Liever Luiers


Over het bestellen van het boek

Boekbespreking 'The Babies'

In het 'Life-Style' blad 'SQUEEZE' (jan/feb nummer 2002) is een boekbespreking te lezen over het pas verschenen boek; 'The babies'. In tegenstelling tot wat gebruikelijk aan het worden is, heb ik aan de redactie toestemming gevraagd om de tekst van het artikel te mogen plaatsen op mijn site. Kort hierop een vriendelijk berichtje ontvangen met de mededeling dat er geen bezwaar tegen plaatsing is, maar of ik even het geduld kan opbrengen om te wachten met het artikel uit dit blad over te nemen tot de nieuwe uitgave van 'SQUEEZE' in de winkel ligt op 21 feb 2002. En dat geduld heb ik wel!

Voor de mensen die nieuwsgierig zijn geworden? Het magazine 'SQUEEZE' is verkrijgbaar in bijna iedere (betere) tijdschriftenzaak.

met dank aan de redactie; Peter.

Maar ik mag natuurlijk wel schrijven wat ik ervan vind

Ik heb vermeld dat er in het 'life-style' blad sQueeze uitgave jan/feb 2002 een recensie staat te lezen over het boek 'The Babies'. De tekst van de boekbespreking mag ik later op de site vermelden. Maar ik heb het bewuste boek gekocht en ondertussen met rooie oortjes bekeken (veel te lezen staat er niet in want het is een foto-reportage).

Het is een heel byzonder boek. Een boek wat uit elkaar spat van volwassen babies. Foto's die vertellen over mensen die er genoegen in scheppen om hun kindertijd te her beleven. Regressie heet dat met een mooi woord. Een boek wat gewoon verkrijgbaar is in de betere boekhandel (al zal het in veel gevallen besteld moeten worden).

Als je het boek zou bestellen en verwacht dat het vol staat met mooie mensen kom je bedrogen uit. Het zijn foto's van gewone mensen die zich van een hele kwetsbare kant durven laten zien. Daarom zijn het mooie foto's, die foto's spreken.

Een bestseller zal het boek niet worden. Niet omdat het een lelijk onverzorgd boek is, integendeel zelfs, wel omdat het onderwerp wat aangesneden wordt, bij veel mensen onbegrip zal oproepen. De foto's gaan tenslotte over mensen, volwassen mensen, die in de luiers verpakt zitten en babykleding dragen (op veel foto's). Het zijn beslist geen aanstootgevende foto's. Maar veel foto's hebben een hele emotionele lading die door niet veel mensen begrepen zullen worden. Een volwassen man met stralende ogen, die heel blij vanonder zijn babymutsje die wereld (lens) inkijkt. Een foto van spelende volwassenen met een bal in de tuin gehuld in jurkjes in pastelkleuren. Dat zijn geen foto's die door modellen gemaakt kunnen worden. Het roept een sfeer bij je op die mijn althans heeft geraakt. Een jongen in een blauw babypakje die in een stoel zit,  verschrikkelijk blij kijkt van 'Zo, zie mij het eens lekker naar mijn zin hebben'. Enorme konijnenpantoffels, een behaarde borst, getatoueerde armen die beschermend een knuffel omarmen.

En om een idee te krijgen van het boek klik hier.

Polly Borland, The babies (met een essay van Susan Sontag), uitgeverij powerhouse Books, (importeur Nilsson & Lamm) ISBN 1-57687-083-9. ƒ 141,- /€ 63,98


Over het bestellen van het boek

‘The babies'

Ik kreeg een tip dat er een boekbespreking te lezen viel in het ‘life-style' blad SQUEEZE (tot voor kort was het bestaan van het blad me helemaal onbekend, maar goed). Dezelfde
middag naar een tijdschriftenshop om het bewuste magazine te kopen. En stiekem in de winkel het blad doorgebladerd, verkend zeg maar. Al gauw het artikel gevonden en ik was er
meteen wel van overtuigd dat ik het boek wilde hebben. (En niet nu, maar gisteren bij wijze van spreken.)

Thuis aangekomen meteen het bewuste artikel op gevist uit het blad en op mijn gemak doorgelezen. Nu eens niet meteen een ‘oordeel' maar een enigszins neutrale berichtgeving. ‘In de
trant van, het is dan wel niet meteen mijn stijl maar ik heb het boek doorgebladerd en was wel een beetje verbaasd'.

Een verademing in vergelijking met programma's die ik wel eens op tv heb gezien die over dit onderwerp gingen.

Die dag was het een beetje te laat geworden om nog een keer de stad in te gaan om het boek bij de boekhandel te bestellen. En wel met surfen gestuit op verschillende internetboekwinkels die het boek konden leveren en ook in de voorraad hadden zitten. Dus als ik de volgende dag problemen mocht hebben met bestellen zou ik terug kunnen vallen op een internetwinkel.

