Dag Peter


Na het overlijden van Peter is het lichtje uitgegaan. Het heeft lang geduurd voor ik de draad weer een beetje kon oppakken. Ondanks de strubbelingen die we de laatste tijd hadden in onze relatie. Peter is voor mij het eerste echte vriendje geweest en we hebben samen veel fijne momenten mogen beleven. We wonen een paar huizen van elkaar vandaan en het is naar als je voorbij zijn huis loopt. Ik heb nog wel eens het idee dat hij op die momenten de deur uitkomt een arm om me heen slaat en vraagt "wat ga je doen vandaag?" (ik woon nu nog thuis)

Het begon allemaal weer beter te gaan tussen ons, Peter had eerder aangegeven te willen denken over de relatie. Ik ben daar van geschrokken en verdrietig geweest. Niet boos, wel verdrietig. Ik vond het niet echt iemand om een relatie mee aan te gaan in het begin. Ik vond het maar een drukke en kinderachtige jongen. Ik ben er later achter gekomen dat Peter juist vreselijk verlegen was. Hij heeft me een keer meegevraagd naar een feestje van zijn school. Ik heb daar over gedacht en "nee" gezegd. Later kreeg ik daar een heel klein beetje spijt van en begon hem gedag te zeggen. Later heb ik hem eens meegevraagd. Peter keek me aan en antwoordde "Ik zal er eens over denken". Lelijke kwallebak dacht ik toen. Later die avond stond Peter aan de deur en vroeg me of het aanbod nog steeds geldig was. De manier waarop hij het vroeg, verlegen, beetje stuntelen met woorden. Zo is het allemaal een beetje begonnen. Hij voelde zich niet echt op zijn gemak in een grote groep met mensen en dan kon hij hele domme dingen doen en zeggen. Zonder het te weten en te willen kon hij mensen behoorlijk tegen zich in het harnas jagen. Bij ons thuis en als we met zijn tweeŽn waren was het een rustige jongen en enorm lief.

Ik probeer het hoofdstuk Peter af te sluiten. Zijn overlijden heeft me enorm aangegrepen. Het heeft tijd nodig hoor je iedere keer van anderen. Jammer genoeg is het moeilijk om te aanvaarden dat veel mensen je die tijd niet echt geven. Je moet er maar niet meer teveel aan denken. Het is nu alweer zo tijd terug, dat moet je achter je kunnen laten.

Peter laat me nog niet los. Ik ga wel weer uit en heb een beetje voorzichtige verkering met een andere jongen. Ik heb hem voorgesteld aan de ouders van Peter (mijn schoonouders) ik kom nog wel geregeld bij ze aan. Ik blijf meestal niet lang maar net lang genoeg. Het zal vreemd zijn om ze straks een stuk minder te zien.

Ik bewaar en koester hele fijne momenten en nog veel meer lieve herinneringen.

Dag Peter.

Yvonne

©2005


Terug