Outen


Hoe moet je dit doen??

Het is te makkelijk om dit onderwerp 'even' aan te roeren. En dan hard weg te lopen.

 Uit ondervinding heb ik ondervonden dat het juist verschrikkelijk moeilijk is. Ik denk dat het weinig verschil maakt of je het moet vertellen aan je ouders of vriend of vriendin.

Het is geen onderwerp wat je even op een verjaardag aansnijdt. Of dat je even tussen neus en lippen aan je kameraden vertelt. Ik kan in dit alleen maar voor mezelf spreken. Ik kreeg het er zo verschrikkelijk moeilijk mee. Ik had het idee dat ik iedere keer op de vlucht was voor mezelf. Als je het feit nu eenmaal hebt geaccepteerd dat je zo in elkaar steekt. En dat je daardoor geen ruzie meer hebt meer met jezelf. Dan begint het pas!

Je kan het dan accepteren van jezelf, maar hoe moet je duidelijk maken aan iemand van wie je houdt en die ook van jou houdt dat je bijzondere gevoelens hebt bij het dragen van luiers? Moet je het wel zonodig vertellen? Wat te doen als het totaal anders loopt dan je ingeschat hebt. Dan is er een verstoorde relatie die van je 'lang zal je leven' nooit meer goed komt. 

Dat is een verschrikkelijk iets. Je hebt een ongelofelijk probleem, dat als een baksteen op je maag ligt. En dan het risico als je je geheimpje openbaar maakt dat het probleem niet kleiner wordt maar erger wordt.

Mijn ouders hebben me altijd op mijn hart gedrukt om niet met een 'probleem' te blijven rondlopen.  Zou je denken dat het geen probleem is om dit 'even' te vertellen. Mis gedacht. Juist omdat je weet dat je ouders véél om je geven en van je houden is het een stuk moeilijker om je ouders dit over jezelf te vertellen. Ouders hebben nu eenmaal een verwachtingspatroon en dat is niet om voor een 'baby' te blijven zorgen.

Ondanks dat het een onschuldig verlangen is, is het zo verschrikkelijk onbekend (en onbekend maakt onbemind) dat het niet te doen is om hierover te praten.

Ik heb veel reacties gehad, dan pas merk je hoe weinig begrip mensen kunnen opbrengen als ze hier geen gevoelens bij of voor hebben. Mensen vinden het vaak belangrijker en makkelijker om er maar belachelijk over te doen. Als je een ander verlangen hebt dan wat de gemiddelde Nederlander wel 'normaal' vindt, is het te verwachten dat je als 'buitenaards wezen' gezien wordt.

Dat maakt het vaak nog véél moeilijker om te vertellen over dat 'andere' verlangen. Dan kan het gebeuren dat je je hele leven dit gevoel moet onderdrukken/negeren en moet onderdrukken.

Ik hoop voor je dat je iemand hebt waar tegen je kan praten over je verlangens, wees niet bang van je jezelf. Het is een schrale troost ik weet het, maar je bent niet alleen met je gevoelens. Er zijn een heleboel anderen zoals jij en ik!


Terug