Volwassen


Volwassen.

Dat gebeurt vanzelf in leeftijd. En geestelijk volwassen worden zal je moeten leren. En dat is een weg van ondervinding, soms overkomt je iets waardoor het allemaal wat sneller gaat. Ik heb na moeten denken over mezelf door o.a. mijn fetish. En ik ben na gaan denken omdat me iets is overkomen waar ik niet om gevraagd heb. Namelijk ziek worden. Dat heeft er enorm ingehakt bij me.

Ik raakte door mijn fetish in de knoop met mezelf. Gigantisch in de knoop kun je wel zeggen. Je merkt dat je anders bent. Je hebt een gevoel voor iets, waar niet over gepraat wordt. Een gevoel wat je dwars zit. En wat mij erg vervelend maakte. Ik durfde niet over dat gevoel te praten. En ik kon niet over dat gevoel te praten. Ik kon het niet onder woorden brengen, het maakt me angstig, ik dacht werkelijk dat ik gevaarlijk geestesziek was of zo. Bedplasser wezen en het niet erg vinden. Sterker nog, juist in bed plassen om een goed excuus te hebben om een luier te dragen.

Van vrienden, leeftijdgenoten hoor je hier helemaal niks over. Er wordt zo eens voorzichtig gepraat over seks. En dan nog een beetje stiekem ook. Sterke verhalen hoor je hierover en je voelt je daar ongemakkelijk onder. Het gevoel wat ik had, was helemaal niet te vergelijken dan waar mijn ‘vrienden’ het over hadden. Ik kreeg helemaal geen stijve van een mooi meisje of misschien een mooie jongen. En mijn fantasieën gingen hier al helemaal niet over.

Mijn fantasieën gingen over een verlangen om weer als baby/peuter verzorgt te worden, door mijn moeder, of als het dan niet anders kon door mijn vader of zo. Ik dacht er dan aan hoe een fijn gevoel dat was om gezalfd en gepoederd te worden en voorzien te worden van een dikke luier. Waar je dan ongegeneerd in kon plassen. Die heerlijke warme gloed voelen als je in je luier plast. En thuis durfde ik het onderwerp niet aan te roeren. En als ik dan zoveel moed had verzameld om er over te beginnen ging het gesprek héél anders dan ik wilde. Het bedplassen zou ooit eens vanzelf stoppen. En met geen mogelijkheid kon ik de woorden vinden, of het gesprek sturen naar een richting, om duidelijk te maken dat het van mij helemaal niet hoefde te stoppen. Dus dat laat je dan vanzelf wel om dat onderwerp weer aan te roeren. Maar het houdt je wel bezig natuurlijk. Het gevolg was dat ik enorm in conflict kwam met mezelf. En ik werd erger dan onhandelbaar. Meningsverschillen liepen over in ruzies, ruzies werden vanzelf kleine veldslagen. En het ergste van alles, ik wilde niet dat het zo liep, maar het gebeurde zo, het ging nu eenmaal zo.

Ik leerde ja en nee op de goede momenten zeggen, maar de afspraken nakomen. Dat deed ik dus niet. En daar weer ruzie over. Tot je een grens ver overschreden bent. Je wordt dan niet meer geloofd. Het vertrouwen is dan gewoon weg. In bed schold ik me dan verschrikkelijk uit, of voor de spiegel, en vaak heb ik me in slaap gehuild. Ik was goed op weg om helemaal het spoor bijster te raken. En zelfs hebben mijn ouders een uithuisplaatsing overwogen. Dus als je praat over volwassen? Ik heb verschrikkelijk veel bijgeleerd en ingehaald en hersteld in de twee/drie jaar die achter me liggen. Misschien wel meer dan ik op school ooit uit een boekje heb en nog zal moeten leren.

Ik heb mezelf leren accepteren. En vooral met hulp van iemand die er ineens ‘gewoon’ was! Die me ineens een harde spiegel voorhield, die me uitschold dat ik een klootzak was. En een paar stompen gaf. Die hard aankwamen, lichamelijk en geestelijk. Aan hem heb ik durven zeggen hoe mijn gevoelens waren. En wat een opluchting was het, dat ik niet werd uitgelachen. Iemand die naar me luisterde en me niet in de rede viel. Die niet met de raad kwam, gaat vanzelf wel over, maar die me na mijn bekentenis aanhaalde en me in mijn haar kuste. En me stevig vasthield en zacht in mijn oor fluisterde, ‘jochie toch’. Nog steeds ben ik dik bevriend met hem, ondanks zijn andere geaardheid, verschil in leeftijd en dat hij met een partner woont. Plagend worden mijn vriendin en ik hun ‘leasekindjes’ genoemd. En allebei hebben we hier geen hekel aan!

Het is een roerige tijd waarin veel te lezen is in kranten, je hoort er veel van, kindermisbruik. Ik heb ook veel vooroordelen ondervonden en gemerkt van deze vriendschap. Ik ben opgelucht dat ik open kaart heb gespeeld tegenover mijn ouders. En een seksuele relatie heb ik niet met mijn vriend. Dat maakt de relatie voor mij juist heel erg magisch. Ik zie mijn vriend (en zijn vriend/levenspartner) als een soort van ‘foster-parents’. Waar ik, (en mijn vriendin), heen kunnen als we in problemen zitten. We krijgen wijze raad en soms dat zetje wat je dan net nodig hebt. En soms een ouderwets standje, dat we sukkels zijn, dat je het zover kon laten komen. Maar ze zijn er wel als het opgelost moet worden. Als ze kunnen helpen doen ze dat. En dat is echt hemels! En de vriendschap die we hebben daar ben ik gelukkig mee, het is een hechte vriendschap, het is veel meer dan alleen maar een band met elkaar hebben omdat je beiden luiers dragen fijn vindt.

Ik voel me prettig momenteel. Ik zit niet meer zo ‘opgefokt’ in mijn vel. Ik ben door een niet leuke, zeg maar zwarte periode gegaan. In de knoop met jezelf zitten en kom je daar een beetje uit, krijg je een lichamelijke opdonder. Ondanks alles heb ik het toch niet willen missen. Ik heb er veel van geleerd, ik weet nu zo wel een beetje hoe mezelf in elkaar steek. En ik heb héél véél geestelijke veerkracht heb ik ondervonden.


Terug