging; “je hebt het toch wel droog weten te houden?”

“Ohhhhhhhhh”, en trok haar hand met een verschrikt en vies gezicht terug. “Je lijkt wel een natte luier te hebben?”

Mijn vader stormde mijn kamer uit en mijn broertje begon te lachen en zei “leuk dik kontje”.

Ik was met een paar stappen in de badkamer. En mijn hart bonsde in mijn keel. En een stijve piemel in mijn luier. Ik was opgewonden niet mooi meer. Ik stond mezelf te trekken voorde spiegel. OHHHHHHHH, wat een drama bedacht ik me. Hoe moet ik me hier nou uit redden? Ik stapte uit mijn luier vandaan de douche in en waste mezelf. Ik bleef er extra lang onder.

Extra treuzelen met aankleden en toen kon ik het niet langer ophouden. Ik moest naar beneden. Heel ongemakkelijk schoof ik aan het ontbijt. “Jammer dat we de kinderstoel hebben weggedaan, had wel leuk geweest voor je” schamperde mijn vader. “Je bent niet van me af ventje” en voor de rest verliep in stilte.

“Nou” probeerde ik; “Ik ga maar naar school”. Ik wist niet hoe snel ik benen moest maken. Ik voelde me goed ongemakkelijk. Ik liep naar mijn kamer om mijn spullen bij elkaar te zoeken. En ik was mijn tas nog aan het inpakken en sissend stond mijn vader achter me. “Vanavond spreken we elkaar weer” siste hij (van praten was geen sprake) “zorg dat je een béétje goed verhaal hebt”.

Gaat lekker dacht ik bij mezelf. Dat kon ik er nog net bij hebben. Ik liep weer naar beneden en zei mijn moeder gedag. Ze streek me even door mijn haren en zei “lieverd, ik begrijp het niet”. Ja me dunkt dacht ikzelf ik begrijp het zelf ook niet helemaal. Maar ineens komt het op. Ze gaf me evengoed net als altijd een zoen op me voorhoofd alleen nu hield ze me hele gezicht vast en streelde me licht.

Op school kon ik niet echt bij de les blijven. Ik was zenuwachtig over wat er komen ging. Gelukkig geen moeilijke dingen vandaag. Wat anders zo lang duurt ging nu snel. En eigenlijk voor het goed en wel tot me doordrong was ik op weg naar huis. In een roes heb ik de weg terug gefietst. Ik heb zelfs nog om gereden. Ik hoopte maar dat ik niemand thuis zou treffen.

Ik kwam de poort binnen en het eerste wat me opviel was de droogmolen in de tuin!

Ik kon wel van de aardbodem verdwijnen! Er hingen plastic broekjes te drogen en wel hele bekende. Mijn schuilplaats was ontdekt. Tsjjjjjjjeeeeeeeeeeee en nu? Angstig zette ik mijn fiets in de schuur en langzaam liep ik naar de keuken. Mijn moeder zat aan de keukentafel en of er helemaal niets was gebeurd haalde ze me aan en vroeg hoe het op school was geweest. Echt héél verwarrend.

Ze gebaarde me te gaan zitten en schonk een kopje thee voor me in. Ik voelde me helemaal niet op mijn gemak. Dit was het moment waar ik zo verschrikkelijk tegenop gezien. De hele dag heb ik eraan lopen denken. Het leek me heerlijk en verschrikkelijk geil om een betrapt te worden terwijl ik mijn luier aanhad. En dat het dan eindelijk gebeurde. Oh, man wat een ellende. Hier zat ik dan en probeerde me een beetje voor te bereiden op de dingen die zouden gaan komen. Met een simpel “ik weet niet”, zou ik niet weg komen. Vooral niet bij mijn moeder. Pa die ging lekker tekeer, dan kon je er gewoon niet naar luisteren. In zijn boosheid had pa dat toch niet door. Die was dan veel te veel bezig met zijn eigen. Maar nu?

“Ik heb een aantal kasten opgeruimd” zei mijn moeder. Beschaamd keek ik haar aan. “Weet je”, zei ze op een vragende toon, “kom ik me daar toch een doos tegen met allerlei aparte dingen?” Donderwolken bliksemschichten daalden op me neer. Ieder woord kwam als een zweepslag aan, dit was nog maar het begin wist ik uit ervaring. “Johan?” werd er vriendelijk gevraagd. “Wil je even die doos pakken”? En mijn moeder gebaarde naar mijn ‘schatkist’. In deze doos zaten mijn geheime dingen zoals ik ze voor mezelf noemde. Ik had een perfecte schuilplaats gevonden, dacht ik. Zweet brak me een beetje uit, ik liep op de doos af en pakte de doos op en zette deze bij de voeten van mijn moeder.

