Gevoelens


Veranderen

Ik heb zo het idee dat mijn gevoelens (in de loop der jaren mag ik onderhand wel stellen) wat aan het veranderen zijn. Waar ik eerst zo erg onzeker over was; het ontdekken van mijn gevoelens voor luiers en zo. Is voor mij misschien wel een ontdekkingsreis geworden. Ik heb geprobeerd om het te verdringen. En net als de ervaring van vele gevoelsgenoten wil dit niet echt goed lukken. De reden waarom ik het wilde verdringen zal ook wel herkenbaar zijn. Vooral bang zijn hoe je omgeving, hoe andere mensen hierop zullen gaan reageren.

Sinds ik het niet meer hoef te verbergen. Sinds ik er niet meer om hoef te liegen en toneel te spelen, heb ik mijn energie ergens anders op kunnen richten. Namelijk hoe ga je er voor jezelf om, waar liggen de grenzen van wat is wel en niet meer aanvaardbaar voor je omgeving.

Ik heb me, als ik er over nadenk verschrikkelijk egoïstisch opgesteld. Ik ben degene die behept is met dat luierverlangen, ik doe er niemand mee te kort dus waarom zouden anderen hier aanstoot aan moeten nemen. Nu vind ik dat een hele verkeerde gedachte en heb ik die gedachte ook behoorlijk bijgesteld. Het is niet meer zo dat ik bij wijze van spreken alles op alles zet om maar wanneer ik er behoefte aanheb een luier te dragen. En zelfs zover ging dat ik eerst mijn moeder vroeg en er meteen bij wist te vertellen dat mijn vader geen bezwaar had als mijn moeder het goed vond. Andersom bij mijn vader hetzelfde verhaal. En dat lukte wonderwel. De afspraken die waren gemaakt zoals twee keer in de week hooguit ‘s avonds ver voor slapen gaan en één keer per maand een etmaal in het weekend verschoven, uiteraard in mijn voordeel en zo kon het gebeuren dat die één a twee keer hooguit naar een 4 tot 7 keer werden gebracht. En die één keer in de maand naar ieder weekend en dan een heel weekend lang. Dat is niet meer aan de orde, tis weer naar een ‘aanvaardbaar’ niveau gegaan.

Ook erg veranderd is het luier dragen zelf, ik was tevreden in een eerder stadium met alleen een luier, nu boeit me dat allang niet meer. Ik wil er ook babykleding bij aan. En mezelf babyachtig, peuterachtig gedragen. Lopen met mijn knuffelbeer onder mijn arm. Tv kijken met meneer beer naast me op de bank terwijl ik mijn speentje in heb of uit een babyflesje drink. Ik vind het heerlijk om aangekleed als een peuter, met lego te spelen op een speelkleed, of met autootjes. Kleuren in een kleurboek, zo een grote jig-saw puzzle in elkaar zetten. Knoeien met vingerverf, het peuter spelen is ook erg belangrijk voor me geworden.

Soms speelt mijn moeder het spelletje een beetje mee en kan aan me vragen of ik nog lief ben, (ze bedoelt er dan mee of ik nog een droge broek heb), dat weet ze me te vragen net op het moment dat ik een plasje heb gedaan. En als ik dan de adrenaline door mijn lichaam voel suizen bij haar roepen en me controleren op een eventuele natte broek. Als ik dan een standje krijg dat ‘grote jongetjes niet meer in hun luiers mogen plassen’, schaam ik me zo verschrikkelijk dat ik het gewoon vreselijk geil gevoel vind!

Ik vind het heerlijk om eens op een babyafdeling van C&A rond te wandelen en te zoeken (dus gericht zoeken en niet winkel in en uit sjokken) naar leuke babybroekjes. Soms is het wel eens met mijn moeder en dan durf ik zelfs te vragen of ze zo een broekje voor me wil namaken. Eerst krijg ik dan als antwoord ‘Ik zal kijken’, het broekje wordt gekocht en dan na een week ben ik twee of meer babybroekjes rijker! Zelfs mijn vriendin heeft al een keer samen met mijn moeder een broekje voor me gemaakt.

De soorten en dikte van de luiers vind ik ook erg belangrijk. Waar het me eerst niet uitmaakte wat voor een luier ik aanhad (als het maar een luier was of iets wat erop leek) heb ik nu een voorkeur voor dikke katoenen luiers! Het zit enorm dik en massief zacht tussen je benen en om je billen. En het is vreselijk opvallend aanwezig als je zo een luier aanhebt. En het wassen daarna moet ik dan zelf doen. Een klusje wat ik niet eens erg vind om te doen.

En waar ik eerst helemaal niets van moest hebben om eens een vieze broek op te lopen vind ik zo nu en dan vreselijk geil. Alleen pas ik dan wel dat ik alleen ben. Ik weet dat mijn moeder hier een verschrikkelijke hekel aanheeft en dat is voor mij wel een reden om het niet te opvallend te doen. (Zelfs als mijn neefje een poepbroek heeft moet ie meteen, terstond verschoond worden, dus ik moet dat niet op de spits drijven en zo). Maar die behoefte die heb ik wel eens. En als ik het dan gedaan heb, schaam ik me vreselijk alleen is de spanning dan meteen weg, lijk ik weer helemaal tot mijn positieven te zijn gekomen en wil van die poepluier af).

Dat vind ik wel eens vreemd van mezelf, niet zo héél lang terug moest ik hier zelf helemaal niets van hebben! Die poepluier bedoel ik dan. En verder ben ik niet zo héél erg bezig meer om mezelf te verdedigen. Ik heb deze gevoelens ik weet dat ik ze heb. En wat een ander ervan vindt of mee doet????????? mij een biet! Ik zou het alleen naar vinden om afgeschilderd te worden als iemand die ik dan net niet wil zijn!

Maar goed, als je dan niet opmerkingen kan hebben die gemaakt worden over dit verlangen, misschien had je dan beter niet aan deze site kunnen beginnen. Zover kan ik het ook dan relativeren!

Peter


Terug