De schaamte voorbij


Vreemde titel misschien, misschien was 'Hoe het nu verder ging na de date', een betere geweest. Ondertussen hebben we elkaar vaker gezien en vaker gesproken. We zijn ook nog aan het mailen met elkaar. En hij is een weekend (één nacht) bij me wezen logeren. Het was even moeilijk om elkaar zo in levende lijve te ontmoeten en dan gaan praten, over iets, een verlangen wat diep in je zit. Waar je altijd erg voorzichtig mee bent geweest. En dan ineens opbiechten?? Over wat je nu echt fijn vindt, echt vreselijk geil vindt. Dat is voor mij toch nog steeds weer een hoge drempel. Ik ben vreselijk verlegen, al zou je dit misschien niet meteen merken op een 'chat', of deze website.

Ik heb een talent om de verkeerde dingen te zeggen op de verkeerde momenten en vooral op de verkeerde plekken. Ik ben niet zo snel op mijn gemak in een groep 'vreemde' mensen. Ik zie wel dingen hoor, mensen kijken vind ik vreselijk leuk om te doen. En dan weet ik eigenlijk vrij meteen al, met welke mensen ik wel een praatje mee wil maken, nader kennismaken. En welke mensen niet. Ik heb daar wel een beetje gevoel voor, ik heb me wel eens vergist, meestal heb ik wel een goede inschatting gemaakt.

Ook zo bij deze eerste ontmoeting, geloof me ik heb voor mezelf best een hoge drempel genomen. Eerdere ontmoetingen zijn me niet erg goed bevallen. Dat zat ook nog wel een beetje in mijn achterhoofd. Met deze ontmoeting leek het alsof het zo had moeten zijn. Natuurlijk stonden we allebei erg onwennig tegenover elkaar. Je weet niet veel van elkaar, ondanks dat je erg veel gemaild hebt met elkaar. De toonhoogte vinden, ik bedoel de juiste woorden vinden voor een opening naar het eigenlijke gesprek. "Wat vindt jij nu fijn aan luiers dragen, draag je alleen luiers, draag je misschien, of wil je ook babyachtige kleding dragen, plas je in je luier, welke luiers hebben je voorkeur". Dit waren een paar vragen op een rij maar zo had ik er nog wel veel meer.

Ik merkte dat mijn 'date' misschien wel met hetzelfde zat. Eerst lekker een tijd om de hete brei heen draaien, ook niet de goede woorden kunnen vinden. Aan een zin willen beginnen en toch even inslikken. Dat goudvis gevoel, 'blub, blub'. En toch was ik niet van plan om meteen op te geven. Ik heb diep adem gehaald en raffelde een soort ingestudeerd verhaaltje af. Beetje verkorte samenvatting wat er in de website te lezen staat. Alleen dan op tempo doorraffelen. En op het moment dat ik adem wilde halen hoorde ik zeggen; "Ik geloof dat ik hetzelfde voel".

Dat brak niet een beetje het ijs, maar al het ijs. Het gesprek verliep verder rustig, directe vragen en gelukkig directe antwoorden.

Hij is meegegaan met me naar huis, ik wist dat ik op dat tijdstip alleen zou zijn. Ik had het thuis gezegd dat ik een soort van ontmoeting had met iemand waar ik al lange tijd mee mailde. Over van alles hebben we gepraat, natuurlijk was het hoofdonderwerp die gevoelens voor luiers en babykleding. Ondanks dat we veel, erg veel overeenkomsten hebben. Ook veel verschillen. Vooral op de manier waarop we ons kunnen uiten thuis.

Bij mij thuis zijn mijn gevoelens niet een geheim en niet echt héél vreemd meer. Mijn moeder ziet me liever met luiers en babykleding dan dronken. En mijn vader probeert om als ik een luier draag en babykleding daar niet op te letten. Ik moet het niet te gek maken natuurlijk. Het is niet zo dat ik wanneer ik maar wil een luier uit de kast trek en daarin rondloop.

Mijn 'date' is het vast niet van plan om het thuis te vertellen. Hij heeft daar zijn redenen voor, hij heeft het idee dat het vertellen niet alleen problemen oplevert thuis, maar dat zijn voor hem de meeste zorgen, dat er dan een verstoorde relatie is die van je 'lang zal ze leven' niet meer goed komt.

Ik praat veel thuis met mijn ouders, hij heeft daar niet zoveel behoefte aan om dingen, zaken met zijn ouders te bespreken.