“Pak jij de doos uit voor me of moet ik het doen?” vroeg mijn moeder. Ik wist niets anders te antwoorden van “maakt mij niet uit”. En ik probeerde onverschillig mijn schouders op te halen.

Mijn moeder deed de doos open en één voor één pakte ze alle attributen uit de doos en quasi verbaasd van commentaar voorzien. Ik wist drommels goed wat er in de doos zat. Ik had in de loop der tijd een baby verzorgingsspullen bij elkaar gescharreld,een kraamafdeling zou er jaloers op worden. Ik had er mijn best op gedaan. Maar om dit zo op tafel uitgestald te zien liggen. Dat was nooit de bedoeling geweest vooral niet om ze te laten controleren door mijn moeder.

Een hele set speentjes, babyzuigflesjes, inlegdoekjes voor in de luier, veiligheidsspelden. “En ik heb één en ander aan de lijn hangen” lispelde mijn moeder; “van die schattige babybroekjes”. En toen kwam de bliksem. “Maar we hebben helemaal geen baby”!

Ik wist niet wat ik moest zeggen en stond daar maar. "Of ben jij hier soms de baby Johan"? En dat Johan sneed door me heen. Het klonk allemaal zo spottend. Het zweet brak me een beetje uit. Dit was pijnlijk. "wil je hierover praten?" klonk mijn moeder wat vriendelijker. "Ik begrijp het niet, wat moet dit". "Wat heeft dit voor zin, wat moet/wil je hiermee"? "want die spullen zijn toch van jouw?" 

Nu moest ik wel wat zeggen maar wat? Alles flitste door me heen. Ook de twijfels die ik had als ik net gemasturbeerd had. De spanning was dan weg en ik wist soms niet hoe snel ik van die luier af moest komen. En daarna toch weer de drang om wat te voelen van een luier. Dik tussen je benen en lekker zacht. warm en dat veilige, geborgen gevoel!

"Kom" zei mijn moeder, terwijl ze mijn hand pakte en me naar haar toe trok. Ik stond nu net als een kleine jongen tussen de benen van mijn moeder en rook haar geur. "Wat heb ik toch gemist?" vroeg mijn moeder aan me. Ik liet me zakken op haar schoot en mijn moeder sloeg haar armen om me heen en wiegde me een beetje zachtjes. "Lieverd, probeer het me te vertellen".

Ik haalde heel diep adem. En ik voelde ook wel dat dit mijn enige kans was om duidelijk te kunnen maken dat ik er rustig van word als ik een luier aan heb. Ik vertelde het zo goed mogelijk. Op school heb ik de hele dag er tegenop gezien om weer naar huis te gaan. Ik had verwacht een grote mond, commentaar. En dit overviel me een beetje. Hier had ik geen rekening mee gehouden dat dit zou kunnen gebeuren.

Ik voelde me op mijn gemak op schoot bij mijn moeder. Maar tegelijkertijd was dit het eerste serieuze gesprek over een héél intiem onderwerp. Ik vertelde mijn moeder dat sinds ik wist over de luiers van mijn neefje een verschrikkelijk  verlangen kreeg om weer luiers te dragen. Ik heb er eerst een paar uit zijn tas gehaald en geprobeerd. Het was zo een lekker gevoel. Vooral met het plastic broekje er bij aan. Ik voel me dan helemaal geen baby. Wel heerlijk op mijn gemak. Het gaat me om de dikte en de warmte die ik tussen mijn benen voel. Het idee van de luier wind me op. Mijn moeder deed niet raar of vreemd ze leek oprecht geïnteresseerd

Mijn moeder wilde van me weten hoe lang dit al bezig was bij me. En vooral waarom ik niets heb gezegd. Ik reageerde met, "ik heb jullie ooit eens horen praten over homo's, en jullie waren daar niet erg vleiend over". "Ik dacht laat ik dit maar stilhouden, als zulke reacties komen alleen al omdat je een andere aard hebt". "Waar ik zelf niet om gevraagd zou hebben, hoe moet het dan wel niet met dit onderwerp aflopen"?

