Aan Peter


Dit stukje tekst is geplaatst kort voor het overlijden van Peter. Ik vond het niet gepast om het indertijd te laten staan. In dit blokje durf ik het wel aan. In overleg en met medeweten is dit stukje teruggezet. Hans.


Beste Peter,

Ik denk dat het nu tijd is voor ‘mijn’ stukje op je web site. Je bent al een hele tijd in de weer om een stukje tekst van me te krijgen. En daarin kun je héél erg volhardend zijn. Je gooit dan, bij wijze van spreken, al je ‘charme’ in de strijd en bent wel erg vasthoudend. Ik hoop dat je met onderstaande tevreden bent. Ik heb nooit willen schrijven. Met reden dat het hoogstwaarschijnlijk uitgelegd zou worden, op een manier die ik niet graag zou zien. Dat zal je een beetje vanuit mijn standpunt moeten bezien. Maar dat komt nog wel als je ouder wordt. Jij bent nu eindelijk 20 en ik schiet al aardig op om een verschrikkelijke ouwe lul te worden, zoals je dat zo fijntjes kunt zeggen.

De manier waarop je mijn leven binnenwandelde bracht een aardschok teweeg in mijn tot dan toe ‘rustige’ bestaan. Je hebt alles bij me overhoop gehaald, wel op een manier die helemaal zo ‘eigen’ is aan je. Met een ontembare levenslust neem je me op sleeptouw en gun je me een kijkje in jouw wereldje. Een wereldje wat ik verschrikkelijk aangenaam vind om zo nu en dan te verkennen en heb leren waarderen. Veel dingen heb je me anders laten en leren bekijken. Je vader en ik zijn schoolvrienden en ik heb je meegemaakt vanaf een superklein lief klein baby’tje, ik heb je groot zien worden naar een aandoenlijk peutertje, schooljongetje tot aan een verschrikkelijk naar en vervelend pubertje. En juist dat je puberstreken op een hoogtepunt kwamen begon onze voorzichtige vriendschap. Een vriendschap die me zo verschrikkelijk dierbaar geworden is, Peter, lieve jongen, ik kan je dat niet vertellen!

Ik heb je zien uitgroeien van een verschrikkelijk onzeker pubertje tot aan een nu, zelfverzekerd serieus stukje mens en bovenal, een aardig en sympathiek mens. En iedere keer is het voor mij een feest, een echt groot feest om die fases van dichtbij mee te maken. Veel dingen staan in mijn geheugen gegrift en wel met HOOFDLETTERS. Ik heb me in allerlei bochten moeten wringen in het begin om je aardig te vinden. De eerste confrontatie met je ontdekking ik heb het verschrikkelijk benauwd gehad. Dat jij, uitgerekend jij mijn geheimpje moest ontdekken. Ik was heel ongerust dat je ondanks je belofte, je mond niet kon houden. Ik heb lopen te bedenken hoe ik dat aanvaardbaar moest maken voor me. We zijn gaan mailen, eerst héél erg voorzichtig en ik kon zoveel herkennen in wat je me schreef. Ik raakte er van overtuigd dat je het werkelijk meende met je gevoelens. En ik raakte er meer en meer van overtuigd dat ze je dwars zaten. Ik heb zaken uitgelokt, om je te laten schrijven over je fantasieën, of meer, wat je verwachtte van mij. Ik schrok van je fantasieën, niet omdat ze smerig waren, wel omdat ze zo héél erg herkenbaar waren voor me. Als ik dan bij je ouders over de vloer kwam durfde je me haast niet aan te kijken, zo bar vreselijk verlegen was je op die momenten. Ik denk wel dat je dan de angst (net als ik had met jou) dat ik me zou verpraten. Het viel me wel op dat je op die momenten, je perfecte ‘imitatie’ van de ‘nuffige ouwe nicht’ incluis gebaartjes, achterwege liet en soms tot diep in je nek kleurde als ik jouw kant eens meer of minder toevallig opkeek. Ik begon je aardiger en aardiger te vinden. Je verlegen lach, je onbeholpenheid met de hele situatie. En dan de daadwerkelijke eerste logeerpartij. Je hebt beschreven hoe je dat beleefde. Lieverd, ik had hetzelfde, dezelfde gevoelens, dezelfde twijfels. En dat nare gevoel wat je had na de eerste nacht, ja, ik voelde dat zelf ook wel zo. Dat heb je perfect verwoord!

Het zweet stond in mijn handen dat ik je voor de eerste keer je luier omdeed. En gemakkelijk ging het me niet af. Vooral het moment dat ik je flink bezeerde. Dan in bed en met vooral de angst en de twijfel; straks issie 18 en dan komt het, de verwijten, ‘had je me niet met rust kunnen laten?’ Angstbeelden, doembeelden zijn dat voor me geweest. Seks hebben we nooit met elkaar gehad, dat is wel eens moeilijk geweest, eerlijk is eerlijk. Maar ik ben blij dat we elkaar op dat gebied met rust hebben gelaten. Het is wel eens lastig geweest om de ‘wijste’ te blijven. Maar nu, dat je nog steeds onbevangen, op (ondertussen) ‘ons’ afstapt. Lieverd, je weet niet half wat dat voor ons betekent.

Leuke dingen hebben we samen beleefd en dan de nachtmerrie. Zo heb ik dat wel ervaren. Je ziek worden. En wel zo ziek dat er momenten zijn geweest dat ik me zorgen maakte. Je bent door het oog van de naald gegaan. In die hele spannende tijd (die te lang duurde overigens) heb ik meerdere keren bij je ouders thuis de nacht doorgebracht en zijn er vele gesprekken geweest. Veel onderwerpen zijn de revue gepasseerd. En natuurlijk was jij héél vaak het hoofdonderwerp. Normaal natuurlijk als je merkt dat je beste vriend wat met je zoon aan het rommelen is. Dat is een nare maar terechte gedachte geweest van je vader en ik heb me zelf wel vaak proberen voor te stellen hoe ik zou reageren in zijn plaats. Ik zou haast je moeder vergeten die de brug werd tussen je vader en mij. Die de rust zelve bleef, die veel wilde weten, vooral over gevoelens die volkomen vreemd voor haar waren. Voor haar werd het meer en meer aanvaardbaarder en de gesprekken die ze heeft gehad met je vader daarna, maakte het allemaal wat anders worden, makkelijker, zeker voor je vader. En er viel een hele nare spanning weg.

Voor je ouders was het niet ‘echt’ een probleem meer dat je geregeld wilde komen logeren. En nu is het zo gewoon dat je geregeld langskomt. Of alleen, of met je kameraad en zelfs je vriendin sleep je mee. Tis dan ineens vreselijk druk bij ons in huis. Het gonst overal en op die momenten hebben we (Joop en ik) zelfs hele ‘vaderlijke’ gevoelens. Dan grinnik je wel eens om de uitdrukking ‘leasekindjes’ maar het is wel zo gemeend.

We (Joop en ik) hopen dat we nog lang vriendjes zullen blijven en dat jullie het huis zo nu en dan komen veranderen in een ‘pestbende’.

Kusje moppie en eentje voor Yvonne.

 

Hans


Terug