Het 'geheim' begon bij mij te knellen, ik had het gevoel dat ik in een neerwaartse spiraal terechtgekomen was. Bij hem is het wat anders, hij voelt het zeker wel als een geheim maar dat geheim staat hem verder niet in de weg. Terwijl dat bij mij wel duidelijk zijn sporen begon achter te laten. Ik kreeg er wel behoefte aan om het thuis niet geheim te houden. Hij staat daar allemaal wat anders tegenover.

Hij wil er wel over praten, zijn hart luchten, maar zeker niet met zijn ouders of een ander familielid.

Allebei hebben we een hele tijd gehad dat we het een soort 'sta in de weg' werd. Je weet dat je het fijn vindt om zo nu en dan dat gevoel op te willen zoeken van 'lekker klein' zijn. En tegelijk heb je over deze gevoelens een verschrikkelijke schaamte. je kunt je ei niet kwijt over dit onderwerp. Je hebt echt het idee dat je 'helemaal alleen op de wereld' bent met deze gevoelens. En dat voelt echt niet lekker.

Ik ben onderhand een beetje 'de schaamte voorbij', ik heb geen moeite meer met dit kantje van mezelf. Mijn 'date' is nog met véél dingen aan het worstelen. En veel dingen komen me héél erg bekend voor. Vooral je gevoel voor die luiers en zo, proberen weg te drukken. Er niet aan proberen te denken. En hoe meer je dat probeert, hoe erger dat er een spanning opkomt. En als die spanning dan zo hoog dat je er aan toegeven moet! Daarna dat je erg teleurgesteld bent in jezelf. Ik was dan woedend, witheet op mezelf en ik vond mezelf een slappeling, een watje dat ik daar geen weerstand aan kon bieden.

Mijn tegenspeler heeft dat net zo. Toch is het gewoon eens erg fijn om hierover te praten met iemand die ongeveer van gelijke leeftijd is. Zo hebben we dat beiden ervaren. Beetje jaloers issie wel op mijn kleding, mijn babyuitzet zeg maar. En dat ik mijn kast opentrok om hem kleding te laten zien, kwam er niet eens bij me op om hem spullen mee te geven. Niet uit hebberigheid of zo, nee ik dacht er gewoon niet aan.

Ik heb wat te drinken gemaakt en beneden nog even verder gepraat. We hebben niet alle wereldproblemen kunnen oplossen, we kwamen wel een héél stuk in de buurt. Ondertussen kwam mijn moeder ook thuis. En die jongen werd ineens vreselijk verlegen. Vooral over dat luiergedoe en zo. Mijn moeder zee dat ze wist waarvoor die kwam. En enigszins gerustgesteld maar toch niet helemaal overtuigd kwam het gesprekje weer op luiers en babykleding. "Laat hem iets uitzoeken" zei mijn moeder. Die jongen kleurde tot in zijn nek en ging weer met me mee naar mijn kamer. Daar heeft ie wat uitgezocht en vroeg of hij het mocht passen. Ik ben weer naar beneden gegaan en ik antwoordde mijn moeder dat ie wat aan het uitzoeken was en graag wilde passen. "Hij zal zich wel erg onwennig voelen", zei ze tegen me.

Dat was ook zo merkte ik later. Hij vertelde dat ie vreselijk nerveus was, maar dat uiteindelijk zijn gevoel de schaamte overwon. Met knikkende knieën heeft ie wat aangepast. En hij kon wel door de grond zakken van schaamte toen mijn moeder de slaapkamer opkwam terwijl hij daar zo stond, niet naakt, wel in babykleding. Dat juist maakte het extra schaamtevoller. Een gevoel wat ik erg duidelijk herkende.

Mijn ouders hadden plannen om een weekend Frankrijk te doen, Yvonne was op introductieweek, voor mij een reden om mijn 'sparringpartner' uit te nodigen. De uitnodiging werd aanvaard en tot mijn grote verbazing wilde hij ook een nachtje blijven slapen. Het weekend hebben we in luiers en babykleding gelopen. En erg stevige gesprekken gevoerd, vooral over dat 'vreemde gevoel'. Het is een fijn weekend geweest, ondanks dat we verschillen, hebben we enorm veel overeenkomsten in gevoelens. En dat is héél fijn om dat eens bij een leeftijdsgenoot te ontdekken!

©Pe(u)ter 2003


Terug