Mijn moeder haalde me aan en wiegend heb ik zo tegen haar aangezeten. "Oh, jongen toch" zei ze, "Wat heb ik je gedaan?" "Dit had je niet voor je moeten houden". We hebben zo naar mijn idee een hele tijd gezeten en alle angst liep uit me weg. "Ik hou van je" zei mijn moeder "Hier moeten we een oplossing voor vinden".

Ik was hier opgelucht over. En tegelijkertijd dacht ik aan mijn vader vanochtend. Van hem was ik niet af. Ik zei dat tegen mijn moeder. "Tja" zei ze, "dit wordt een behoorlijk probleem". Ik had er toch nog niet een goed gevoel over. Ik was wel benieuwd waar mijn vervelend broertje was.Het was alsof mijn moeder een beetje mijn gedachten kon lezen. "Remco" zei mijn moeder, "is een nachtje logeren, hij komt weer als we hier orde op zaken hebben". "Want we hebben héél wat te bepraten".

Ik hoorde de auto van mijn vader de oprit opkomen en aan het dichtslaan van het portier kon ik meestal de stemming wel een beetje peilen. Dit voorspelde niet héél véél goeds. "Vooruit", zei mijn moeder "Ik roep je wel als ik je nodig heb, maak dat je boven komt ga aan je huiswerk". "Ik zal kijken hoe ik het moet zeggen". "Ik roep je wel als ik je nodig heb". Als toetje kreeg ik een klap voor mijn kont en een aai over mijn bol. Ik wist niet hoe snel ik boven moest komen. En dat ik de deur van mijn kamer had dichtgetrokken hoorde ik beneden de voordeur opengaan. Ik hoorde mijn ouders druk en luid praten. Het had mijn vader de hele dag bezig gehouden. Dat kon ik boven zelfs horen zonder dat ik mijn best ervoor hoefde te doen.

Boven gingen allerlei gedachten door me heen. Ik zat te mopperen op mezelf omdat ik niet voorzichtiger was geweest. Héél angstig omdat ik wel de enige mens op aarde zou wezen die dit prettig zou vinden. Luiers dragen voor de lol. Ik maakte me erg dood nerveus over een straf. Terwijl ik het in 'gewone' juist nooit opliep! Ik keek op mijn wekker, die leek stil te staan. De tijd kroop voorbij en ik hoorde maar niets. Plots kwam er weer wat leven beneden ik hoorde tenminste iemand (mijn vader vermoedde ik) hard met een deur slaan. En de stem te horen was het juist niet mijn vader die met de deur sloeg maar mijn moeder!

Ik begreep er helemaal geen donder meer van. Ik was er helemaal niet gerust op en begon mezelf een beetje te bedenken wat ik moest zeggen! Hoe ik me moest verdedigen. Ik begon een aantal motivaties te bedenken. Waarom ik een luier wilde dragen. Wat voor een gevoel me dat gaf. En ik liep tijdens dat bedenken te ijsberen. Van het raam naar de deur. Van de deur naar de kast. En van de kast weer naar het raam.

Ik maakte me zorgen. Zal helemaal wel spannend worden als mijn vader ziet wat er buiten aan de droogmolen hangt. En dan al die verzorgings spulletjes. Ik hoopte maar dat hij een sterk hart zou hebben. Ik herinnerde me de woorden van mijn vader. "Zorg dat je een goed verhaal hebt". Ik ging aan mijn bureau zitten en klikte mijn computer aan. Een tekstverwerker opgestart en ben beginnen te schrijven.

