Twijfel


Twijfel.

Het is moeilijk om te zeggen wat je bezig houdt op luiergebied en ik heb best wel getwijfeld of ik het wel wilde zeggen.

Je kunt veel dingen bedenken en een soort van scenario bedenken over hoe je het wilt gaan vertellen. Maar stel dat je het helemaal verkeerd inschat? Wat dan! Diep hoef je dan niet na te denken, er is dan een verstoorde relatie die van je lang zal ze leven niet meer goed komt.

Maar het niet vertellen was voor mij geen optie. Ik voelde me oneerlijk tegenover mijn ouders en mijn vriendin. Voor mezelf was ik er al uit vlak voordat ik echte serieuze verkering kreeg. En dan het moment dat je het gaat vertellen. Je wilt wel en je hebt genoeg geoefend voor de spiegel maar als het moment ‘daar’ is ben ik altijd even mijn tekst kwijt.

Ik weet niet wat een goede manier is. Je zou kunnen proberen om het te zeggen. Maar ook om het te proberen te schrijven. Allebei de opties zijn verrotte moeilijk om uit te voeren.

In allebei de gevallen moet je eerst goed met jezelf eens zijn. Het verhaal wat je wilt gaan vertellen moet goed zijn en ook de woorden die je wilt gaan gebruiken moeten goed gekozen zijn. Het is zo een heel groot risico. Als het fout gaat en die kans is héél erg groot, heb je een verschrikkelijk naar gevoel.

En vertel je het niet blijf je achter met een blok beton in je maag. Dus een keuze maken uit twee vervelende opties. Ik denk dat mijn ouders wel héél lang geweten hebben dat me iets lelijk in de weg zat. Er kwamen wel eens voorzichtige vragen van mijn moeder in de trant of ik al een vriendinnetje had of zo. En als ik dan hardnekkig nee schudde, of bromde, "neen", kwam meestal de vraag, "of misschien een vriendje"? En dan wist ik niet meer hoe ik verder moest. Daar lag het helemaal niet aan. Alleen dat andere gevoel zat me zo dwars. En dat gevoel kon ik echt niet onder woorden brengen. Middels deze site heb ik echt mijn best gedaan om het proberen te verwoorden. Mijn ouders hebben de proefversie gelezen. Alles, ook de dingen die ze misschien wel helemaal niet willen weten! Ik bedoel dan de logeerpartijtjes. Mijn vader bromde wat, zoiets als, ‘begrijpen doe ik het niet, maar je bent beslist niet minder voor me’. Mijn moeder kan het wat beter velen allemaal en soms praten we er wel over. En allebei voelen we ons dan niet echt gemakkelijk.

Het heeft me opgelucht om mijn gevoelens (proberen) te verwoorden. Ik ben anders geworden en ik kan gelukkig weer goed met mezelf overweg. Al weet ik dat véél mensen het altijd maar ‘raar’ zullen vinden.

Peter ©2002


Terug