Van mijn vader


(Na een grote "major" update schreef mijn vader een vervolg)

De update,

Nu kan ik natuurlijk niet achterblijven! Ik heb gevraagd aan Peter om de hele pagina. Waar mijn stukje tekst staat in tact te laten en deze reactie erin te plakken.

De vorige keer was ik zo ondersteboven. Ik heb zo maar wat opgeschreven. Een beetje in een roes. Om even een situatie schets te geven. Binnen korte tijd zoveel onverwachte informatie verwerken dat moet een goed stuk bezinken.

De hele wereld staat op zijn kop als je zoon doodleuk vertelt, "Pa en Ma, ik wil praten over iets intiems. maar ik schaam me er voor." "Toch wil ik het niet meer voor me houden". En je krijgt het ongelofelijke verhaal voorgeschoteld dat; "zoonlief liever babykleding draagt dan normale kleren".

Wat moet je daar nu mee? ‘Een vraag die ik me heel veel heb gesteld’. Het is als een bom zo hard aangekomen. We (mijn vrouw en ik) hebben dit nooit vermoed. We hebben hier met zijn tweeën over gepraat. Elkaar uitgehoord of we nu wel of helemaal niets hebben gemerkt. Je probeert in je geheugen te graven naar restjes van signalen die ons dit eerder moesten melden. We hebben niets kunnen vinden! Wat er op kon duidden dat Peter deze voorkeur zou hebben. Het bedplassen daar wisten we alles van en wijzelf hebben altijd met het idee rondgelopen dat Peter het verschrikkelijk vond.

Dat heeft bij ons zoveel vragen opgeroepen,

Allemaal vragen waar we helemaal geen antwoord op wisten!

Een heel groot voordeel is geweest dat mijn vrouw en ik weer hebben moeten leren praten/ communiceren met elkaar. Het maakt héél wat los aan emoties. En verwijten naar elkaar maken (hebben we wel gedaan) heeft  helemaal geen zin. Dat duurt jammer genoeg wel een tijdje voor je je dat beseft. Maar zo gauw dat is gebeurt ga je 'echt' met elkaar praten, dus zonder verwijten naar elkaar, zonder stemverheffing. Je praat hierover en bedenkt je allerlei dingen.

We hebben er aan moeten wennen, het idee, ik nog meer dan mijn vrouw.

Het is tijd geworden voor een terugblik. Er is in korte tijd heel veel gebeurt en nu eens in positieve zin.

We maken ons in geen geval verwijten, we hebben niets kunnen vinden of bedenken wat ons aan het denken zou moeten hebben gezet.

Misbruik hier over natuurlijk héél veel met Peter gepraat en hem het vuur aan de schenen gelegd, met geen (gelukkig maar) resultaat. En de gedachte die later kwam dat we bang waren dat Peter zich zou gaan vergrijpen aan kinderen, we zijn er over gaan lezen. Middels home/web sites, we hebben genoeg informatie gekregen. Van sommige daar walgden we van, zo onnoemlijk smerig. Van een heleboel begrepen we helemaal niets en er bleven helemaal weinig sites over en daaruit hebben we info gehaald. En daar hebben we voor zover mogelijk wat gedaan. Het heeft een aantal dingen verduidelijkt. Maar echt begrijpen? Ik spreek in dit geval helemaal voor mezelf, het is heel moeilijk om je te interesseren voor iets waar je helemaal niets van begrijpt en niets mee kunt. Omdat het in je 'cluppie' gebeurd moet je er toch wat mee gaan doen. Echt begrijpen doe ik het niet.

Ik denk dat we voor de goede optie hebben gekozen. Sinds dat Peter zijn diepste geheim heeft prijsgegeven en heeft gemerkt dat we hem er niet op afrekenen, is onze verstandhouding normaal geworden. Het is weer de spontane Peter die hele vreemde invallen heeft, maar ook, dat is weer heerlijk om mee te maken; aardig en belangstellend en lief/aanhankelijk!

Dat maakt het allemaal wat minder moeilijk om Peter los te gaan laten Ik durf te zeggen dat ik Peter respecteer. Ik kan het iets beter verdragen als Peter aangekleed zit naast me, als een grote peuter. Het zal nooit en nooit wennen. Ik verzet me daar niet tegen dat ik het niet anders wil zien. Dat lukt me niet. Een grote jongen recht van lijf en leden, gezond van verstand en dan met een  luier om (die opvalt van dikte) en verder in babykleding. Ik vind het een naar gezicht. Hou ik zijn speen en beer nog buiten beschouwing.

Het is de keuze van Peter en dat respecteer ik, soms lukt het me om gewoon tegen hem te blijven doen. Het blijft me verbazen wat je daar fijn aan kunt vinden. Dat begrijp ik niet.

Ik laat wel doorschemeren dat ik het helemaal niet eens ben, dat de spanning wordt opgezocht om buiten met een luier om te lopen. Dat heb ik ook aan mijn kameraad laten weten. Puntje bioscoop is thuis een héél 'hot item' geweest. En aan de andere kant ik denk ik, het is de 'ver van mijn bed show’. De plaats waar het is gebeurd zal hij niet zo héél snel meer komen. En naar ik heb begrepen is de wens helemaal ingelost en; ach, betrekkelijk onschuldig. Hier moet Peter wel mee uitkijken. Maar, dat is Peters eigen verantwoordelijkheid. Ik hou me hier verder niet meer mee bezig. Hij beseft héél goed wat hij doet ! Met de foto's op zijn site hetzelfde; ik ben het er niet mee eens. Het is de site van mijn jongen en met praten erover waarom de foto's geplaatst zijn, heeft peter zijn motivatie verwoord, ik kan hem alleen erop wijzen dat het anderen wel eens tegen de borst kan stuiten.

Het is belangrijk dat Peter zijn plekje verovert binnen de maatschappij. Ikzelf heb het idee dat hem dat wel lukt. Hij staat met beide benen op de grond en denkt goed over dingen na. We zullen hem steunen in alles. Het is leuk en geeft veel plezier om een jongen naar man te zien groeien, al zal hij in zijn hartje altijd een klein jongetje blijven.

Ik heb zijn web-site van het begin tot het eind gelezen, hij heeft er een knap stukje werk mee neergezet. Ik vind het leuk om in het 'gastenboek' van zijn site reacties te lezen. Het verbaast me dat er zoveel in geschreven wordt. Zo te lezen is de site  een herkenningspunt geworden voor mensen die zelfde verlangens / gevoelens hebben (misschien wil ik het zo wel lezen). Ik merk aan Peter dat hij de reacties via mail, messagebord gastenboek niet alleen heel leuk vindt. Maar ook op waarde schat. Soms krijg ik wel mail te lezen. En dat sterkt nog meer mijn overtuiging dat het zo goed is.

Het zal héél raar klinken maar ik ben blij met mijn jongen. Ondanks zijn soms wel eens niet altijd welkome babygedrag.

©Mv/H 1999


Terug