Lieve vader,

Ik begrijp dat je het helemaal niet kunt begrijpen waarom juist je zoon anders is dan anderen. Je zult je wel afvragen waar het fout gelopen is. Ik kan je dit niet vertellen. Wel kan ik zeggen dat het beslist niet niet aan jouw ligt. Er is een stemmetje in me wat me vraagt om een luier. En ik probeer me dan wel te verzetten. Het stemmetje wordt alleen aldoor steeds duidelijker en duidelijker. Ik probeer me wel groot te houden. Ik moet op een gegeven moment  toegeven. Het zit diep binnen in. Ik kan het niet even vergeten. Als ik dat gevoel heb gaat het met me op de loop. Ik kan dan aan niets anders meer denken. Nu ben ik daar niet zo bang meer voor. Als ik een luier om heb. (ik vind het jammer dat ik me moet behelpen met badlakens, bij gebrek aan beter) voel ik me rustig en ontspannen. Het nog niet eens om de seks. Ik kan me dan even klein voelen. Ik hoef dan niet een "topprestatie" op school te leveren. Ik ben dan gewoon de kleine "johan" die als het spannend wordt even troost kan zoeken bij zijn ouders. Ik ben zover dat ik toeleef naar een luier-avond. Als ik me naar voel of zo, of een drukke week heb gehad met proefwerken. Als ik dat goed heb gedaan beloon ik mezelf. Dan mag ik van mezelf een luier dragen. En me weer even klein voelen. Het gevoel van de luier tussen mijn benen geeft me innerlijke rust. Vroeger was ik dan héél bang van mezelf. Ik voel me nu nog wel eens héél alleen. Ik moet iets waarmaken en mezelf bewijzen. Soms is dat juist even teveel voor me om de beste te zijn en wil ik terug naar mijn heerlijke onbezorgde baby/kleutertijd.

Ik werd gestoord omdat er hard werd geroepen. Ik moest de confrontatie aan en mijn vader en moeder onder ogen komen. Ik liep de trap af en mijn vader stond in de deuropening. Hij was helemaal zichzelf niet. Hij was niet de vader die ik normaal zag. Nu stond hij daar een beetje druk te gebaren en ik proefde gewoon zijn onzekerheid. Hij gebaarde me om te komen en liet zijn hand op mijn schouder rusten. Hij keek me aan, heel doordringend en kneep me in mijn schouder. Dit was een ongewone situatie, een nieuwe situatie een vader te zien die heel niet zo zelfbewust is. Hij masseerde me alleen hij kneep wel verduiveld hard. Hij trok me met zich mee naar de kamer en duwde me op een eetkamerstoel.

Hij keek me vragend aan. En zwijgend zaten we elkaar aan te kijken. Ik wist niet goed wat te doen en mijn vader ook niet. Ik deed mijn mond open om te beginnen met praten. Mijn vader gebaarde me te stoppen, hij deed zijn vinger voor zijn mond en shhhhht. "Ik ben geschrokken van je vanochtend", verbrak mijn vader de stilte. Ik keek zwijgend mijn vader aan en voelde me niet op mijn gemak. Dit had ik niet verwacht. Ik was er zo van overtuigd dat hij tekeer zou gaan en schelden en me misschien een pak op mijn donder zou geven. Niets van dat alles, mijn vader was ineens mens!

Mijn vader stond op uit zijn stoel en liep op me af en ging naast me zitten. Onze gezichten waren héél dicht bij elkaar en bijna voelde ik de warmte van zijn gezicht. "Ondanks alles hou ik van je" zei mijn vader, "Alleen ik begrijp je niet". "Je bent helemaal gezond, je bent behoorlijk smart," begon mijn vader. Ik was dit helemaal niet gewoon van hem en wilde niet in die dwingende ogen kijken. Ik voelde me knap onzeker.

"Ik wil hier meer van weten, ik was laaiend de hele dag" ging mijn vader verder. "Kan je dat begrijpen"? Ik knikte, ik kon het goed begrijpen. "Ik heb net met je moeder gesproken en die heeft met je gepraat, ik heb een voorstel" zei mijn vader. Hij stond op en hij liep naar mijn moeder. "We willen even een time-out" zei hij, "Er is zoveel gebeurt, laat dat maar inweken bij ons alledrie". "Jij zult ook wel geschrokken zijn en je nu bedenken, hoe moet het verder".

Ik vond het een goed plan en ik knikte als instemming. Ik moest mijn moeder helpen om mijn plastic broekjes naar binnen te halen. Ik wilde ze weer wegbergen in de doos waaruit ze gekomen waren. Mijn moeder zei: "Neem die broekjes maar mee naar je kamer en berg ze maar op in je kast, ik heb er een plekje voor gemaakt".

Ik begon me hoe langer hoe meer ellendiger te voelen. Ik had het er moeilijk mee. Mijn ouders hadden het lastig met dit probleempje. Ik ook, ik had hier nooit op gerekend dat dit zou kunnen gebeuren! En dan de reacties. Ik heb hier nooit rekening gehouden.

Ik voelde me ook wel opgelucht nu mijn vader en moeder het wisten.


Terug