Mezelf


Over mezelf,

De site staat onderhand alweer een hele tijd (een aantal jaren met een kleine onderbreking) op internet en voor diegenen die de site voor de eerste maal bezoeken en de anderen die zich afvragen waarom zijn er geen updates meer? Zal ik me eerst maar voorstellen.

Ik ben Peter en heb voor mezelf een erg passende nick-name gevonden. Peuter, een nick waar zowel mijn voornaam in zit als mijn voorkeur voor ‘age-play’. Ik woon in Groningen, studeer daar ook. En heb ondertussen de leeftijd bereikt van 20 jaar.

En heb in die tijd veel ervaring opgedaan, in zowel hoe irriteer ik ouders, en hoe maak ik het goed met ze. En deze verhaallijn kan doorgetrokken naar vrienden, vriendinnen en vooral een hele speciale vriendin waar ik nu vanaf mijn zestiende een relatie mee heb. Met wie ik goed kan opschieten en ik merk dat verliefdheid langzamerhand oplost in; ‘houden van’. Niet vanzelf gegaan en ook niet van een leien dakje maar ik kan niemand vertellen wat ze voor me betekent.

Age-play is een vriendelijker woordje, (vind ik zelf), dan infantilisme. Als je in de dikke Van Dale gaat kijken naar de betekenis van dit woord is de omschrijving; ‘kinderlijk gedrag’, en verder wordt er een beetje Peter Pan gedrag mee gesuggereerd. Niet volwassen willen worden en je proberen te onttrekken aan verantwoordelijkheid.

Sinds mijn jeugd voel ik me aangetrokken tot het dragen van luiers en aanverwante artikelen zoals babykleding en zo meer. Lange tijd heb ik in de veronderstelling verkeerd dat ik de enige zou wezen. Ik heb me lange tijd erg ongelukkig gevoeld en je voelt je dan alleen maar dieper en dieper wegglijden. Het wordt moeilijke om je staande te houden. En om je staande te houden ga je een rol spelen. En die rol werd moeilijker en moeilijker.

Ik ben er achter gekomen dat ik dus helemaal niet alleen ben met deze gevoelens. Ik ben er ook achter dat er véél en véél meer mensen met gelijke of soortgelijke gevoelens rondlopen.

Ik heb mail gekregen van mensen die volwassen kinderen hebben en nog steeds niet durven of kunnen toegeven aan hun verlangen. Dit verlangen in het geniep beleven.

Dat heb ik allemaal dus niet, ik heb het durven en kunnen opbiechten thuis en eerlijk is eerlijk. Het werd niet geloofd in eerste instantie. Ik heb het moeilijk gevonden om op te biechten wat me nu zo aantrok in het luiers dragen. En ik heb aan de site een geweldige steun gehad om me te uiten. Ik ben (ook geloven niet veel mensen dit) verlegen. En ik kan me beter verwoorden in schrift dan verbaal. Ik ben wel eens geneigd héél snel de verkeerde woorden te gebruiken. En met schrijven kan je iets opschrijven, overlezen, schrappen en corrigeren. Gevolg is dan een beter verhaal, in ieder geval zijn de dingen die ik dan wil vertellen allemaal iets beter overdacht en verwoord.

Dus zo langzamerhand begin ik geestelijk beter en beter in mijn vel te zitten. Alleen gebeuren er dan wel eens dingen die me goed uit mijn evenwicht kunnen brengen. Misschien niet helemaal de plek en de plaats om dit te vertellen maar ik doe het toch.

Op mijn 15de is er bij me een vervelende chronische ziekte bij me gediagnosticeerd (mooi woord voor ontdekt). Ik heb de ‘ziekte van Crohn’, een chronische darmaandoening die behoorlijk alles op zijn kop kan zetten. Op zich is de ziekte niet levensbedreigend maar kan wel zorgen voor nare bijwerkingen. Pijn, koorts, gewichtsafname en meer van dat nare en vervelende ongemak. Met medicijnen valt het behoorlijk onder controle te houden. Het is alleen niet zo dat er een pilletje of drankje is wat de ziekte kan genezen. Zelfs opereren is niet de oplossing want het is helemaal niet gezegd dat wanneer een ziek gedeelte darm is weggenomen dat het overige gedeelte gezond blijft.

Dus ik sta onder controle, geregeld moet ik bij de specialist mijn snuit laten zien en wordt dan routinematig onderworpen aan een aantal onderzoekjes.

Zo ook dit voorjaar. En wat dan een controlebezoek had moeten worden van; "tot over een half jaar". Liep héél erg anders af. Een week voor controle heb ik bloed laten onderzoeken en tijdens het bezoek zelf kreeg ik te horen dat er iets niet in orde was. En niet een klein beetje maar dat het beslist nader onderzoek behoefde. En dan ga je door een molen van heb ik jou daar. Ik heb een lieve dokter, raar gezegd misschien. Maar er werd gezegd dat er een afwijkend beeld was gevonden en wel zo afwijkend dat er wat aanvullend onderzoek nodig was om iets uit te sluiten of juist te bevestigen.

En dat ie hoopte dat ie me snel kon zeggen wat er was uitgesloten. Op mijn vraag wat er dan onderzocht moest worden kreeg ik antwoord. Maar waar ze naar zochten om of te bevestigen of uit te sluiten werd niet geantwoord. Ik zou me dan misschien nodeloos vreselijk ongerust maken en dat was niet bedoeling. Ik zou het te horen krijgen als er één en ander zeker was.

Een week van onzekerheid begon. Er werd een scan gemaakt van mijn buik en er viel uit op te maken waar men bang voor was dat het inderdaad ook aan de gang was. Er kwam uit dat er een tumor zich aan het ontwikkelen is in de darm. Alleen nu moest er zekerheid komen over de soort en ernst van.

Alles stortte ff lekker in. Ik had het niet meer en raakte volslagen in paniek. Lijkt alles goed te gaan en dan nou dit weer. En dan dat gevreesde woordje kanker. Er moest weefsel onderzocht worden. Dat is ook genomen en onderzocht en dat zijn de langste dagen tot nu toe uit mijn leven geweest. Ik kon echt nergens anders meer aan denken. Gesprekken en herinneringen kwamen naar boven met een jongen waarmee ik indertijd in een ziekenhuis een korte en innige vriendschap heb gehad. We hadden het vaak over de dood. Was ook wel normaal want de jongen waar ik het over heb is ook overleden. De uitspraak van Marco,die ik me ondertussen heb toegeëigend; "de zon schijnt wel maar niet zoals gisteren", waarmee bedoeld werd de dag is iedere keer anders en wan vandaag niet lukt, lukt zeker morgen en anders overmorgen. Die maakte plaats voor een andere uitdrukking; ‘de dood praat niet, maar slaat toe!". Ik voelde me behoorlijk aangeslagen. Een nare diagnose die dan nog wel niet bevestigd was maar er wel duidelijk aan zat te komen.

Ondertussen heb ik bericht en zekerheid gekregen. Het onderzochte weefsel is zeker geen tumor. Het hoort ook niet bij de randverschijnselen van crohn en wat het wel is tja, daar is nog onderzoek naar nodig.

 

Wordt vervolgd!


Terug