Life goes on


Life goes on,

Dat is bij ons net zo. Binnenkort, aankomende zomer, gaan mijn vrouw en ik ons vestigen in Frankrijk. We hebben daar voor jaren terug ons oog laten vallen op een rustiek huisje. Er zijn een fiks aantal jaren overheen gegaan voordat we het 'krot' wat we toen aankochten hebben kunnen omtoveren tot een schitterend paleisje. We hebben daar een behoorlijke lap grond. Genoeg land om er wat vleeskoeien en wat schapen op te gaan houden. Hobbyboer dus, zo heb je wat om handen. Lekker je eigen gang gaan zonder druk van het ‘heilige’ moeten!

Een droom wordt werkelijkheid en met gemengde gevoelens gaan we verhuizen.

We zijn eindelijk zover, na het overlijden van Peter hebben we het goed moeilijk gehad. We zijn door een diep dal gekropen. Een persoon die zo nadrukkelijk aanwezig kon zijn en tegelijk heel dicht naast je staat, zo een mannetje gaan missen, dat is een vreselijke nachtmerrie. Het tijdpad is tekort geweest om goed afscheid te kunnen nemen. Tussen het ernstig ziek worden en overlijden heeft nog geen half jaar gezeten. We hebben het niet aan zien komen, niet aangevoeld van; ‘het zou wel eens helemaal verkeerd kunnen gaan’. En het is onnatuurlijk om als ouder je kind te begraven, dat hoort andersom.

De klap kwam hard aan en de plannen die we hadden gemaakt, die deden er helemaal niet meer toe. we kwamen niet los uit ons verdriet. We hebben de plannen de plannen gelaten. Dankzij veel mensen om ons heen zijn we over een 'dood' punt heen getild en langzaam aan, stapje voor stapje, gingen we verder met het najagen van onze droom. Dan weer een week, dan weer eens wat langer naar Frankrijk. Vrienden zijn doorgegaan met verbouwen en renoveren. En zelf hebben we langzaam de draad kunnen oppakken om verder te gaan waar we abrupt hebben moeten stoppen.

De tijd strijkt voorbij, het is beslist niet zo dat we Peter vergeten of willen vergeten. De pijn en het gemis wordt iets minder. We lopen er niet meer constant aan te denken en zijn er niet meer constant mee bezig.

Ik heb eerder geprobeerd een stukje te schrijven. Veel verder dan een paar droge snikken kwam ik niet. Het zal toen misschien wel  wel een beetje te vroeg zijn geweest.  Evengoed hebben we het er best moeilijk genoeg mee. Waar we beslist geen spijt van hebben, is de beslissing die we genomen hebben om deze site in tact te laten. Zo af toe sijpelen er berichtjes bij ons binnen dat er iedere keer nog mensen zijn en bijkomen die steun en herkenning uit de site halen. Dat is gek genoeg een troost en een reden om de site te laten bestaan. (Peter zou niet anders gewild hebben denken wij zelf.)

Een site hoort regelmatig bijgewerkt te worden anders bloedt de site vanzelf dood. (Een uitspraak van zoonlief) Het is echter een grote handicap als de oorspronkelijke bedenker/webmaster er zelf niet meer is. In dit afsluitende blok is te lezen, (proberen we althans) hoe we er met zijn allen het beste van hebben proberen te maken. En er staan een paar herinneringen aan Peter in.

Het ga jullie allemaal goed!

De steun in wat voor vorm dan ook die we hebben mogen ontvangen van jullie (en het zijn er veel geweest) zullen we koesteren en beslist niet vergeten!

 

©MvH2005


Terug