Heeft het vertellen nut gehad?


 

Heeft het vertellen nut gehad?

In het begin vlak na het vertellen heb ik me dit wel afgevraagd. Ik maakte mezelf verwijten omdat ik mezelf erg dom vond. Ik maakte me zorgen vooral omdat ik er maar niets over hoorde.

Was ik met mijn pyjama aan dan werd er een beetje raar gekeken. En dat gaf best een spanning. Een negatieve spanning. Toch had ik er geen spijt van al vroeg ik me wel eens af of het wel een goed en juist besluit was geweest.

Ik deed het zelf in het begin ook wel héél overdreven. Ik wilde dat mijn vader en mijn moeder hier mee normaal omgingen. Het was mijn verlangen en ik had een luier om dus wat en waarom zouden mijn ouders hier wat over moeten zeggen. Ik maakte er schandalig misbruik van. Ik vond dat mijn 'eerlijkheid' beloond moest worden. 

Dat mijn bekentenis zo een schok teweeg zou brengen heb ik helemaal niet bij stil gestaan. En ik kon niet wachten op een soort van acceptatie. In mijn beleving had ik lang genoeg gelopen met mijn verlangens en nu was het de tijd om maar iedereen te vertellen van mijn andere 'karaktertrekje'.

Tijd heelt alle wonden en mijn ziek worden heeft ook wel véél zo niet alles veranderd. Ook de relatie mijn ouders en vriendin en vrienden en mijn hele speciale vriend. Het is een nare tijd geweest, maar ook een tijd waarin ik veranderd ben en veel heb geleerd. Ik ben de betrekkelijkheid van véél dingen gaan inzien. En ik ben me naar mijn omgeving anders gaan opstellen. Dus ik ben begonnen om 'véél water bij de wijn te doen'. Ik ben me wat bescheidener gaan opstellen. Ik 'eis' niet zo veel meer. 

Ik kan goed opschieten met mijn ouders en ik gebruik mijn ouders weer als klankbord. 

Het is niet zo dat ze het allemaal begrijpen. Dat mag ik niet van ze verwachten en dat respecteer en begrijp ik. Wel is het zo dat ik een prettig gevoel heb als ik aan mijn ouders denk. Mijn relatie met Yvonne is hechter geworden. En mijn vrienden laat ik merken dat ik blij met ze ben. 

En met mijn 'vriend' heb ik een hele sterke band. Ondertussen ben ik héél véél keren wezen logeren, hebben we nachten gepraat. Ben ik te gast geweest en te logeren geweest met mijn vriendin. We zijn naar Londen geweest met zijn vieren, (mijn vriendin, mijn vriend en zijn vriend, en ik) ik heb daar hele fijne herinneringen aan. En de zekerheid als ik wat heb dat ik bij ze kan aankloppen voor hulp of raad.

Ik ben blij en opgelucht dat ik mijn gevoelens heb verteld. Het is moeilijk geweest en soms heb ik getwijfeld. Ik ben rustiger geworden. Ik kan alleen voor mezelf spreken, als ik zeg dat het mij  goed heeft gedaan.

Peter