Van mijn vader


(Het allereerste stukje wat mijn vader heeft geschreven op mijn website)

Dit is een heel vreemd en onbehagelijk gevoel. Ik heb toegezegd, ik ga schrijven waar ik ook wel achtersta. Maar dat ik op het www terechtkom op een ‘site’ waar ik helemaal geen verder gevoel bij heb.

Dat is spannend, ik ben ook wel benieuwd, over hoeveel mensen deze site gaan bezoeken. Ik ben een heleboel om de hete brei aan het draaien. Het mooiste is zo te schrijven als; een schrijver, maar dat is me niet gegeven. Ik zal proberen te verwoorden, wat ik heb aan gevoelens. Heel tegenstrijdig. Ik zit op een zaterdagavond in huis op de bank. En laat de hele avond /dag eens langs me heen gaan. Mijn zoon moest zwemmen, ik heb mijn jongen weggebracht. Ik ben boodschappen wezen doen.

Ik kwam thuis en mijn vrouw was bezig om de luierwas van mijn jongste zoon weg te werken. Een broekje, een luierpakje, de nodige katoenen luiers en zelfs plastic broeken. Ik heb het op zulke momenten moeilijk. Mijn zoon is namelijk geen baby meer. Het is een jongen van ZESTIEN jaar.

Ik vind dat razend moeilijk, begrijp me, ik probeer redelijk te zijn begrip te hebben voor? Maar dat iemand uit mijn eigen cluppie (gezinnetje), zo een verlangen zou hebben? Heel raar, werkelijk heel vreemd om dat te ondervinden. Je krijgt te maken, eigenlijk wordt je teruggeworpen op je eigen gelijk /ongelijk. Je schermt alles af. De afspraken die normaal gingen kom maar eens langs verander ik, ‘bel’ me een keertje.

Omdat we thuis afspraken hebben lopen, die ik serieus neem. We hebben afspraken met elkaar gemaakt over? Een aantal voorwaarden gesteld, net hoe je dat wilt benoemen. En dat is beslist niet vanzelf gegaan. We hebben allemaal (drie man) met wie we leven eigenlijk. Bezwaren opgesomd, voorwaarden gesteld en afspraken kunnen maken wanneer Peer (koosnaampje) zijn luiers kan dragen. En dat hebben we gesteld op één a twee keer in de week.Ver voor bedtijd. En eens in de week /twee weken, een dag in het weekend. Hoewel het geen “must” is. Maar om kort te gaan het zijn afspraken die zijn gemaakt met zijn drieën. En we zullen ook wel ons best doen om het te laten lukken.

De tijd die achter ons ligt is niet bepaald een fijne tijd geweest. Peer was in één woord een verschrikkelijke etterbak. Je ziet het gebeuren en je denkt, de leeftijd. Maar je ziet je zoon afglijden! Gaat met vrienden om die wij als ouders helemaal niet zagen zitten. En hierover praten had helemaal geen zin, effect. We waren ouderwets/stom en gek. Maar het feit dat je hem naar de haaien ziet gaan is heel erg..Vooral het machteloze hebben van het er niet tegen op kunnen. Maar die tijd ligt achter ons. Richten op de toekomst. Dat doen we nu. De omslag is gekomen met de bekentenis van Peer over zijn “babygevoelens”. We hebben het aangehoord, zijn niet boos geworden, maar hebben het met stijgende verbazing aangehoord.

Het was heel emotioneel om een jochie zich zo kwetsbaar zien opstellen. Aanhalerig ben ik niet, op dat moment wel. Ik heb hem flink geknuffeld en getroost. Sinds die bekentenis ben ik anders geworden naar mijn zoon. Ik waardeer zijn eerlijkheid en zijn lef. En kijk met veel plezier nu naar mijn zoon. Die zijn leventje heeft opgepakt en verder is gegaan waar hij gebleven was. Het gaat goed op school, hij is goed met sporten, hij is kortom weer aardig. We weten dat hij een vriend heeft (een heel speciale) waar hij eens de zoveel tijd heengaat om een weekend/korte vakantie. Sterker nog we weten wie het is. En hebben geen bezwaar. We weten dat Peer daar in goede handen is en wat belangrijker is, dat hem geen haar gekrenkt wordt. Ik heb mijn best gedaan. Voor een niet schrijver. Reacties niet aan mij, maar aan peer dan hoor ik het vanzelf wel.
 

©Mv/H 1999 


Terug