Voorstellen


Ik heb me vaak afgevraagd hoe ‘abnormaal’ ik wel niet was. Die vraag maakte me gewoon helemaal gek. En nu, een hele tijd later en veel ervaringen wijzer vind ik mezelf niet zo héél erg gek meer. Ik bekijk mezelf best wel met een gezonde dosis zelfspot en dan moet ik zelfs om mezelf lachen. Omdat ik nu niet meer goed kan begrijpen dat ik mezelf zo raar vond. En ook wel dat je als volwassene graag baby kleding draagt. Een beetje dubbel gevoel dus. Het ‘andere’ gevoel zit me gelukkig niet meer in de weg. Het hindert me niet meer. Dat is anders geweest.

Ik ben me bewust van mijn ‘anders’ zijn. Dat heeft een positief effect op me gehad. Ik ben er zo langzamerhand van overtuigd geraakt als we allemaal onze ‘bagage’ op een grote hoop gooien en je mag uitzoeken, dat het er toch op uit draait dat je weer op zoek gaat naar je eigen pakket ‘bagage’. Ik bedoel ermee dat als je jezelf gaat vergelijken met anderen dat het met jezelf allemaal wel meevalt.

Ik kan me best wel voorstellen dat mensen een raar idee over me hebben. In deze snelle maatschappij proberen we zo op elkaar te lijken. We kijken naar elkaar en dan proberen we hardnekkig om niet uit de toon te vallen in een groep. We kopen dezelfde ‘coole’ dingen zoals een telefoon. Allemaal moeten we ‘hetzelfde’ vinden. En gek genoeg heb ik daar wat tegen. Ik wil niet altijd op een ander lijken. En ik wil al helemaal geen mobiele telefoon (en ik wil ook nog niet op kamers).

Hetzelfde met kleding, we zijn vreselijk ‘modebewust’, het lijkt er alleen op dat we met zijn allen in de valletjes lopen die opgezet zijn door hele slimme reclamemensen, om ons ‘consument’ allerlei dingen te gaan aanpraten, waar we eerst geen behoefte aanhadden maar er nu niet meer buiten of/en omheen kunnen. Ik heb daar geen zin in. Ik denk dat ik aardig zelf voor mezelf kan uitmaken wat ik wel en vooral NIET nodig heb. En stom genoeg wil ik me daar nog wel eens over uitspreken ook. En als ik dan weer eens mijn grote klep heb opengedaan, denk ik, ‘dat had je even beter voor jezelf kunnen houden’.

Maar dit gevoel, ik heb het nu eenmaal en ik zou er niet meer vanaf willen ook. Het maakt me duidelijk anders. Ik val met mijn gevoel erg uit de toon. Alleen maakt het me geen zier meer uit wat en hoe anderen over mij denken. En wat mij betreft hoe ik denk over anderen? Ik probeer mensen te niet meteen te beoordelen of te veroordelen om geloof, ras en voorkeur. Lang niet altijd lukt me dat en dat vind ik wel eens knap irritant van mezelf!

Tis wel leuk als je dit soort dingen kan opschrijven en later weer neer kan zetten op een site die nog wel gelezen wordt ook. Ik hoop in ieder geval dat het gelezen word.

Peter ©2002


Terug