Hoe ik erachter kwam


Ik heb Peter vaak onder zijn neus gewreven dat het ‘maar’ een vervelend bedplassertje was. Dit gebeurde in het heetst van de strijd. Wanneer Peter weer zo ontzettend aan het klieren was of me in de weg bleef lopen. Kort gezegd als ik hem voor even volkomen ‘zat’ was.

Peter op die momenten gillen en brullen natuurlijk en ik uitleg geven aan meestal mijn moeder, die me dan tot grote vreugde van Peter een standje gaf dat ik hem niet zo moest plagen over dat bedplassen.

Ik vond het later wel eens vervelend voor hem. Zwemkamp en dan als bedplasser. Als er zo een bij ons op kamp zat, die was de rest van het kamp pispaal. Letterlijk en figuurlijk.

Die luiers van hem daar was ik wel aan gewend en keek ik allang niet niet vreemd van op. Waar ik wel erg vreemd van opkeek, ik kwam eens thuis en woonde al samen indertijd. Ik had beloofd om wat te brengen en vraag me niet meer wat. Ik was in de veronderstelling dat er niemand thuis was. Voordeur opendraaien woonkamer binnenstappen. Hoorde een flink gesnurk, broertje op de bank liggen slapen aangekleed als een groot uitgewassen kleuter. Inclusief beer in zijn armen een rompertje aan. Mijn mond viel open.

Ik wilde weglopen stootte er tegen aan geloof ik en keek in het verschrikte gezicht van Peter. Één van de weinige momenten dat hij wel weg kon kruipen van schaamte. Ik wist even niets te zeggen en Peter stond helemaal met een brok in zijn keel. Huilen was heel dichtbij. Ik weet niet wie er erger schrok. Hij of ik, we waren allebei wel met de situatie verlegen. Peter die niets wist uit te brengen. Ik besloot om maar te vragen of ik beter een kopje koffie kon maken.

Peter naar boven om zich om te kleden. En duurde niet lang voor ie weer terug was. Verlegen vertelde hij het prettig te vinden om zich zo nu en dan eens aan te kleden als een kleine jongen. Op mijn vraag of pa en ma hier van wisten was het antwoord "ja ze weten het". En verder het onderwerp maar even laten rusten. Ik moest er even over nadenken en alles goed laten bezinken. Ik snapte er geen hout van/

Nadat ik weer thuis was en op de vraag van mijn vriendin of ik nog naar ‘huis’ was geweest met ja beantwoord. En verteld wat ik thuis had aangetroffen. Een slapend broertje op de bank uitgedost als een klein kind. "Wat bedoel je daar mee" was de wedervraag. Peter lag snurkend op de bank met een beer en met een luier aan en hij had ook nog een romper aan.

"Een romper?? Bestaan die dan in de maat van Peter?"

Blijkbaar wel anders kan ie dat niet aan hebben natuurlijk, was mijn slimme antwoord.  "Die jongen toch", op mijn vraag wat hier mee bedoeld werd kreeg ik geen antwoord. En verder hebben we het onderwerp ook niet meer aangeroerd. Ook niet als we op visite gingen bij mijn ouders.

Tot een zondag dat we via de keuken binnenkwamen en Peter in de gang liep in zijn ‘babygoed’. Dit ging niet helemaal goed, we werden duidelijk niet verwacht en mijn Pa sprong temet tegen het plafond. Ma die de boel een beetje probeerde te sussen en Peter in bescherming nam. Annemiek die Peter even aanhaalde met de boodschap dat ze hem nu toch gezien had en wat haar betreft zo kon blijven lopen. Pa spoog vuur op Peter natuurlijk, Peter die helemaal niet meer van plan was om zich om te gaan kleden. En juist nog aanweziger leek te worden. Na ons vertrek zal het wel een flinke ruzie geworden zijn. Pa en Peter kennende.

We hebben er niet verder een punt van gemaakt. Ik ben eens gaan zoeken op internet, heel snel de conclusie getrokken dat hij beslist niet alleen is met deze gevoelens. Ik heb zelfs eens een sinterklaascadeautje gekocht via internet. Waar die verschrikkelijk verlegen blij mee was.

Dat Annemiek in verwachting was hebben we hem meer dan eens uitgenodigd om eens te komen logeren. Dan kon ik ook eens oefenen. En liefst natuurlijk vragen waar anderen bij zaten. Meestal gooiden ze er dan nog wel een duit in het zakje bij. Rooie kop bij Peter tot gevolg. Beetje verlegen kijken en een beetje jammerend van "nouhououou".  Misschien had ie het in zijn hart wel gewild maar het is er nooit van gekomen. De eerste gezamenlijke vakantie na het voorval thuis had Peter zijn luiers mee en een babypakje. Hij heeft hier één dag in gelopen. In het begin een vreemd ongewoon tafereel, je went er snel aan.

Het gebeurde daarna wel eens vaker dat we Peter aantroffen in zijn babygoed en af en toe een aandoenlijk gezicht. Een hoogst verlegen jongetje die zich betrapt voelde.

Een probleem hebben we er nooit van gemaakt en zijn Peter er ook niet anders door gaan bekijken of beoordelen. Zelf vond ik het wel lef hebben. Om jezelf te zijn en doen wat jezelf fijn vindt.

 

Erick©2005


Terug