Met een beetje onrustig gevoel gewapend met het bestelnummer van het boek de volgende dag naar de winkel. En na deze inleiding begint hier eigenlijk wat ik wil vertellen,

Om de winkel door te spitten en om te keren om het boek te willen vinden was natuurlijk vergeefse moeite, bij voorbaat al en ik liep meteen door naar de bestelbalie. Een aardige verkoopster vroeg me of ze wat voor me kon betekenen (mijn gedachtes die ik toen had zal ik maar even niet vertellen, wel dat ze bloedmooi was!). Ik knikte vriendelijk en schoof het briefje waar ik alle gegevens van het
boek had opgeschreven naar haar toe met de vraag of dit bewuste boek eventueel in voorraad was en zo niet of het dan besteld kon worden.

Ze tikte het ‘isbn nummer' van het boek in de computer en wist me al héél snel te vertellen dat het boek niet op voorraad was. Iets wat ik ook niet verwachtte trouwens. En mijn wedervraag was natuurlijk of het boek dan besteld kon worden. Weer het nummer intikken in de computer en ze keek me aan en vertelde dat het boek besteld kon worden maar dat er een tijdje over heen ging.Omdat het bewuste boek ook niet bij de importeur op voorraad was. Het moest van ver weg komen.

Ze keek me aan en vroeg me, ‘weet je eigenlijk waar het boek over gaat'?

Ik kijk haar aan zeg blij, ‘ja hoor over babies, niets bijzonders het zou een fotoboek moeten zijn'.

Ze kijkt nog een keer op het computerscherm kijkt mij aan en zegt, ‘wel over hele bijzondere babies'.

Het hele geval vond ik nogal grappig worden want de verkoopster liet merken dat ze zich wat ongemakkelijk begon te voelen. En haarfijn voelde ik dat aan.

‘Wat is daar dan zo bijzonder aan?' vroeg ik weer en trok mijn meest onschuldige gezicht en was wel benieuwd wat ze voor een antwoord zou geven.

‘Nou ehhhhhhhhh, over volwassen babies' floepte er uit en ik merkte een lichte blos op haar wangen.

‘Volwassen babies??" vroeg ik weer en nog steeds mijn gezicht in de plooi en onschuldig kijken. ‘Wat moet ik me daar nou in hemelsnaam bij voorstellen'? Vroeg ik weer en verwachtte een antwoord in de trant van ‘volwassen mensen met luiers om en babykleertjes aan'. Nog steeds keek ik haar blij aan en ik hoopte ook op dat antwoord.

Ze begon een beetje ongemakkelijk te draaien op haar stoel en gaf me met een hoogrode kleur het verwachtte antwoord. ‘Het is een fotoboek en gaat over mensen die aan infantilisme doen', gaf ze me als antwoord.

‘Infantewat'? Vroeg ik, van de domme houden lukte me wonderwel en nog meer om mijn gezicht in de plooi te houden. ‘Heeft dat iets met postzegels te maken of zo' vroeg ik weer. Ik begon het gesprek hoe langer hoe leuker te vinden.

‘Weet je wel zeker dat je dit boek wilt kopen jongen?' vroeg ze me weer.

‘Ik zou naar de stad en mijn vader vroeg toen of ik een boodschap wilde doen voor hem, een boek kopen of bestellen en gaf me dit briefje mee'. De verkoopster schudde even met haar hoofd en
vroeg naar de adres gegevens. ‘Maar ik kan wel vertellen dat ik nooit meer in dit soort grappen trap hij gaat voortaan zelf maar'. Toen moest ik echt haast gaan maken want ik kon mijn lachen bijna niet onderdrukken. Ik vroeg of ze nog iets verder wilde weten en stormde bijna de winkel uit. Ik heb me daar een partij gelachen niet gewoon meer.

Thuisgekomen heb ik de hele dag met een ‘smile' op mijn gezicht gelopen niet gewoon meer. En als ik mijn vader dan tegenkwam, wat meerdere keren gebeurde kon ik niet anders dan hem glimlachend aankijken en vragen of alles goed was met hem was. Hij keek dan een beetje smerig en vroeg me wat ik in mijn schild voerde. ‘Want', zo liet hij er op volgen ‘meestal heb je dan één
of ander rot plannetje in gedachten'. Hij zat er niet ver naast maar het was al gebeurt.

Twee weken later het berichtje in de bus dat het boek binnen was en gehaald kon worden. Ik heb mijn vader gevraagd of hij even het boek wilde halen als hij ‘toevallig' nog in de stad moest wezen. En later heeft hij het boek gehaald en netjes aan me gegeven. Zonder opmerkingen trouwens, maar ik heb er verder niet naar gevraagd ook.

Peter

Begin van dit document


Terug