De Date


Na veel mailen is het er vanmiddag (28-08-03) dan van gekomen. Ik heb het ook niet geheimgehouden thuis, ik was dit wel eerst van plan. Er waren wel bedenkingen van zowel ouders als mijn vriendin, maar geen uitgesproken bezwaren. Ik was vreselijk zenuwachtig over die ontmoeting! Het voelde net zo iets als mijn eerste keer logeren bij mijn 'foster parents'. Klok schoot maar niet op. En na honderd keer kijken was het nog geen 5 minuten later. Op weg naar de afgesproken plaats een heerlijke partij misselijk worden. Lopen twijfelen zal ik dit nu doorzetten, of een smoes verzinnen om toch maar niet te gaan. Ik was behoorlijk prikkelbaar en wat is het me meegevallen.

We hadden gekozen voor een neutrale plaats. We wisten van elkaar dat we in Groningen woonden, maar dat we zo dicht bij elkaar zouden wonen, dat was voor beiden een volslagen verrassing. Ik heb eerder een date, 'ontmoeting, met een jongen gehad uit Groningen en ook met vergelijkbare gevoelens. En dat liep helemaal verkeerd af. Van te voren uitgebreid met elkaar gemaild, daarin durfden we te vertellen wat luiers en babyachtige kleding voor ons betekende. Met de 'real-life' ontmoeting verliep het allemaal dramatisch. Allebei waren we misschien wel te zenuwachtig en te gespannen. Verder dan 'mooi weer hé?', kwamen we niet. Daarna kwam er ook niets meer van mailen.

Als me dit me maar niet weer gebeurt spookte het een beetje door mijn kop. Ik ging met een 'vleknek', van zenuwen op weg.

Natuurlijk was ik veels te vroeg op de afgesproken plek, alleen verderop zat nog een jongen, een beetje witjes om zijn neus,  het was goed duidelijk dat hij zich niet op zijn gemak voelde. Ik herkende hem van de foto die hij me had gestuurd.

Tis nu der op of der onder dacht ik. En met een aarzeling liep ik op hem af. "Hoi", zei ik als begroeting, "Jij moet degene wezen met wie ik heb afgesproken?"

Hij stak zijn hand uit en gaf als antwoord terug, "als ik me niet vergis ben jij Peter". Ik dacht bij mezelf nu snel de goede woorden vinden, want anders gaat het weer een kant op, waarvan je later zegt, had ik nou maar dit of dat gezegd. Maar goed het gesprek begon en na een beetje zoeken durfden we het aan om gewoon uit te spreken tegen elkaar wat we nu wel en niet fijn vonden.

Héél anders dus dan elkaar aankijken en niks zeggen. Mijn zenuwachtigheid verdween een beetje, buikpijn en misselijkheid beetje voor beetje zakken. En laat die jongen nou hemelsbreed 500/750 meter van me vandaan wonen?

En net zoals het mail-contact verliep het gesprek ook. Rustig en ontspannen en directe vragen, waarbij je, ik tenminste niet, je niet ongemakkelijk begon te voelen.

Ik heb hem uitgenodigd om met me mee te gaan, en thuis heb ik hem wat spullen laten zien. Toevalligerwijs heeft hij hetzelfde postuur als ik. Op dat moment kwam mijn moeder thuis en deed het voorstel om wat mee te geven en die jongen heeft wat mogen uitzoeken. Op voorwaarde dat hij wel moest zorgen dat ie er zelf niet in de problemen zou komen.

Hij heeft het durven passen, een luierpakje, plastic broekje, verschillende luiers en een babypakje. En het stond hem superlief! En een knalrooie kop dat mijn moeder de slaapkamer opkwam. Dat maakte het nog aandoenlijker.

Mijn ouders gaan dit weekend naar Frankrijk, Yvonne is op introductieweek en ik ben helemaal alleen thuis.

Wat kijk ik tegen het ehhhhhhhhhhhhhhh, naar het weekend uit, (niet liegen Peter). Hij komt niet het hele weekend hoor maar wel twee middagen.


Terug