Davey


Ik heb met dit stukje schrijven en in te leveren, moeite gedaan om een belofte in te lossen. Ik ben vaak begonnen met schrijven en dan weer gestopt. De ene keer omdat ik me lelijk vastwerkte, dan was ik maar bezig en bezig en kwam er toch niet uit, wat ik met véél moeite werkelijk wilde schrijven. En een andere keer lukte het gewoon niet, omdat er dan zoveel aan emotie boven kwam drijven dat ik alleen voor me uit zat te staren en verder niets via het beeldscherm loskwam. Dan flitste er wel van alles door mijn hoofd, kwam ik er zeker en vast achter dat ik Peter enorm mis, het kwam alleen erg rottig over. Peter onwaardig.

Ik heb het met een paar steekwoorden geprobeerd. Paar woorden neerschrijven en er dan later achter schrijven wat ik werkelijk wilde proberen te schrijven. En dat lukte me beter. Al vond ik het best nog een heidens karwei.

  • Reden; dit jaar heb ik net zoals zo vele mensen goede voornemens gemaakt. En te beginnen om dingen en zaken die beloofd zijn door me daadwerkelijk af te maken. Ik heb vaker geprobeerd om te beginnen aan een stukje en dat leek het allemaal wel te gaan en uiteindelijk strandde het, of in schoonheid. Of er kwam helemaal niks uit.
  • Proberen en starten; Ik ben vaak begonnen en dacht dan, het gaat me lukken, niet veel later werd het; ‘het moet me gaan lukken’. Uiteindelijk lukt het dan niet. Ik heb veel met Peter meegemaakt, erg veel met Peter beleefd. En dat allemaal valt gewoonweg niet op te schrijven. Daarbij komt dat het moeilijk is om dingen te schrijven die van diep moeten komen. De dagen zoals we die samen beleefden de gevoelens die we samen deelden waren zo erg vanzelfsprekend. We hadden lang niet altijd dezelfde ideeën overal over, allebei ons eigen ikje, met veel ruimte naar elkaar toe. We lieten elkaar in elkaars waarde en respecteerden het van elkaar, ook als we het niet eens met elkaar waren. Overeenkomsten waren er wel degelijk. Zelfde mening over ‘wat is nu een goede film’, antwoord is simpel, veel ‘hak, bloed en smijtwerk’. Hoe griezeliger hoe meer humor er wij in vonden zitten.
  • Begin; Het begin van onze vriendschap gaat wel erg ver terug. Naast elkaar wonen samen veel avonturen beleven. Peter was een jaartje ouder. Waar narigheid viel te beleven (zoals onze ouders dat noemden), nou wij waren daar vlak bij in de buurt. misschien waren wij wel de aanstichters. En elkaar door dik en dun verdedigen. Dat was wel eens nodig, meer dan eens.
  • Verloop; Het liep zoals het liep allemaal. Vrienden zijn we gebleven, zelfs toen ik Peter opbiechtte meer te voelen voor jongens dan meisjes. De tijd dat Peter in het ziekenhuis hier lag is onze vriendschap sterker geworden. Met schooltijd waren we bijna onafscheidelijk. Daarna is het niet veel anders geworden.
  • Trouw; Peter was onvoorwaardelijk trouw aan zijn vrienden. Hij was daar zuinig op', maar wel een beetje erg veel kieskeurig in. Peter heeft me meer dan eens gewaarschuwd voor sommige mensen in mijn omgeving. Hij heeft daar achteraf vaak gelijk in gekregen.
  • Vriendschap; We hebben elkaar altijd graag gemogen. Vaak begrepen we elkaar al, door elkaar alleen maar aan te kijken. En we waren er voor elkaar, in goede en kwade tijden. We lieten elkaar niet vallen. Woorden of ruzie? Ik kan het me niet herinneren. Tuurlijk zijn we het wel oneens geweest over zaken of onderwerpen. We respecteerden dat van elkaar.
  • Ziek; De ziekte van Peter heeft me wel eens tot nadenken gedwongen, ik bedoel veel kan er gezegd worden van Peter. Zeer zeker niet dat hij bezig is geweest om zijn lijf te verpesten. Sinds ik Peter ken is hij met sport bezig geweest. Vooral zwemmen, daar was hij een topper in. Roken heb ik hem nooit zien doen en drinken, ik bedoel alcohol echt héél, héél weinig. Hij heeft de laatste tijd erg veel in het ziekenhuis doorgebracht. Dat onderging hij dan erg gelaten. Ik ben vaak op bezoek gegaan, het liet me gewoon bezig. En ik had er een vervelend gevoel over als ik om wat voor reden een dag oversloeg. Het is een vreemd naar en rot gezicht als je iemand ziet aftakelen, vooral als je hem altijd bezig gezien hebt met sport. Goed lijf, topconditie en dan zo weg ziet glijden. Peter heeft zich er meerdere keren goed doorheen geslagen, met erg veel kracht, innerlijke kracht. Ik hoop dat het me niet overkomt maar als het zo loopt. Dan heb ik een goed voorbeeld hoe ik me dan zou willen opstellen, ik hoop dat me dat dan gaat lukken.
