Maatschappelijke acceptatie


Maatschappelijke acceptatie,

Klinkt een beetje zwaar allemaal en ik heb er eerder over geschreven. Het lijkt er een beetje op (in mijn beleving) dat het allemaal wat beter gaat. Al is het nog lang niet zo dat het verschijnsel 'luiers dragen just for fun' algemeen bekend is!

Tis wel een feit dat met de doorbraak van internet er veel websites zijn gekomen (helaas ook weer verdwenen) die dieper op dit onderwerp ingaan. Internet is makkelijk toegankelijk voor veel mensen, veel gezinnen hebben thuis een computer en een internetaansluiting en als je door iets wordt beziggehouden ga je op zoek naar informatie. Zo is dat bij mij wel gegaan in ieder geval. In deze (digitale) tijd is het makkelijker om info te zoeken over niet gebruikelijke onderwerpen. Makkelijker in ieder geval als een tiental jaren terug.

Zelfs 'opvoedkundige forums/sites' ik bedoel onder andere de site van Ouders van nu Online staan op het forum, in sommige rubrieken die met gedrag en seksuele opvoeding te maken hebben wel eens regelmatig stukjes van verontruste ouders die hun kroost hebben 'betrapt' terwijl ze sliepen met een luier om of zo. De reacties zijn van dien aard dat het me wel verbaasd enigszins hoeveel mensen groot en klein worden aangetrokken tot luiers dragen.

In mijn kringetje zijn een aantal mensen op de hoogte van mijn 'andere ikje'. En was dat in het begin schrikken en meer dan verwonderd kijken, nu wordt er bijna niet meer over gesproken bij ons thuis. Er zijn afspraken wanneer ik wel en vooral niet in 'outfit' kan lopen. Er wordt niet meer zo bekrompen over gedaan. Was er eerst de angst bij mij 'hoe mijn ouders er wel niet over zouden denken', en dezelfde angst bij mijn ouders 'hoe reageren andere familieleden'. Is dat misschien allemaal wel meegevallen. Ik ben wel eens betrapt door mijn broer vlak nadat ik mijn eerste echte luierpakjes had. Mijn broer kwam eens onverwachts op bezoek en ik was in de veronderstelling dat ik die bewuste middag alleen zou zijn dus een dikke luier aan en luierpakje en lekker zo in de kamer met mijn knuffel op de bank liggend tv kijken. In slaap gedommeld en wakker worden en in het gezicht van je broer kijken. Die wist niets te zeggen en ik ook niet. Ik voelde me verschrikkelijk angstig en vooral beschaamd en ongemakkelijk en mijn broer tegenover me die moest zoeken naar woorden om één en ander te vragen. Later, veel later is er nog eens zo een stunt aan de gang geweest, na lang aandringen heb ik eens mijn kamer opgeruimd, om het lot voor mezelf wat aangenamer te maken had ik een luier, luierpakje en babypakje aangedaan. Was zowaar klaar met opruimen en liep de trap af om mijn opgespaarde wasgoed, afval op de daarvoor bestemde plaatsen te deponeren. En ik liep zo in de armen van mijn lieve broer en schoonzusje die door de achterdeur binnen kwamen stappen om even op visite te komen. Mijn broer die me gedag zei, mijn schoonzusje die niet goed wist wat ze nu moest doen. Ik kreeg een kus van haar een tik op mijn dik ingepakte achterste en de boodschap 'ik heb je nu gezien hoor, je hoeft je niet om te kleden voor me'.

Mijn vader spoog vuur! Vooral omdat ik het heel spannend vond om met mijn babypakje aan, door te blijven lopen! En ik was helemaal niet van plan om me om te kleden. Dak spatte er bijna af toen mijn broer en schoonzus weer weg waren. En met de afgelopen Sinterklaasavond heb ik van ze een speciaal besteld 'diaper-setje' (luierbroekje en t shirtje in babyprint) gehad. Zelfs mijn vader keek niet boos of zo. Hahahaha, hij vond het zelfs wel een leuk pakje voor me.

Mijn vriendin die zelfs zo af en toe een beetje wil 'spelen' met me, vragen of ik nog droog ben en nog een lief jongetje ben. En het zelfs aandurft om me een enkele keer te verschonen. En dan mijn moeder die erg veel kleding voor me heeft willen maken. Samen naar de C&A om te kijken of er een leuk broekje is op de babyafdeling en die ze dan in mijn maat namaakt.

Ik heb veel moeten uitleggen en acceptatie is niet vanzelf gekomen. Ik ben nu juist meer voorzichtiger geworden dan voorheen. Ik moet er niet aandenken dat mensen die me nastaan, die me lief staan gek aangekeken worden en worden aangesproken op mijn gedrag. Dus maatschappelijke acceptatie, tis gelukkig zo dat binnen mijn kringetje mijn 'andere ikje' wel wordt geaccepteerd.

En daar ben ik iedereen waar ik intensief mee te maken heb erg dankbaar voor!

Peter©2001


Terug