Acceptatie


(Dit stukje is ooit eens door me geplaatst op een messageboard)

Ik begin de smaak een beetje te pakken te krijgen.

Als je met gelijkgestemden in contact raakt hoor je vaak en merk je vaak dat het bij een hoop gevoelsgenoten als een gemis wordt ervaren dat onze tegenwoordige zeer tolerante maatschappij niet goed (lees ‘helemaal géén’) raad weet met het verschijnsel van ‘luiers dragen voor het plezier’.

Nu vind ik het allemaal zelf wel een beetje meevallen met die tolerantie in deze ‘snelle’ maatschappij. We vinden allemaal dat we erg ‘tolerant’ zijn en we hebben daar allemaal onze ‘eigen’ voorbeelden voor om dat nog eens extra te benadrukken. Ik wil helemaal niet voor zedenmeester of moraalridder gaan spelen. Maar een zelfbeeld is wel eens minder rooskleurig dan de werkelijkheid.

Maar ik dwaal af. Ik denk niet dat het er in zit. Dat er ooit een snelle acceptatie in zal zitten! Misschien een harde conclusie, maar ik denk wel een realistische gedachte.

Ik kijk alleen maar voor mezelf! Wat doe ik er aan om mijn verlangen wat meer in de publieke belangstelling te brengen. Antwoord is simpel, niet zo héél véél. Ik beleef mijn luierverlangen betrekkelijk in de anonimiteit. Binnen ons gezin is het een geheimpje dat ik dit vreemde ‘ikje’ heb. Zelf heb ik er een hele tijd over gedaan om bij mezelf te accepteren dat ik een verlangen heb waar ik tot voor kort héél alleen en heel lang mee heb gelopen voor mezelf.

Nu ben ik wel zover dat ik mezelf accepteer en ook respecteer! Ik heb het aangedurfd om mijn ouders en mijn broer in te lichten over mijn verlangen. Ik denk dat daar de sleutel ligt om het in een samenleving wat meer bespreekbaar te maken..

Er zijn programma’s op tv geweest waarin het onderwerp infantilisme/luiers dragen aan bod is geweest. Het merendeel van de kijkers zal het helemaal geen snars interesseren dat je een mens bent, een gevoel hebt. Het merendeel kijkt naar deze programma’s om zich eens lekker te laten amuseren. En wat is er nu mooier om te horen van mensen dat ze het lekker vinden om een luier te dragen? Dan kan je lekker reageren door juist die mensen die totaal afwijken van het gemiddelde van wat je in een samenleving treft, even lekker onderuit te halen. Dat is een menselijke reactie. Er is eens in de "5 uur show" (een middagprogramma op de tv zender RTL4) geweest. Waarin melding werd gemaakt van het bestaan van een heus ‘babyhotel’ bestemd voor volwassen baby’s even buiten Londen. Toevallig waren mijn ouders en ik naar dit tv programma aan het kijken. Mijn vader vooral maakte héérlijke opmerkingen. Wat een stel malloten was een hele milde uitdrukking! En andere mensen die hetzelfde tv programma hadden bekeken spraken niet over andere items die in het programma waren geweest. Maar wel over dat hele korte stukje, "van ehhhhhh die gekken die weer baby willen wezen". Ik voelde me een beetje ongemakkelijk want ik wist nu toch wel héél duidelijk hoe de vlag erbij hing over dit onderwerp.

Later in de tijd dat ik wat zekerder was geworden over mezelf heb ik het aangedurfd om het toch te vertellen thuis. Niet echt een blijde boodschap en de reactie was voorspelbaar. Tijden veranderen en de mensen veranderen mee. En gelukkig is gaandeweg de mening van mijn vader en moeder over dit onderwerp veranderd en wel voor mij in positieve zin. Ik denk dat ze er wel van overtuigd zijn dat ik het meen met mijn gevoel.

Een hele tijd later heeft Jan Lenferink een soort van Jerry Springer achtige shows willen maken en daar kwam ook eens een keer als thema luier-fetisjisme aan bod. Mijn vader keek toch heel anders naar dit programma. De snedige opmerkingen bleven achterwege.

En ook als daar later over werd gesproken, zo in de vorm heb je dat programma gezien met die volwassenen die luiers om hebben omdat ze dat zo een fijn gevoel vinden? Er werd gehoopt en verwacht dat mijn vader ook meeging in het veroordelen, als die mensen moeten opgesloten worden of zo. Maar niks daarvan mijn vader gaf als antwoord "je zal maar dat gevoel hebben"! En ging een beetje een discussie aan van "nou en"! Als je zo een gevoel hebt mag je daarvoor uitkomen alleen val mij er niet mee lastig.

Het is misschien een héél verhaal geworden. Ik hoop wel dat de bedoeling duidelijk is. De acceptatie zal uit je zelf moeten komen. En je moet er niet alleen mee blijven lopen maar in ieder geval je partner of zoals in mijn geval je ouders in moeten lichten. En dan hopen dat het een beetje sneeuwbaleffect gaat worden.

En misschien kunnen de verschillende Nederlandse web-sites die over dit onderwerp te gaan een héél steentje bij dragen.

Pe(u)ter.


Terug