  • Jaloers; Niet helemaal de goede omschrijving; "Jaloers",  er waren zeker wel zaken bij die bij ons thuis zo erg anders zijn. En daar had Peter geluk aan, zelfs andere mensen waar hij bij aan kon kloppen. Ik heb er erg veel moeite mee gehad om thuis te vertellen dat ik homo ben. Nog is er thuis veel misverstand/onbegrip over. Roer dit onderwerp niet bij ons thuis aan, de sfeer zakt meteen ver onder het vriespunt. Hoe anders was dat bij Peter (leek wel), die draaide er niet omheen en meerdere keren is het gebeurt dat ik hem trof met pyjama aan en aparte onderkleding. Thuis bij hem was het allemaal zo anders, ik heb daar zelfs mijn eerste vriendje durven voorstellen, thuis durfde ik dat echt niet. En er werd niet raar verder over gedaan. We zijn héél wat samen op stap geweest; Yvonne, Peter, mijn vriend en ik. We zijn wezen logeren in Alkmaar, iets wat ik in het begin helemaal niet zag zitten, toch zijn het dierbare vrienden van me geworden. Ik kom er niet zoveel meer, het kontakt lijkt wat te verwateren. Daar was ik allemaal best wel eens jaloers op.
  • Gevoelens; Met gevoelens lagen we heel erg ver uit elkaar. Ik heb wel eens getwijfeld of ik het wel zo nodig aan Peter moest vertellen, ik bedoel dat ik echt niet opgewonden kon worden van een meisje. Ik heb me daar zorgen over gemaakt. Van alles in mijn hoofd gehaald hoe Peter hierop zou kunnen reageren. Vooral omdat ik het totaal niet thuis durfde te bekennen en de mensen aan wie ik het verteld had me niet echt in mijn waarde lieten en ik meer en meer als buitenbeentje gezien werd. Peter is me er nooit anders door gaan bekijken. Zelfs niet toen ik hem opbiechtte verliefd te zijn op hem. Wat na mijn bekentenis wel anders werd, waren de begroetingen naar elkaar toe. Dan kon het zomaar gebeuren dat ik een dikke kus op me wang kon krijgen als ‘hallo’. Ik ben er wel zeker van dat Peter niet met deze gevoelens rondliep hoewel hij daar zelf wel eens aan kon twijfelen. En dat ‘babykantje’ van Peter, ach pffffffffffffffff, laat mij maar gewoon homo zijn. Dat vind ik al lastig genoeg.
  • Hobby’s; Eerder heb ik al aangeroerd films, we waren zelfs begonnen met koken, Peter kreeg er meer en meer lol en handigheid om in Chinese stijl te koken en hij heeft mij met het kookvirus aangestoken. Ik vind het vreselijk leuk en gezellig om samen met anderen te koken en dat hoeft niet speciaal chinees te zijn mag wel natuurlijk. Vooral het verorberen van de maaltijd is een erg leuke bezigheid.. Verder zijn we wel samen wezen sporten, krachtsporttraining. Peter vanwege het zwemmen en ik gewoon voor de sfeer en conditie.
  • Anders; We hadden over veel onderwerpen dezelfde mening of bijna dezelfde mening. Met gemak hadden we net zo goed tweelingbroers kunnen zijn. Maar we dachten beslist niet overal hetzelfde over en hadden een zeer verschillende smaak. Ik vond (en vind nu nog) een mobieltje erg belangrijk. Voor Peter kwam het noemen van het woord 'mobiel', overeen met vloeken. "Wat heb je daar nou aan?", dat ik hem mijn nieuwste mobiel liet zien. "Dan ben je overal bereikbaar", mij niet gezien was het antwoord van Peter. Peter vond dat maar ondingen. Kleding en muziek ook. Kleding moest schoon en heel zijn voor de rest maakte het hem weinig uit. En mijn muzieksmaak kwam wel erg vaak niet overeen met Peter, maar andersom net zo hard.
  • Peter, ik kan niemand vertellen wat ik werkelijk voel en hoe ik je mis. Het schrijven haalt meer naar boven dan ik misschien zou willen. Dood ben je pas echt, als je bent vergeten. En dat ben ik je nog lang niet!

     

    Dave©01-01-2006


    Terug