Kleine Kinderen enz.


(Het wordt aftellen, we zijn druk in de weer met alles. Heel snel komt het moment nu daar dat we Nederland gaan verlaten, dit doen we met gemengde gevoelens. Dit zal voorlopig mijn laatste bijdrage aan de site zijn. Ik wens jullie allen veel gezondheid en liefde. MvH © october 2005)

Kleine kinderen kleine zorgen. Grote kinderen grote zorgen.

We hebben altijd een groot gezin willen stichten. Het is er helaas niet van gekomen. Na de geboorte van onze Erick hebben we 10 jaar moeten wachten op de komst van Peter.

Allebei onze zoons hebben we graag gewild, het leeftijdsverschil is voor beide jongens vervelend geweest. Ze hebben later erg veel ingehaald, maar ze hebben wat oorlogen met zijn tweeën beslecht. En dat ging er vrij hardhandig aan toe.

Peter is een tegenpool geweest van Erick. Erick; wat behoudend en een erg rustig karakter. Peter daarentegen was omgedraaid druk, druk en nog eens druk. En vreselijk ondeugend. Dat ging wel op een open en eerlijke manier. Voor de gevolgen van zijn kattenkwaad uitspoken liep Peter niet weg. Een lastig maar lief mannetje.

Later werd het wat onrustiger, Peter die minder prettiger in zijn vel leek te zitten en dingen ging uitspoken die verbleekten bij al het eerdere kattenkwaad. Het ging van kwaad tot erger. En niets leek hem te deren. Straf niet, een pak op zijn donder helemaal niet. En met praten leek je totaal niet door te dringen in dat warrige hoofd van Peter. Beloftes doen en vervolgens weer even makkelijk verbreken. Dat zijn donkere kantjes geweest van Peter.

We hebben het lang in een verkeerde hoek gezocht. Het bleek erg anders te liggen. Toen Peter zijn grote geheim eindelijk kwijt was, pas toen werd  voor ons veel duidelijk en de verstandhouding langzaamaan normaal.

We hebben het nooit echt goed kunnen begrijpen. Het werd ons wel goed duidelijk dat deze gevoelens Peter een tijd hebben dwarsgezeten. Deze gevoelens werden een loden last voor Peter.

Er moest gepraat worden. Ouderwets naar elkaar luisteren, elkaar uit laten praten en respect hebben voor invalshoeken en meningen en vooral gevoelens. Dat heet communiceren en we waren dat een beetje verleerd. Peter merkte dat we hem niet op deze gevoelens afrekende. Gevolg was dat de stemming niet meer zo gespannen was in huis. Opnieuw afspraken gemaakt en dan vooral over wanneer wel wanneer niet Peter zich over kon geven aan zijn gevoelens. En na af toe de spelregels weer opnieuw te moeten uitzetten ging Peter waarachtig 180 graden om. Van een lastig en echt héél vervelend mannetje weer een sympathiek mensje. Met ondeugende streken da’s waar. Maar weer gewoon kattenkwaad, gewoon af en toe gewoon 'lekker' stout en ondeugend wezen.

Peter begon zijn sport weer op te pakken. En toen dat ellendige darmkwaaltje. Dat is ene grote nachtmerrie geweest. De darmkwaal openbaarde zich in alle heftigheid tijdens een vakantie. Peter werd met spoed opgenomen, de diagnose kwam er héél snel. En na een vrij lange ziekenhuisopname ging het allengs beter. (En ‘beterder’ zoals Peter dat onder woorden bracht).

Ondanks alle narigheid die ziek zijn met zich mee kan brengen kwam de 'gevoelige' Peter weer naar boven geslopen. Een vrolijke jongen die niet meer naar het verleden wilde kijken, uit het verleden een les trok. Het schip kwam weer op stoom te liggen. Peter kon behoorlijk leren, (voor ons wel eens stuitend dat hij niets met dit talent wilde gaan doen). Tot grote verbazing van iedereen pakte Peter een studie op. Hij had voor zich zelf besloten dat hij persé wilde gaan studeren. Het ging hem waarachtig erg goed af.

Peter die verlegen thuis kwam met een vriendinnetje, een waarachtig lief meisje. Bijzonder trouw aan zijn vrienden ("ik heb veel kennissen, ik heb niet echt veel vrienden", een ijzeren uitspraak van Peter). De vrienden die er waren voor Peter, daar heeft Peter waarachtig veel steun, liefde en onvoorwaardelijke trouw van ondervonden. Peter was niet makkelijk, niet makkelijk voor zichzelf, misschien daarom juist niet makkelijk voor anderen. Als je éénmaal door het harde schilletje van Peter heen wist te prikken dan had je hem.

De tijd heelt alle wonden, bij ons nog niet helemaal van toepassing. Het is zeker zo, naarmate de tijd verstrijkt wordt de pijn en het gemis wat milder. Het is niet zo dat we vluchten. Deze plannen hebben we een tijd geleden gemaakt. En nu is de tijd dan daar dat we onze droom werkelijkheid laten worden en gaan najagen.

Nogmaals, het ga jullie allemaal goed en bedankt voor de toch onverwachte steun en fijne mails.

 

©MvH2005


Terug